Isang komunidad na puno ng mga natatanging karakter at kwento ang inilalarawan sa akin tuwing iniisip ko ang aking paboritong anime. Halimbawa, sa 'Attack on Titan', labis akong nabighani sa tema ng pakikibaka sa pagitan ng tao at higante. Kakaibang pagsubok ang nararanasan ng mga tauhan; tila sa kabila ng takot at pagdurusa, nagagawa pa rin nilang lumaban. Ngunit tulad ng totoong buhay, hindi rin lahat ng laban ay nagtatapos sa tagumpay. Minsan, ang pag-aasawa ng pag-asa at pagkawasak ay nagiging tila mas tunay kaysa sa mga magaganda at puno ng kulay na tanawin. Ang mga karakter tulad ni Eren Yeager ay hindi lang basta nagsisilbing mga bayani kundi nagsasalamin din sa ating mga takot at paniniwala sa kung ano ang tama.
Hindi ko maiiwasang mapaisip sa direksyong nilalakaran ng kwento habang unti-unti itong umuusad. Minsan, pinapaisip nito sa akin ang kahalagahan ng mga desisyon, kung paano ang bawat hakbang ay nakaapekto hindi lamang sa sarili kundi sa iba pang tao rin sa paligid. Ang tema ng sakripisyo ay tila isang mala-masahe na kwento na umuukit sa puso ng bawat tagapanood. Kaya naman, sa bawat episode na pinapanood ko, naiisip ko kung ano ang sa tingin ko ay tamang adyenda bago ko tapusin ang kwentong ito.