Short Story With Question And Answer Romane & Geschichten

tanong ng katabi sa naguguluhang kaklase. Ngumuso ang babae. "Wala, nalito ako 'e. Iyon na nga lang 'yong isang tagalog na question, 'di ko pa nasagutan. Tungkol pa ba sa society and culture 'yon?" kamot batok niyang tanong at muling nangalabit. "Ikaw ba, ano'ng sagot mo?" "Brownout." Tipid na sagot nito at tsaka tumayo.

“Since tayo-tayo lang din naman, pwede siguro natin laruin ‘yung mga question something.” “Ah!” wika ni Blythe. “Mayroon akong app for questions. That’s a good idea, Ven. Saka, mayroon naman tayong alak. Gawin nating pulutan ‘yung mga sagot natin ha. Basta, walang magsisinungaling.” She nodded her head with a smile. How would they know if she’s telling the truth, right? Besides, this kind of games are exciting. You’ll never know their answers. And that makes this game more exciting.

Lahat ng iyon ay pinilit ng author na sagutin ng maayos kahit may iilang tanong na bigla niyang nababara nang hindi niya sinasadya pero nababawi niya rin naman kaagad. Pero isang tanong ang nakaagaw ng atensyon at biglang nagpatuliro sa kaniya. "Mr. Sandoval, sino po yung babaeng nakatalikod sa likod ng book cover?" Biglang nangibabaw ang katahimikan sa buong venue dahil hindi kaagad nakaimik sa tanong niya si Mr. Sandoval. Kanina kasi ay mabilis lang naman niya nasasagot ang mga katanungan sa kaniya ng mga mambabasa pero sa tanong na 'to ay bigla siyang natahimik at nanatiling nakatulala na lang sa dalagitang nagtanong sa kaniya.

"Okay. Kita mo yung babaeng naliligo sa parteng iyon? Kung sino ang unang makarating sa kaniya ang panalo." "What's at stake?" Nag-isip ako. "A question. The winner gets to ask the loser a question and he or she is obliged to answer it with utmost truthfulness. Ano, call?" "One question and a true answer. Sounds good. Game." "Okay. Game!" Itinulak ko nang malakas si Maverick at agad na lumangoy patungo sa finish line. Tinawanan ko lang siya nang sumigaw ito na madaya raw ako.

Kinabahan si Chloe. Tuwing may "nagtanong ako kay Teacher" sa kwento ni Vivi— may sumusunod na problema. "Ano ang tinanong mo?" "Saan nakatira ang square kapag uwian na?" "..." Tahimik. Napakatahimik. "Anong sabi ni Teacher?" Tanong ni Chloe. Nag-isip si Vivi. "Tumingin siya sa kisame." "..." "Matagal."

Agad ko itong sinulatan ng pangalan dahil nagsimula ng basahin ni Miss ang ikalimang tanong. First five question , wala na akong answer kasi nagsimula na sila bago ako dumating. Namental block pa ako sa question six to ten. Akala ko nga magtuloy-tuloy pa hanggang matapos ang thirty questions ni Miss pero mabuti nalang at nakabawi ako.

Asking, with an answer, would extinguish even that last hope. “August, may I ask you another question?” “Go ahead.” Naomi asked that utterly clichéd question. “If one day, your mother and I both fell into the water, who would you choose to save?” August looked at her intently, as if seriously considering the question. Mahina na itong natawa na parang nakakatawa ito. “That’s gonna happen, Baby. Hindi hahayaan ng Daddy ko na mapahamak ang Mommy ko kahit na matanda na sila.”

Parang may hinahabol na alaala na biglang sinara ang pinto. Sa bawat hakbang palayo, may isang tanong na kumakain sa kanya. Hanggang kailan pa ba niya kayang magtago at magkunwari?

“Have you lost your tongue, Rain Emmanuel? Simple lang naman yong tanong ko, ah. Never have I ever beg for love?” Pakiramdam ko ay mahihimatay ako sa game na ito. Hindi ba pwedeng light questions lang?! Bakit ganito ang mga tanong? Bakit parang isasalang ako sa isang job interview or beauty pageant?! Hindi pa rin sumasagot si Rain. Magtatanong pa sana ulit si Ate Kim nang hawakan ko ang braso niya. “Ate. . .” Nakataas ang kilay akong nilingon ni Ate Kim. “I’m just asking him a question, Mich—“

“Hintayin na lang kita rito. “Yaya, remember your question?” Nakapamulsang tanong niya. Tumigil ito sa pagsi-zipper ng bag At tiningala siya, “Alin?” “Kung binata pa ako?” “B-Bakit?” “I have an answer why Ammiry looks like Mommy in every angle.”