San Damiano Cross Mga Nobela at Kwento

“Isa talaga akong henyo, hinding hindi nila mahahanapan ng butas ang mga kasinungalingan ko.” Tumango naman si Dominic habang seryosong sumasagot ng, “Tama lang na nagpunta ka sa San Morio Port kung gusto mong makakuha ng ilang mga karanasan. Maganda ang tanawin at magagalang ang mga tao rito. Nakasisiguro ka na susuportahan ka ng San Morio Port sa sandaling kailanganin mo kami sa hinaharap.” “Maraming salamat po, Mr. Mayor.”

Present. Nasa kalagitnaang daan na sila Damon papunta San Roque ang bayan na nasa pagitan ng San Pablo at San Carlos. May kasukalan ang mga kalsada at kakahuyan ang nasa magkabilang gilid. Masikip at maraming baku-bako ang kanilang nadaanan. Wala pa rin tigil si Damon sa kakatawag kay Farrah kahit out of reach ang sumasagot sa kaniya.

Hanggang sa iniangat niya ang aking mukha gamit ang palad niya at dahan-dahang hinalikan ako sa noo. "Tarantado ka!"Nanlaki ang mga mata ko nang biglang sumulpot si Cross na basang-basa.Sinalubungan niya ng malakas na suntok si Ramier dahilan para mapadapa ito sa lupa. "Tangina mo, sino ka?! Anong karapatan mong yakapin at halikan ang fiancè ko?!"Paglingon ko kay Cross ay pulang-pula siya dahil sa sobrang galit.

Umiiyak na paki-usap nito sa Santos. "Oo naman, Berno, hindi ka namin papatayin. Hindi naman kami tulad niyo na walang puso. Damien anong gagawin natin sa kanya?" Tanong ni Santos Andromeda kay Santos Damien. "Ipatapon siya sa Prsao de dor ser fim upang doon niya mapagdusahan ang kanyang pagkakasala." Saad naman ni Santos Damien.

Tamad na nakupo si Semion sa malambot na itim na kutson, paminsan-minsa'y tumutungga ng maliliit na baso ng alak. “Man, I still can't believe you're getting married!” binatukan ni Damiano si Semion sa ulo. “Akala ko aabutin ka pa ng kwarenta bago ikasal eh!” “Man, it's happening alright? Bigay mo na lang sa akin ang regalo mo ngayon nang matuwa pa ‘ko sa'yo.” ungot agad ni Semion. “How can I hand it to you? Alam kong malakas ka, pero mabubuhat mo ba ang three hundred hectares of land?” pagmamayabang nitong tanong.

Tahimik silang nagngingitian sa isa’t isa. “Look at him, napaka-obedient naman ngayon. Na para bang hindi siya nagrant sa atin dahil ayaw niyang makasal sa babaeng hindi niya kilala.” Anas ni Damon. “Yeah, you’re right. Sa ganda ba naman ng bride niya, hindi pa siya papayag?” Sagot naman ni Sandro saka sila nagtawanang tatlo.

Yung tipong sinusuri ang bawat hakbang. Ang bawat bato, bawat halaman, bawat ilaw sa paligid, lahat ay maayos. Alam mong malapit kana talaga sa kanilang mansyom kapag ganito kaganda ang lugar na dinadaanan. Pagbukas pa lang ng gate, bumungad na sa akin si Damian Cruz. Nakasandal siya sa sasakyan niya, suot ang isang itim na suit na para bang extension ng personalidad niya. Napakagwapo pero hinding hindi ako mahuhulog sa taong eto kahit kailan.

Halos mapasinghap ako sa aking nakita mula rito sa sasakyan. Sasakyan ng lalaking nasa puder ng Montefalco. Si Damian laban sa anim na armadong lalaki. Hindi ko alam kung hihinga pa ba ako ng malalim o Hindi na. Isang putok galing sa baril ni Damian, isang taong bumagsak sa sahig duguan.

Nasa likod silang bahagi ng Van at magkatabi sa upuan samantalang ang mag-asawang Senyor ay nasa may likuran ng driver. “Parang ang tahimik mo naman yata ngayon Emy? Baka pamanisan ka ng laway nan ang layo pa naman ng airport mula dito sa atin. May tatlong oras pa na biyahe.” Pasimpleng asar ni Damian sa kanya. Imbes na patulan ay may inilagay siya’ng rosary na gawa sa makukulay na beads sa kamay nito. Napatingin naman ito sa rosary na ibinigay niya. “Para yan sa protection mo. Sa’ka para ilayo ka nan sa mga linta sa Amerika na makakasagabal sa pag-aaral mo.”