Aba, medyo akademiko ang tono ko dito pero personal pa rin: marami sa mga kritikong sumusuri sa konsepto at paggamit ng dayami—lalo na sa konteksto ng agrikultura at sustainable architecture—ay pumupuri sa potential nito bilang murang materyales na biodegradable at low-carbon. Nakikita nila ang dayami bilang bahagi ng solusyon sa pagputol ng waste at pagpapababa ng dependence sa cemento at plastik. Marami ring pag-aaral ang binanggit na maganda ang insulation properties ng dayami, kaya praktikal ito sa mga lugar na may temperate climate.
May mga kritiko naman na nagbabala: concern nila ang durability, pagiging bulok kapag hindi na-manage nang maayos, pati na rin ang pest at moisture issues. Binabalanse nila ang entuziasmo sa teknikal na katotohanan—o kailangan talaga ng maayos na detalye sa konstruksyon at maintenance para maging matagumpay ang paggamit ng dayami. Sa pangkalahatan, ang kritikal na tinig ay pragmatic—hinahangaan ang potensyal, pero hinihingi ang maingat na implementasyon at ebidensya mula sa mga long-term projects.