Panakot Sa Bata Novels & Stories

Nanlaki ang mga mata ng bata ng naglabasan ang iba't ibang uri ng prutas, naka-plastic na tinapay, at mga nagniningning na mga pagkain sa harapan niya. Agad siyang kumuha ng isa at kumain. Napa*ng*l ang bata sa sarap at saka mas lalo pang ninamnam ang mga pagkain. Tumayo na ang lalaki at saka humarap sa mga tao dahiln para magsipag-urungan ang mga ito.

Muntik na siyang pumatol sa mga bata. Pinagtulungan nilang buuin ang saranggola. Tuwang tuwa silang dalawa. Limang taong nakalimutan na niya ang tumawa. Napakagaan sa pakiramdam. Para siyang bumalik sa pagkabata. “Wow, ang ganda! Lilipad ito ng mataas,” manghang sabi nito na itinaas ang saranggola. “Magaling kang bata.” “Hoy, Pogi, hinahanap ka ng nanay mo, lagot ka, may dalang pamalo!” sigaw ng isang batang babae.

" Ano'ng nakakatawa? Totoo naman ang sinasabi ko. " " Hindi mo naman kakainin ng buo itong santan. Kukuhanin mo lang iyong gitnang parte at may lalabas na parang tubig o 'yong nektar, at 'yon lang ang kakainin mo at pagkatapos, puwede ka pang gumawa ng kuwintas at porselas gamit ang mga 'to. " Inosenteng paliwanag ng batang babae at ipinakita sa batang lalaki kung ano ang kaniyang tinutukoy.

Nakaka-panibago, ang mga unan kasi 'ron sa amin ay mas matigas pa yata sa semento, gawa lang kasi sa mga tela ng lumang damit na ginupot at binalot ng punda. Eto na nga, pangatlo! 'Yung aalagaan ko! Personal nanny, hindi ba mga bata ang nangangailangan ng yaya—oo teka, oo nga bata kung umakto ang pandesal na 'yon. Pero jusko naman! Ang hirap mag-focus kapag kaharap ko siya. I mean—grr. "He's a total hottie!" Impit na sigaw ko habang pinanggigilan ang malambot na unan.

Nakasimangot kong tanong. "Manyakis mo kase dapat lang saiyo yan." Nakairap nitong sagot sa akin habang ako naman ay kinakamot ang paa na inapakan nito. "Ubusin n'yo na yang kinakain ninyo ang mahuli s'ya ang magliligpit." Ani pa ni Aria. Na agad naman inubos ng mga bata ang pancakes at gatas na almusal nila. "Tapos na po kami mommy." Masayang sabay na wika ng mga bata.

Kitang-kita sa mukha ng tatlong taong gulang kong anak na binabasa niya ang bawat galaw ko. Mabilis kong inayos ang upo ko at pilit na ngumiti. “Ah, h-hindi, baby. May langgam lang kasi sa unan kaya pinapagpag ni Mommy. Gutom ka na ba? Magluluto si Mommy ng pancit canton.”

Paka isip bata eh. Hinablot ko kung perang inilagay nung bata sa kamay nya. " h-hey--- shin!" Gulat na napatingin ito sakin. Binalik ko kasi yung pera sa mga bata. " pagpasensyahan nyo na ah? Matanda lang tignan yan pero isip bata pa rin. " sabi ko pa sa mga bata. Ngumiti naman ang mga ito sakin

sabi ni Andy sa bata sabay bigay sa isang libong papel. Tuwang-tuwa namang inabutan sila ng bata ng tig-isang banana cue. Kaya lang ay napalabi ito nang makita ang isang libo. "Barya lang po, Kuya. Wala akong panukli niyan. Wala pa akong benta masyado, eh." "Wala akong barya kaya sa 'yo na lang 'yan. Umuwi ka na."

Ito ba'y Pangako: hindi na natatakot ang mga bata sa sarili nilang buhay? Paano nila siya kakausapin ng ganoon? "Hindi ngumingiti si big guy," bulong ni Luna kay Mona, pero rinig na rinig na tawa ng lahat sa kwarto. 'Baka may nanakit sa kanya,' bulong ni Mona kay Luna. Ang mga batang ito ay may lakas ng loob na magtsismis tungkol sa kanya. Nasaan ang iyong takot? Tumingin siya sa anim na bata ng mas malakas na tingin at umaasa na sila ay natakot, ngunit ang sumunod na sinabi ni Aaron ay natigilan siya: 'Hindi mahilig magsalita ng masyadong maraming tiyuhin, kung hindi, sasagutin niya tayo.'

sagot ng bata. "Bibilhin ko lahat." "Talaga po, Kuya? Salamat po!" Tuwang-tuwa ang bata. Inabot ni Brandon ang isang libo sa bata. "Wala po akong panukli, Kuya," sagot nito, tila nag-aalangan. "Iyo na 'yan. Iuwi mo na lang at ibili ng makakain niyo." "Salamat po, Kuya!" masayang sagot ng bata.