Novel & Cerita Short Story Best Friends

Turo ng batang babae at sinununod naman ito ng lalaki at natuwa dahil tumayo ang buhangin. "It stand!" Natutuwang sabi ng batang lalaki. "I told you." Nakangiti na sabi ng babae. "You really need my help to do that well." Tinignan ito ng batang lalaki at inakbayan. "I know that you will help me, we're Bestfriends right?" Masayang tumango naman ang batang babae at tumakbo sila upang mag laro.

Kung hindi ko lang alam na may gusto siya sakin siguro ang iisipin ko nagseselos siya dahil may naging kaibigan ako bukod sa kaniya. Pero ngayon na alam ko na ang nararamdaman niya para sakin. Marahil, nagseselos siya sa kaalamang naging kami ng kaibigan ko. Kailangan ko na talaga ipagtapat sa kaniya ang naging samahan namin ni Adrian Ruiz, ang aking Best Friend noong Kolehiyo, para mapanatag na rin ang loob niya.

"I-it's okay kung hindi mo sagutin." Hindi niya inintindi ang sinabi ko at sinagot pa rin ang tanong ko. "Ang totoo niyan, hindi ko talaga aso si Potchi. Alaga siya ng best friend ko," pagsisimula niya at halata sa kanyang mukha ang lungkot ng banggitin niya ang wore na "best friend". Hindi ako sumabat at inabangan ko ang pagkuwento niya. Para nga akong tuod rito dahil tutok na tutok ako sa kanya. Para akong bata na nag-aabang sa bedtime story.

Dagdag pa nito. We talk a random topics. Napag-alaman ko na pareho silang nakatira sa iisang apartment malapit sa Villafloré tower. They are also a breadwinner and they are best friends. Best friend, like me and Erica. And also I include Karinna as my close friend. But both, they are the cause of my pain now. Sana wala ni isa sa kanila ang madanas ang pagkasawi ko sa buhay pag-ibig. I also hoping that they are brave enough to face the difficulty that will challenge their friendship. Lahat ng napagdaanan ko sa buhay. Masasabi kong ang tatag kong tao na nalagpasan ko iyon nang mag-isa lang ako at nasa malayong bansa pa. Maybe anyone can easily judge me, but it doesn't affect me though. Basta a

Nang magsalubong ang aming paningin, pinandalitan ko siya ng mata kasi ayaw kong makahalata ang mga kaklase niya. Patuloy ang magandang samahan namin ni Chris---sharing jokes, stories, thoughts and feelings. Kuntento naman ako kung anong meron kami kasi as what I've said , friendship is more valuable to me than any other kind of relationship. Hindi din naman pwedeng lumagpas pa kami doon kasi napakahirap at napaka-imposible. Kaya okay na sa akin na mag bestfriends lang kami. At least malaya siya sa kung ano man ang gusto niyang gawin at kung sino man ang magustuhan niya kung sakali.

“Maganda, ‘di ba? Sosyal, ‘di ba? Hindi ba’t noong college pa tayo, sabi mo gusto mong umupa ng ganitong klase ng apartment kapag may trabaho ka na?” Tumaas ang baba niya, punô ng kumpiyansa. “Hindi ba ako ang tunay mong best friend?” “Best friend!” Biglang niyakap ni Isabela si Rita at hinalikan ito sa pisngi. “Kilala mo talaga ako! Sobrang kilala mo ako! Napakaganda nito bestie. Totoo ba ‘to? Kurutin mo nga ako kasi baka nananaginip lang ako” manghang sabi ni Isabela.

Umandar na naman ang pagiging mahilig nito sa magandang babae. Nagbibilang ng magagandang babae ang best friend ko. Ito ang kanyang hobby na hindi niya magawang kontrolin. Hindi ko nga alam kung paano kami naging matalik na magkaibigan gayon sobrang layo ng aming mga personality. Pero siguro dahil pareho at sabay kaming naulila sa murang edad. At iisang tao lamang ang taong pumatay sa kanila.

Dahil ramdam kong pinang hihinaan na siya ng loob. Marami pa kaming napag kuwentuhan at marami rami na rin kaming alak na naubos, pero isa lang ang malinawa saakin. Matibay ang pundasyon na itinayo namin mag bestfriend at walang makaka sira noon miski na babae pa 'yan.

Napangiti na lang siya sa naisip. Hindi siya malandi kaya huwag siyang husgahan. Nagkataon lang na bata pa siya nang magkaroon ng secret crush sa kanyang guwapong Uncle... ang best friend ng kanyang papa. "Masaya akong nakabalik dito at makita ka ulit, Henry."

mataray na banggit ni Irene at kumuha ng pagkain sa plato ni Weslynn. -End of flashback- Pinagmamasdan ko sila ngayong tatlo na kapwa nakatingin sa phone ni Welsynn habang pare-parehong tumatawa. Akalain mo nga naman, ang dating mga strangers na nagkakila-kilala sa isang disaster ay matatalik na magkakaibigan na pala ngayon. At dahil dito, masasabi ko ngang marami na kaming pinagdaanang apat. Unexpected friendships are literaly the best.