Sarcastically Pronunciation Novels & Stories

"Bakit parang pansin ko na kulang nalang ay sugurin at habulin mo siya ng itak?" Sumandal si Vince sa kanyang kinauupuan at napapailing na tinapunan kami ng tingin. Bahagya siyang natawa. A laugh that wasn't friendly nor delighted, but a sarcastic one. "Sino ba naman ang hindi makakaramdam ng inis sa lalaking 'yan?" tiim-bagang niyang saad. "Kulang na nga lang ay sapukin ko 'yan nang marinig ko ang mga sinabi niya."

"Sarkastiko? Siya? Sarkastiko iyon? Akala ko nagbibiruan lang kami." Tumingin ito sa kaniya parang nalito rin. "Nagbibiroan lang kayo kanina?" "O-Oo... don't tell me ganoon siya magalit? Ayaw niya sa akin?" Agad itong nagsalita. "Hindi..." awkward itong natawa. "Na-misinterpret ko lang yata kayo. Akala ko kasi nagsasarkastikuhan kayong dalawa." Napakamot ito ng ulo.

Sarcastic na umpisa nito. Hindi niya ito pinansin at nilagpasan niya lang ito. "Hoy! Bruha ka! Kinakausap pa kita. " Hinablot nito ang braso niya. "What the heck? Anong kailangan mo sa akin? Sino ka ba sa akala mo? Close ba tayo?" Nakataas kilay na tanong niya at sinalubong ang matalim nitong mga titig sabay piglas niya sa mahigpit na pagkakahawak nito sa kanya.

Insert sarcasm kaso hindi niya ata napansin. Hinalikan niya ako biglaan pero saglit lang agad din siya bumitaw. "Good Idea Misis" napaawang ang aking bibig. "Seryoso ka?" "ah-uh!" Iniwan na niya ako may kausap na siya sa phone. Nasapo ko ang aking noo! I'm sure ako kausap niya ang secretary niya. I must remember na hindi good idea kasama si hellios sa pag shopping. Magastos! Sobrang gastos!

sarkastikong saad ko. And righ after I finished my sentence, I bit my lower lip. Bakit kapag pang- aasar at panonopla sa kanya ay dire- diretso ako at hindi naman nabubulol maski isang ulit? Pero kapag normal na usapan na, bakit…?

Kung galit ba s'ya o naiinis dahil sa narinig o kung ano pa mang emosyon ang pwede n'yang gawin o maramdaman. "Gusto lang kitang kamustahin." Aniya. Sarkastiko akong natawa dahil sa narinig. Kamustahin? Teka- kailan pa ba 'yon naging uso sa kanya? He's heartless. So there's no way he can have a time para lang kamustahin ako. "Kamustahin? Bakit? Are you worried na baka bigla ka nalang singilin ni Sage dahil hindi ako okay kaya ka nangangamusta?" Sarkastiko kong sabi.

"What if I'm annoyed?" "When you're annoyed, you can be sarcastic but not too much... I mean it depends on the reason why you're annoyed." "Thank God, I thought I should smile politely even when I'm pissed. That was a relief!" Ginulo ko ang buhok nya. "You're so cute!" "Don't mess up with my hair kasi ikaw din naman po ang mag-aayos nyan!" she said sarcastically. "You're applying our lesson already... I see."

Hindi naman ako ganito ka emotional dati pero ngayon ang dali ko lang masaktan at magalit. "Talaga? sa tingin mo maniwala ako sa kadramahan mo?" sarcastic paring sabi niya kaya sinamaan ko siya ng tingin. "Sana hindi ka nalang pumayag sa kasal kung ayaw mo!" galit kong sumbat sa kanya pero sarcastic siyang tumawa at nagtaas kilay tumingin sa akin. "Sana ikaw ang hindi pumayag kung ayaw mo, at dahil gusto mo ang nangyari kaya sinungaban mo agad ang pagkakataon," malamig niyang sabi.

Matapang kong wika na naging dahilan upang sarkastiko siyang tumawa at siya ay nagsalita. “Stop?” Sarkastiko niyang tanong sa akin, “Hindi ako titigil hangga’t hindi kayong lahat namamatay!” Galit na galit niyang wika. Kahit na natatakot ako matapang ko pa ring binuksan ang pinto at nakaramdam ako ng matinding panghihina nang makita ang bangkay ng nanay ko na nakabigti, “Napakasama mo!” Galit na galit kong wika na naging dahilan upang muli siyang tumawa ng sarkastiko at siya ay nagsalita.

Ang huling pangungusap ay malinaw na sarcastic. Pinipigilan ni Harold ang sarili, pursigidong hindi nagsasalita. Matapos sabihin ni Harman ang mga iyon, hindi na siya nagsalita pa, tumayo na at naglakad palabas. Naiwan si Harold na mag-isa sa kanyang mesa, tahimik, kahit na ang aircon sa silid ay nakaset sa 26 degrees, parang 16 degrees lang ang lamig na nararamdaman niya.