Novel & Cerita Scary Mask

Chapter 2: Die Andre’s POV Naglakad ako sa maingay na hallway nang makita ko si Alex. Iwinagayway ko ang kamay ko sa kanya hawak ang horror mask ko ngunit hindi niya ako napansin. Nabili ko ang mask na ito kahapon nang maglaro kami nila Basty at Tristan sa labas, naiwan ko kasi sa bag ko kaya ilalagay ko na lang din sa locker ko para hindi sagabal sa loob ng bag. Kakailangan ko rin ‘to kung may mga events na sa Halloween. Pero mas kailangan kapag mang-tri-trip. Natawa ako sa iniisip ko.

ani Marco, ang kanang-kamay ko. Hindi ako lumingon. Ang mga mata ko ay nakapako sa repleksyon ko sa bintana. Ang babaeng nakikita ko ay hindi na si Sariah. Siya ay isang maskara na gawa sa mamahaling tela, malamig na asero, at poot na hindi na kailanman mabubura. "I-cancel mo, Marco. May iba akong pupuntahan." "Pero, Ma'am... delikado. Hindi pa natin alam kung nasaan ang mga natitirang tauhan ng The Collective—"

It felt like a ghost was starting to make its move. Dali-dali akong umakyat ng hagdan. I kept telling myself I’m not afraid of ghosts because they’re not real— "Oh, fúck!" Malakas kong mura noong bigla na lang bumungad si Segundo sa harap ko. Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa sobrang gulat at kaba. He was wearing his white beauty face mask, kaya sinong hindi magugulat sa itsura niya? It covered his face entirely, leaving only his eyes visible.

Maraming naninigarilyo na mga taong naka maskara. Mga maskulado ang mga ito na nakatingin sa kanya. Bumalot ang malamig na enerhiya sa kanyang katawan. Gumapang din ang kakaibang takot sa kanyang kalamnan. May isang lalaking nakaupo sa kanyang harapan, naka maskara din ito. Tinapon ng lalaki ang sigarilyo nito sa sahig saka lumapit sa kanya. Biglaang tinanggal nito ang duck tape na naka tapal sa kanya. Napadaing siya sa sakit.

Igina long muli ang aking paningin, at agad iyong huminto nang matanaw ko ang isang pamilyar na pigura sa hindi kalayuan. My eyes drifted to him across the hall, and for a moment, all I could saw was the sharp curve of his black mask. Matte and perfect, it hugged his face like a shadow, letting only his piercing eyes speak. Even behind it, he was unmistakably him... dangerous, controlled, and impossible to look away from.

The boy behind the mask Ch 19 : a rival 13 Ngayon na ang birthday ni Amy kaya medyo kinabahan ako nagbihis na ako at siyempre makakalimutan ko pa ba mask ko bumaba na ako ng aking kuwarto at nag paalam kila mama at papa umalis na ako at nag tungo sa beach resort medyo naligaw ako kasi di ko alam kung saan yun ehh nag taming na lamang ako medyo malayo-layo na ako sa bahay namin nakalimutan ko yung regalo na ibibigay ko kay Amy dali-dali akong bumalik para kunin iyon buti nalang naka salubong ko si mama na dala-dala ang regalo inabot na sa akin ni mama at umalis, sa tingin ko naman magugustuhan niya ang ireregalo Kong kwintas sa kaniya alam kong maliit pero pinag isipan ko I to at taking into

“Kanina pa po niya ko tinitingnan kaya nagpasalamat ako nang makita ko kayo ni Tita Marion na nakauwi na…” “Teka, sandali…” Humarang siya at humarap sa estranghero nang biglang bumukas na naman ang elevator. Pumasok ang isa pang lalaki na nakasuot ng baseball cap, sunglasses, at face mask bilang pantakip sa mukha. “Ahjussi… Are you crazy?!” sigaw ng lalaking naka-face mask.

Unti-unti ay nakikita ko na komportable na siya sa akin at hindi na natatakot ipakita sa harapan ko kung sino ba talaga siya. Masaya ako na hindi siya gumagamit ng maskara kapag ako ang kasama niya. Hindi ‘yung parang nai-kwento niya na bawat isang tao ay may iba’t-iba siyang maskara para hindi siya masabihan ng boring, weird o di kaya ay para magkasundo sila ng taong ‘yun.

She tried to scream but it comes out as muffled noises because of the tape covering her mouth. And then suddenly a door opened. Isang nakakasilaw na liwanag ang bumalot sa kanyang mga mata. Napuno siya ng takot nang makita ang isang matangkad na lalaki wearing a creepy mascara usually used every Halloween. “Our little princess is finally awake,” the man creepily said. Mas lalong nabalot ng takot si Madison. Gusto niya nang umalis doon at umuwi. Ayaw niya na roon. Gusto niya nang makawala. She missed her mother…her father.

Saad ko. Bago pa man siya makaharap sa direksyon ko ay nahawakan ko na ang balikat niya. Mabilis kong isinubsob ang mukha niya sa counter at pinilipit ang braso niyang may hawak na baril. Isang malakas na lagatok kasabay ng palahaw ang umalingawngaw sa loob ng shop, binali ko ang bisig niyang may hawak na .45 dahilan upang mabitawan niya ang ang sandata. Sinipa ko ito palayo sa aming dalawa, hinarap ang walang hiyang kriminal sa akin saka buong lakas na pinaulanan ng mabibigat na suntok ang mukha niyang nababalot pa rin ng maskara. Hindi ko ito tinigilan kahit pa na nakikita ko na ang dugo na tumatagos na sa kulay abo niyang saklob sa mukha. Wala akong pakealam kung sino at anong klaseng hay