Tuwing nagbabasa ako ng kwentong kababalaghan, inuuna ko lagi ang pagbuo ng atmospera bago ang kahit anong takot na eksena.
Minsan sapat na ang tahimik na ilaw, mahabang paghinga ng pangunahing tauhan, at maliit na detalye — ang pagkalat ng abo sa kama, o ang amoy ng lumang kahoy — para pumasok sa isip ng mambabasa ang mas malalim na pangamba. Mahalaga rin ang ritmo: pabagalin ang bawat hirit ng impormasyon at bigyan ng espasyo ang imahinasyon; kapag sobra ang paliwanag, nawawala ang hiwaga. Ako mismo, kapag nagkuwento, iniiwasan kong ipakita agad ang mukha ng panganib. Mas epektibo kung bahagya mo lang itong ihuhudyat, saka unti-unti mong pahihintuin ang reader sa kawalan ng katiyakan.
Hindi rin mawawala ang emosyonal na pundasyon — kailangang may koneksyon ang mambabasa sa tauhan para magsimulang magdulot ng totoong takot ang mga pangyayari. Ang pinagsamang sensory detail, tamang pacing, at emosyon ng mga tauhan ang lumilikha ng hindi malilimutan na kababalaghan. Sa huli, nag-iiwan ako ng maliit na bakas ng tanong sa dulo, upang ang takot ay magpatuloy sa isip ng nagbabasa kahit matapos nila ang huling pahina.