Scary Mask Novels & Stories

Medyo magulo pero natural ang bagsak ng buhok niya, at sa likod ng salamin ay mga matang matalim at malamig ang tingin. Matangos ang ilong, mahigpit ang panga, at palaging seryoso ang ekspresyon ng mukha. Ang mga labi niya’y manipis at bihirang ngumiti. May simple pero matikas na porma—polo, relo, at maong pero sapat para mapalingon ang kahit na sino. “Done checking me out?” “H-Huh? Pasensya na,” kaagad na nakaramdam ng hiya si Saphira at kaagad na napa yuko ng kaniyang ulo.

Gusto niya itong tulungan subalit tila nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan dahil sa takot. Mas lalo pa siyang nasindak nang mapagtantong hindi lang pala nag-iisa si Mang Dante. May kasama itong tao na balot na balot ng itim na kasuotan. Nakakubli rin ang mukha nito sa likod ng itim na maskara. Nagmukha itong katulad niyong mga ninja na napapanood niya sa mga pelikula.

Pinahiran niya agad ang dugo at binigyan ako ng napakasamang tingin. I was not afraid by his stare for little did I know, I am much capable of sharing death glares but I am afraid by how his face works. For if I were to detailed his face, what's scary in it is that scar located on the side of his lips. It's not really visible but that makes him looked like rapist, joker I presume. Though he's also handsome but I just don't like by how the way he smirked. It brings thrill out of me really.

Nakita ko ang isang lalakeng nakasuot ng kulay itim na maskarang walang mukha na nakaupo sa lapag habang binubuo ang kulay puting puzzle. Kahit na ganoon alam ko na siya si Sage, “You’re here,” Wika niya sa ‘kin. Alam ko na sa mga oras na ito ay gumagamit siya ng isang device upang mabago ang boses niya.

Tumawa naman ng malakas ang lalaking naka maskara "oh i'm scared sweetie''nakangisi nyang sabe at bigla nalang sumeryoso ang mukha nya "Kill that two NOW!"napaiyak naman ako dahil sa sinabe nya ayaw ko pang mamatay lumapit naman saamin ang isa sa tauhan ng lalaking nakamaskara at saka nya kami tinutukan ng baril tumingin namn ako kay Ynalyn na Seryoso lang ang mukha kahit isip bata sya kapag may nangyayaring masama hindi sya naiyak sobrang tapang nya palagi nya akong ipinagtatanggol kahit alam nyang masasaktan sya at mapapahamak samantalang ako napakamahiyain at napakahina hindi ko kayang manakit ng tao kahit kaya ko namang lumaban

Ang mga ito na lang ang mayroon siya, ngunit walang kalaban-labang pinatay ng mga lalaking iyon! Biglang tumigas ang kaniyang anyo. Hindi niya alintana kung napupuno na rin ng dugo ang katawan niya. Namukhaan niya ang lider ng mga iyon nang magtanggal ito ng sumbrero at maskara. Kaya sisiguraduhin niyang pagbabayaran nito ang ginawa sa mga magulang niya, kesehodang ibenta niya ang sarili kay Satanas.

Ang lamig ng hangin sa rooftop ng hotel sa New York City. At ang lalaking naka-maskara na tahimik na nakatayo sa tabi niya. Napapikit siya. At doon nagsimulang mag-flash ang mga alaala. --- Dalawang buwan ang nakalipas. Charity masquerade party iyon na inimbita siya ng dati niyang kaibigan sa trabaho. Sabi, magandang networking daw. Pero ang totoo, sobrang out of place siya sa mga taong naroon. Puro mayayaman. Puro elegante. Puro confident.

“Grabe… mukhang mahal ‘to ah.” Bumalik sila sa kwarto at inilapag ni Ivy ang kahon sa ibabaw ng kama. Maingat niya itong binuksan, parang may hinahawakang babasagin. Sa loob, may isang itim na mask na may lace, may mga metallic na detalye at maliliit na bato na kumikislap kapag natatamaan ng ilaw. Bibig lang ang nakalitaw kapag suot ito.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ang isang lalaking nakasuot ng itim na maskara at tanging mata at bibig lamang niya ang nakikita. "Ibigay mo sa'kin ang cell phone at wallet mo kung gusto mo pang mabuhay." Nanigas ako sa pagkakaupo. Ni hindi ko magawang tumingin sa paligid upang humingi ng tulong. Very cliché scenario, but it's not really as easy as how it sounded. Biglang bumalik lahat sa akin. Lahat ng nangyari noon. Knife, masks, scary voice. How can I escape from a terrifying memory if it keeps on happening again and again?

Who would even want to dance with someone like me anyway? I'm just that girl who's invisible in everybody's eye. No one will ever notice me. Habang nakikinig lang ako sa mga kanta, someone unexpectedly touched me on my shoulder. Napalingon ako't nakita ang isang lalaki na may maskara. I was freaking out inside but I was frozen from the shock. He really looked scary. And his weird mask has the word 'october' on it. "W-What do you want from me?"