Shuddering Mga Nobela at Kwento

Marahas akong nagpaputok ng baril sa ere as a warning shot. Dumagdag ang ingay na iyon sa pagkataranta ng lahat ng mga naroon na parang mga dagang takot na takot na nagsilabasan sa lungga matapos mabulabog. "J-jarred?" Paanas na wika ni Shella Mae na luhaang nilingon ako at larawan ng hindi maipaliwanag na lungkot at paghihinagpis. Itinaas niya ang belo upang makita ako ng mukhaan.

Kaya naman, pinindot niya ang isang button at naglabas ng vibrating sound wave. Boom! Kahit na mula sa higit sa 10 kilometro ang layo, maaaring madama ang epekto. Nagsimulang magdugo ang pinakamalapit na sundalo mula sa kanilang eardrums. Nagmamadaling tinakpan nina Jordan at Jamie ang kanilang mga tenga, labis na hindi komportable. Sinabi ni Jordan kay Jamie, "Sabihin mo sa iyong mga tauhan na huminto. Si Shaun iyon!"

Depende talaga sa mood ang names ko virtually. Ngunit kung minamalas nga naman, kung kailan ako mayroong kausap ay bigla na namang kumalabog sa kabila. Shocks. Hindi pa ba sila natatapos sa kanilang bakbakan, kung ano man iyon? "Sir...sorry for dropping this call but..." Thump. Thump. "Oohh God. F*ck! Deeper!" "Yeah. Faster!" "That's so good!"

Natatakot ito ng husto para sa kanyang buhay at sa buhay ng sanggol na nasa sinapupunan niya, sa ilalim ng malakas na ulan ay nalalasahan niya pa ang mga luhang walang humpay sa pagdaloy sa kanyang pisngi at galing sa namumugto nitong mga mata. Napahinto siya bigla ng matanaw sa di kalayuan na dead end na pa la at malapit na sa isang mataas at malalim na bangin. She can hear herself breathe and she’s panting—animo'y kinakapos na ito ng hininga sa sobrang pagod, takot at kaba sa maaring mangyari sa kanya. Napayuko si Shy habang ang dalawang kamay nito ay napatukod sa kanyang mga tuhod. Anu na ang gagawin ko nito?

Their laughter grew louder and louder, echoing relentlessly. I covered my ears and began to cry. Both my shoulders shook uncontrollably from fear. My hands trembled just the same. I shook my head weakly and curled into the corner of the room, trying to disappear. I sobbed, keeping my hands tightly pressed over both ears. The voices inside my mind didn’t stop. They only grew stronger, louder. I could hear them clearly—their cruel laughter, as if they were mocking me. Over and over, their jeers repeated inside my head.

My God! His world suddenly stopped from spinning so fast, all of his thoughts suddenly went out of his brilliant brain and his heart... His crazy heart is now thumping so fast that he's afraid it would escape any minute from now. May mga luhang namuo sa gilid ng nag-iinit niyang mga mata habang ang paghinga para sa kaniya ay parang naging isang parusa, he barely even swallow his own saliva. He was left freezing, completely paralyze in his then comfortable position.

My guilt and shame is hunting me as hell. Kabadong kabado ako habang naglalakad palayo sa kwarto ko. I am shaking so bad at pakiramdam ko pwede akong mag pass out anytime, that would be a lot better para magkaroon ako ng dahilan na wag silang sabayan sa lunch.

I can't move. Then in a blink of an eye, I was shoved back inside the moldy box. Yakap ko ang mga tuhod, sa kanang kamay mahigpit kong hawak ang kwintas ng ina at tulala akong nakatitig sa basag na salamin sa gitna noon. My body is shaking, my teeth are chattering. Ganito ba ang nararamdaman ng mga hayop sa tuwing hahabulin ko? I know what this is, terror.

My body trembles with fear and chills run through my veins in an instance. "No freaking way I would ride on that freaking horse Freianne" I was shaking my head. Nanlalamig ang mga kamay ko but she brought it to her lips and rested there for a while. I could hear my friends Shan, Kailey, Zuchet and Keisha laughing about my reaction towards that freaking horse na ngayon ay enjoy na enjoy na sa kinakain nitong damo.

Sa sobrang takot, halos mawalan siya ng kontrol sa sasakyan. Hindi niya inaasahan—isang maling hakbang lang—at naramdaman niya ang matinding tunog sa harapan. Nabangga niya ang ina ni Zuri. Ang tibok ng kanyang puso ay mabilis na lumobo, at parang tumigil ang mundo sa isang iglap. Ang mukha ni Shanelle ay punong-puno ng pagkagulat, halos hindi makapaniwala sa nangyari. “Hindi… hindi po talaga… hindi ko sinasadya!” nanginginig niyang sabi. Ang kanyang katawan ay parang giniginaw, sa labis na pangamba..