Simple Poem About Typhoon Novelas e Histórias

Pagkatapos ng kanyang pangungusap, isang nakasisilaw na kislap ng purple lightning ang dumaloy sa kalangitan. Dahil doon, alam ng apat na ang tanging pagpipilian nila ay ang tiisin ang mabahong amoy at magpahinga sa kweba hanggang sa matapos ang bagyo...

Sana wag naman ala-Yolanda ang bagyong to. Sana lahat na lang ng tao may kanya-kanyang Sean. Atleast ugali lang niya ang itutuwid natin. Sa mga oras na ito, wala kaming magawa kundi maghintay humupa ang bagyo. Sa oras na ito, dasal lang ang makapangyarihan. Papa God, sana marinig ninyo ang bawat dasal namin. Alam ko pong iingatan ninyo kami. Alam ko po.

Kinabukasan, ang Vanuatu ay nababalot sa isang kakaibang katahimikan. Ang lupa, na ilang oras lang ang nakalipas ay nilamon ng Category 4 Cyclone, ay humihinga na nang maluwag. Ang himpapawid ay malinaw, ngunit ang bawat dahon at sanga ay patunay ng bangis na dumaan. Ang hangin ay may amoy ng basang lupa, asin, at isang matamis na pabango ng kaligtasan.

Nagkatinginan na lang kami ni Thea habang natatawa. “Hindi yan uulan, Ma! Ang init init oh! Ilang araw na nga na super init eh!” Pamimilit ni Thea. “Oo nga Ma, kung uulan man yan at kung totoo manyung sinasabi na super typhoon sa balita, for sure dadaan lang yon. Hindi yon gaanong malakas!” gatong ko. “Ah basta! Mabuti na ang handa! At saka ano ba kayo? Hindi niyo ba gagawin ang inuutos ko?!”

Ang bagyo ay isang paalala ng kaguluhan, ngunit para sa kanilang dalawa, ito rin ay naging daan upang makita ang posibilidad ng isang mas maayos na pagkakaibigan—o marahil higit pa. Lumilipas ang gabi, ang ulan ay patuloy na bumubuhos, ngunit sa loob ng silid, nagkakaroon ng tensiyon ang dalawa: atraksiyon pisikal ang namamayani sa kanila. Natahimik silang dalawa dahil wala na silang ibang pinag-usapan. Nang muli magsalita si Michael, sabi nito, "Mas mabuti pang mauna ka na maligo. Magkasakit ka niyan, Jasmine; pareho tayong nabasa ng ulan at pareho tayong basang-basa," sabi ni Michael na may pag-aalala.

Ang tukso at init na bumabalot sa kanila ay nagdala ng panandaliang katahimikan sa gitna ng bagyo, isang sandali na para bang ang mundo sa labas ay hindi na umiiral. Habang abala sila sa kanilang marahang yakap, tila unti-unti nang nag-iinit ang paligid… dapat sana ay dahan-dahan ang bawat galaw, bawat halik, bawat haplos. Ngunit biglang may malakas na kalabog mula sa bubong na yero, na para bang nagbabala: “Hindi pa panahon, mga bata!” “Ahhh! Steffie… sori! Parang… hindi ko sinasadya!” sabi ni Clairox, halos tumalon sa pagkabigla.

Tahimik lang silang dalawa habang marahang pumapatak ang ulan sa labas. Isa pang kulog. Napapikit siya at napakapit sa unan. Mabilis na inabot ni Tyler ang kamay niya. Magkahawak lang sila habang paulit-ulit na kumikidlat. Hindi niya alam kung bakit mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso niya dahil doon kaysa sa kulog at kidlat. “May bagyo ba? Bakit ang lakas ng ulan? Hindi naman ganito kanina…” tanong niya, pilit pinapanormal ang sitwasyon sa pagitan nila.

masilayan ko ang disgrasyang dinaanan ng bagyo. Di ako makasalita...Ang daming nabaling mga sanga... at nabuwal na mga puno. At halatang kumilod na yung mga tao para linisin ang kalsada. Ang bilis... Pero ang inaalala ko... Yung iniwang bahay ko... Malayo pa lang... Kita ko na parang... "See... kung dito ka nagstay." Napatango na lang ako... W*-wala ng bobong...

Iinitan ko na lang siguro sakaling magising siya. Pero hindi siya nagising hanggang sa mag-umaga na. Kung kahapon na lamig lang ang nararamdaman niya, ngayon ay sinabayan na ng sinat. I can’t contact Jilo to help me because of the typhoon. Hindi ko naman magawang ayusin ang tower dahil paniguradong masisira iyon sa lakas ng hangin at ulan sa labas. I have to take care of him alone even though I don’t know how do it right.

Inirapan ko ulit siya at pinagkaabalahan na lang ang aking mga daliri na kalalagay lang niya ng nail polish kani-kanina lang. It was raining cats and dogs outside. According to the news, there was a typhoon today. I could hear the waves violently hit the seashore. I didn't know... but for me it was eargasm. So calming to hear. This was perfect weather to drink coffee while staring outside the window, read books or simply cuddle and have a casual talk with someone you love.