Novel & Cerita Short Quotes About Memory

Hindi ako pwede maging mahina sa sitwasyon na ito. “Huwag kang mag-salita ng tapos Dave. Because once you gain your memory back, at wala na ako sa piling mo. Trust me, mag-sisisi ka sa mga salita na pinapakawalan mo,” saad ko bago bumaling kay Mabel.

hindi ako nagsalita at nakinig lang sa mga sasabihin niya. Bumuntong hininga siya at tinignan ako mata sa mata. "You're nurse kaya maintindihan mo ang sasabihin ko Ath." "Yes.." natatango kong sambit kaya huminga siya ng malalim. "Stress and anxiety. Anything that makes it harder to concentrate and lock in new information and skills can lead to memory problems. Stress and anxiety fill the bill. Both can interfere with attention and block the formation of new memories or the retrieval of old ones.." napaawang ang bibig ko dahil unti unti ko ng nuunawaan.

𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘩𝘰𝘳𝘵-𝘵𝘦𝘳𝘮 𝘮𝘦𝘮𝘰𝘳𝘺 𝘭𝘰𝘴𝘴. 𝘈𝘯𝘺𝘸𝘢𝘺 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 𝘮𝘺 𝘦𝘯𝘵𝘳𝘺 𝘧𝘰𝘳 𝘵𝘰𝘥𝘢𝘺, 𝘐 𝘥𝘰𝘯'𝘵 𝘬𝘯𝘰𝘸 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘐'𝘭𝘭 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘦𝘵 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯, 𝘴𝘰 𝘐'𝘭� � 𝘵𝘳𝘺 𝘵𝘰 𝘸𝘳𝘪𝘵𝘦 𝘢 𝘭𝘰𝘵 𝘰𝘧 𝘭𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘴 𝘮𝘶𝘤𝘩 𝘢𝘴 𝘐 𝘤𝘢𝘯.

"Eh di ba ikaw yung utak ko, so ikaw yung short memory! Di ka nga nagpa-function sa lahat ng quizes and tests ko!" Shunga din tong utak ko, pati ako kinakalaban kung tanggalin ko nalang siguro to eh wala naman din 'tong laman. Bibilhin ko nalang utak ni Albert Einstein tapos ipatatapon ko tong walang laman kong utak!

Inihilig niya ang kaniyang ulo sa balikat nito. “Some memories are not healthy for us, and needed to forget them to move forward,” wika nito sa malamyos na tinig. Hindi man niya lubos naunawaan ang sinabi nito, ramdam niya ang bigat at pait sa tinig nito.

"Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari, pero alam kong ayaw mo pang sabihin sa ngayon." Huminga siya nang malalim at pinagmasdan ang hindi mabilang na mga punongkahoy na halos takpan na ang kalangitan. "It's easy to say that we should forget all our problems for a while and let ourselves enjoy. But in every giggle I make, in every smile and in every guffaw, my problems always interrupt. Because we don't have the power to shut down our memory. When it wants to come, it comes."

she retorted. "Malay ko sa hippocampus mo! Short-term memory loss ‘yan. Kaya kung ako sa’yo, magpa check-up ka na dahil walang nakakaligtas d’yan,” pananakot ko sa kaniya. "Bakit naman? Delikado ba ‘yon?" taka niyang tanong. Mukhang naniwala. Utu-uto talaga ‘to. "Hindi naman. It's a normal part of getting older, pero it can also be a sign of a deeper problem, tulad ng dementia, brain injury, or mental health issue."

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

"I want to remember who I am, but everytime I start remembering things my head ache like it's breaking. Parang mabasag ang ulo ko sa sakit, natatakot ako...natatakot ako na baka kapag pinilit ko ang sariling alalahanin ang lahat lalo ko lang pinalala ang sitwasyon ko." Hinayaan ako ni Sir Nathaniel at ni Lola Minda na umiyak. Si Lola ay nakikiiyak din sa akin. Si Sir Nathaniel naman ay tahimik lang na nakikinig pero dama ko ang awa sa mga tingin niya. Nang kumalma na ako saka pa nagsimulang magsalita si Sir Nate. "Don't force yourself to remember things." seryoso niyang turan. "There are things not worth remembering."

"Ayan din ang iniisip ko noong ipayo nila Carl na huwag ka munang kausapin sa mga recent memory mo na nawala. Ang sabi nila baka raw ma-trigger ang utak mo at tuluyan mo itong makalimutan." "Pero mas tuluyan ko na hindi na iyon maaalala pa kung ipagdadamot niyo sa akin na sabihin ang mga recent happenings sa buhay ko. Malilimutan ko nang malilimutan ang lahat kung hindi niyo ako tutulungan na alalahanin ang lahat ng bagay na nangyari."