Short Quotes About Memory Novels & Stories

Hindi naman ako nagsalita at hinayaan na lang siya ngunit nag-aalala ako baka kasi makita siya ng propesor namin, strikto pa naman ang propesor namin ngayon kahit minor subject lang ang tinuturo niya. “Hindi maaaring hindi niyo mamemorya ang pinapamemorya ko sa inyo, paano na lang kapag tumapak na kayo sa mundo ng mga tao? Nganga lang kayo? At maari pa kayong isahan ng mga ito dahil wala kayong alam!” Natahimik naman ang lahat, karamihan kasi ay hindi nakamemorya ng kaniyang pinapamemorya.

He shrugged, "I'm a little bored." "Ask father to entertain you." His lips curled in frustration, "You never let me win!" Hindi na ako nagsalita noon at mas nakinig na lang sa sinasabi ng matanda sa harapan. Honestly, kahit pa pilitin kong makinig ay wala namang pumapasok sa utak ko.

Kaya nga kapag kasama mo family mo, nagkakape or nagkwekwentuhan lang, bigla mo na lang marerealize na ilang oras na pala ang lumipas pero feeling mo parang saglit lang. Pero may isa pang side naman. Hindi daw talaga bumibilis ang oras, pero yung memory natin ang nagiiba. Kapag enjoy ka o busy ka sa isang meaningful na bagay, hindi masyadong nagre-record ang brain ng "time markers" kaya kapag binalikan mo na yung moment, parang mabilis lang siya nangyari. Pero kapag boring or uncomfortable naman, kabaliktaran—ramdam mo bawat segundo kasi aware ka sa oras at parang mabagal ang takbo nito.

"Thank you for being my beautiful memory because I don't have one." Bulong iyon na parang paulit-ulit na sigaw sa aking isipan na hindi ko na yata makakalimutan kahit kailan. Parang may nagliparang paro-paro sa aking tiyan.

Nakahalukipkip siya at nakatingin sa tatlo, nakasabit sa leeg niya ang kaniyang camera. "I think memories are more important than photos." sambit ni lucas. "But photos can be a memory holder, when you see a picture it can remind you of that certain memory." sabi ni salem. "Yeah yeah but i think memories inside your hippocampus, neocortex, and amygdala are more precious." saad ni lucas. Nagulat na lang din ako sa sinabi ni lucas. Ano raw? Hippopotamus? cortex? amigdala? Potangna nagmumukha akong bobo rito sa gitna nila!

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

Kunot-noo kong tanong. "Photographic Memory." maikli niyang tugon. That's so cool! Pinagpalang bata nga naman! Napahilamos ako ng mukha dahil sa isang realisasyon. Photographic Memory? Ibig sabihin... klarong-klaro sa kanya 'yung mga traumatic experiences niya? Fuck... Umiling na lang ako at nagsalita. Nag-demonstrate ako kung paano humawak ng baril.

Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. "Pero tandaan mo, hindi natin maaaring pilitin ang utak na maalala agad ang lahat. Minsan, kusa itong bumabalik kapag may nakikitang tao, lugar, bagay, amoy, o pangyayari na konektado sa nawawalang memorya."

May mga bagay siyang napapaginipan na minsan ay na bo-bother siya ngunit sa tuwing sinusubukan niyang alamin ang mga iyon ay nakakaramdam na lang agad siya ng kaba sa dibdib niya, kaba na malaman ang kung ano mang mga bagay na kanyang nakalimutan. She tried to ask questions and reveal her vague dreams with Marcus at kahit sa Nanay Mara niya, they actually able to answered it pero hindi lang mapalagay si Shy bakit na hindi siya kumbinsido sa paliwanag o sagot ng mga ito and tehre are times it caused a not so good commotion kaya eventually she just choosed to neglect it na lang after all baka tama si Nanay Mara niya na ano pa ang rason bakit pilit inaalala at binabalikan ang mga panahong nakal

Charot, ako rin pala. 'Kausapin mo na siya anak, you're not getting any younger, and you need them. Ayokong kapag nawala na 'ko ay nag-iisa ka pa rin, atsaka... Naniniwala akong maiintindihan ka niya, o kung nakalimutan ka nga niya, make a way for him to remember you. His brain might not remember you, but I know that his heart will never forget about you...' Parang bigla kong narinig ang boses ni mommy sa tenga ko. Sh*t, ito na ba ang tamang panahon?