Scary Mask Mga Nobela at Kwento

Magpapaalam na sana ako nang bigla ulit siyang tumitig sa akin, pero this time, sa dibdib ko na. “Next time you go out to your room, wandering at night, make sure to wear a damn bra. I can see your nipples, Tala. They’re begging to get suck.”

Mukhang gawa lang ito ni Aino, habang walang kaalam-alam si Sebastian. Habang iniisip ito ni Maysun, nakita niya ang maskarang nasa sahig. Isang silicone mask ito. Sa panlabas nitong anyo, parang totoong mukha ng tao. Subalit, puno ito ng dugong maroon. Mapula rin ang mga mata. Ito ang maskara na naging dahilan para matakot si Maysun, madulas ang paa, at mapatakbo ang kotse patungong imburnal. Gusto niyang durugin ang maskarang ito sa galit. Nagngipin si Maysun sa galit, pero narinig niya ang tatlong lalaki, "Nailigtas ka na namin. Paano mo kami pasasalamatan? Mukhang mayaman ka ah, base sa kotse mo?"

Bumungad sa kanya ang isang taong nakasuot ng Asul na maskara. Kahit natatakpan ang mukha nito ay mahahalata mo na magandang lalaki ito. Napatitig siya sa kulay Asul nitong mga mata na walang kabuhay buhay. Walang gana. Tila gusto ng magpahinga. “You amazed me,” Kahit ang pananalita nito ay wala ring buhay “Nagawa mong paamuhin si Scar gamit lamang ang iyong mga mata.” Sambit pa nito tsaka tiningnan ang leon na nagngangalang Scar na ngayon ay nakaupo sa harapan niya.

Sino ba ang mga kasama ko dito at paano sila may hawak na mga baril. "Ahhh!" Napaatras ako sa gulat at takot ng lingunin ko ang balcony kung saan nakatayo ang isang lalaki na nakasuot ng all black clothes at suot na maskara na may disenyong isang gagamba, pero mababanaag mo pa rin ang ngising nakakubli sa likod ng maskarang suot nito

Malakas na sigaw nitong hindi pa rin umaalis sa ibabaw ng babae. Kumagat labi ako saka mataman siyang tinitigan. Hindi niya makikita ang mukha ko dahil nakasuot ako ng maskara, kagaya ng makikita sa isang masquerade party. Kulay itim ito na napapalibutan ng itim na beads, meron rin itong itim na feather sa kaliwang bahagi na malayang umaalon-alon sa tuwing gumagalaw ako. Dagdagan pa na medyo madilim ang paligid. Isang kandila lang ang nagbibigay liwanag sa loob ng kwarto. How romantic. “I… I am a grim reaper and I am here to fetch you. Watashi w* anata o jigoku ni tsurete ikimasu(I will take you to hell) .” Walang emosyong sabi ko.

Chapter 2: Die Andre’s POV Naglakad ako sa maingay na hallway nang makita ko si Alex. Iwinagayway ko ang kamay ko sa kanya hawak ang horror mask ko ngunit hindi niya ako napansin. Nabili ko ang mask na ito kahapon nang maglaro kami nila Basty at Tristan sa labas, naiwan ko kasi sa bag ko kaya ilalagay ko na lang din sa locker ko para hindi sagabal sa loob ng bag. Kakailangan ko rin ‘to kung may mga events na sa Halloween. Pero mas kailangan kapag mang-tri-trip. Natawa ako sa iniisip ko.

ani Marco, ang kanang-kamay ko. Hindi ako lumingon. Ang mga mata ko ay nakapako sa repleksyon ko sa bintana. Ang babaeng nakikita ko ay hindi na si Sariah. Siya ay isang maskara na gawa sa mamahaling tela, malamig na asero, at poot na hindi na kailanman mabubura. "I-cancel mo, Marco. May iba akong pupuntahan." "Pero, Ma'am... delikado. Hindi pa natin alam kung nasaan ang mga natitirang tauhan ng The Collective—"

It felt like a ghost was starting to make its move. Dali-dali akong umakyat ng hagdan. I kept telling myself I’m not afraid of ghosts because they’re not real— "Oh, fúck!" Malakas kong mura noong bigla na lang bumungad si Segundo sa harap ko. Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa sobrang gulat at kaba. He was wearing his white beauty face mask, kaya sinong hindi magugulat sa itsura niya? It covered his face entirely, leaving only his eyes visible.

Maraming naninigarilyo na mga taong naka maskara. Mga maskulado ang mga ito na nakatingin sa kanya. Bumalot ang malamig na enerhiya sa kanyang katawan. Gumapang din ang kakaibang takot sa kanyang kalamnan. May isang lalaking nakaupo sa kanyang harapan, naka maskara din ito. Tinapon ng lalaki ang sigarilyo nito sa sahig saka lumapit sa kanya. Biglaang tinanggal nito ang duck tape na naka tapal sa kanya. Napadaing siya sa sakit.

Igina long muli ang aking paningin, at agad iyong huminto nang matanaw ko ang isang pamilyar na pigura sa hindi kalayuan. My eyes drifted to him across the hall, and for a moment, all I could saw was the sharp curve of his black mask. Matte and perfect, it hugged his face like a shadow, letting only his piercing eyes speak. Even behind it, he was unmistakably him... dangerous, controlled, and impossible to look away from.