Scary Eyes Novels & Stories

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. "Look into my eyes woman! Don't be afraid! I'm not going to hurt you!" his voice full of authority. He commanded that I should look into his eyes. But damn! I felt so embarrassed. I gradually raised my head. Now my eyes fighting back to his gaze. I felt I'm vulnerable in his eyes. "I'm sorry! I feel you are frighten for! You don't be afraid okay!" My vision got blurry. Iyon ay dahil sa takot na nararamdaman ko. I don't why I'm afraid for.

Nang mag-angat sila ng tingin ay ganoon na lamang ang panlalaki ng kanilang mata katulad ng lahat ng nasa board room. “S-s-serena?” Nagkulay papel ang mukha ni Stacey sa labis na gulat at takot. Nanlalamig ang kanyang katawan at hindi makagalaw. Maging ang kanyang boses ay nanliliit at halos hindi maibuka ang labi. “H-hindi ito totoo… d-dinadaya lamang ako ng paningin ko…” gustong isipin ng babae na hindi totoo ang nakita niya, na namamalikmata lamang siya. Pero hindi siya dinadaya ng kanyang paningin. Sa mga mata ng dalaga nakikita niya ang galit para sa kanya… napopoot ito sa kanya subalit naroon ang kakaibang ngisi sa labi nito na para bang natutuwa itong makita ang kanyang takot. “H-hind

Hindi parin suya tumitigil, gusto niya talagang layuan ko ang apo niya Ilang minuto akong natahimik bago nakapagdesisyon, kinuha ko ang kamay ng kambal kahit na nanginginig ako at lumuhod para magpantay ang mga mata nila "M-maa ano yun, I'm scared is Manang Elma bad?" Ani ni Abby ngayon takot na ang nasa mata, tahimik lang si Ally at mukhang malalim ang Iniisip

Hindi rin niya naiwasang makaramdam ng bahagyang kaba at takot ng saglit na hagurin niya ng paningin ang kabuuan nito. Bigla siyang napalunok, bahagyang ikiniling niya ang ulo at nag-iba ng direksyon ng tingin. Ngunit naramdaman na lang niya na muli siya nitong iniharap... Hanggang sa magpanagpo ang kanilang mga mata... "Scared?" "H-ha?" Pakiramdam niya nag-iinit ang kanyang mukha at nanlalamig ang kanyang mga kamay.

Tila sasabog na ako sa sobrang init at pagnanasa nang magtama ang aming mga mata. "My mate," bigla akong nakarinig ng tinig sa loob ko. Kasabay no'n ang hindi ko maipaliwanag na sakit na parang sasabog ako at may gustong kumawala na halimaw sa loob ng katawan ko. Hindi ko siya kayang kontrolin, sobrang napakalakas niya. Nakita ko ang pagkagulat sa mata ng kalaban kong may ekis habang nakatingin siya sa akin na unti-unting nagpapalit anyo. Ramdam ko ang sobrang takot sa kanyang mga mata ng makita at makilala kung sino ang lobo ko. "Fenrir!"

I felt shivers down my spine when he finally turned around and looked at me with his red, glowing eyes and said, “I dare you, Origin Laurier."

“Last night I saw what is coming for us. At alam kong hindi lang ito basta panaginip lang.” She turned around then, and when our eyes met, I almost fell back into my chair. For a heartbeat, her eyes were no longer the warm, soft brown I had grown to love. They turned bright crimson, just like the flash in my nightmare. Burning, ancient, and full of a hunger and power I could not explain. It was terrifying, yet at the same time, there was a familiarity in it, parang nakita ko na ito noon pa man sa ibang panahon.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Nakita ko ang takot na bumakas sa mukha ng natitirang bampirang umatake sakin, hindi pa man nito nagagawang makatakbo ay nahawakan na siya ni sage at mabilis na sinugatan sa leeg, blood ooze out of his neck, he smell it ngunit tila nasungo siya sa amoy nito kaya mabilis niya itong binali ng walang kahirap hirap at binato na tila isang bagay na wala nang pakinabang. I saw how his bloody eyes becomes intense as he look up straight to the sky at sumigaw na tila galit na galit saka mabilis na nilingon ako. Hindi nagbago ang expression ng mukha niya, the scary, dangerous kind of face that you will never wanted to see.

Hihi nakakatawa yun Scar pramis itapon kita maya palabas ng Earth. Andun pa rin yung awra nyang malamig at titig nyang parang naninisid sa kailaliman ganun. Pero syempre medyo malantod ang kaluluwa ko kaya naman nakipagtitigan na lang ako sa gwapong nilalang na nasa kaliwa ko huhu oh my holy mother of dark chocolates. Ayan na naman yung deep dark chocolatey brown tantalizing eyes nya tapos ewan ko kung namamalikmata lang ba ako pero nakita ko syang ngumiti?? Haha ewan basta parang ganon ehh..