Simple Poem About Typhoon Novels & Stories

Pagkatapos ng kanyang pangungusap, isang nakasisilaw na kislap ng purple lightning ang dumaloy sa kalangitan. Dahil doon, alam ng apat na ang tanging pagpipilian nila ay ang tiisin ang mabahong amoy at magpahinga sa kweba hanggang sa matapos ang bagyo...

Kinabukasan, ang Vanuatu ay nababalot sa isang kakaibang katahimikan. Ang lupa, na ilang oras lang ang nakalipas ay nilamon ng Category 4 Cyclone, ay humihinga na nang maluwag. Ang himpapawid ay malinaw, ngunit ang bawat dahon at sanga ay patunay ng bangis na dumaan. Ang hangin ay may amoy ng basang lupa, asin, at isang matamis na pabango ng kaligtasan.

Nagkatinginan na lang kami ni Thea habang natatawa. “Hindi yan uulan, Ma! Ang init init oh! Ilang araw na nga na super init eh!” Pamimilit ni Thea. “Oo nga Ma, kung uulan man yan at kung totoo manyung sinasabi na super typhoon sa balita, for sure dadaan lang yon. Hindi yon gaanong malakas!” gatong ko. “Ah basta! Mabuti na ang handa! At saka ano ba kayo? Hindi niyo ba gagawin ang inuutos ko?!”

Ang bagyo ay isang paalala ng kaguluhan, ngunit para sa kanilang dalawa, ito rin ay naging daan upang makita ang posibilidad ng isang mas maayos na pagkakaibigan—o marahil higit pa. Lumilipas ang gabi, ang ulan ay patuloy na bumubuhos, ngunit sa loob ng silid, nagkakaroon ng tensiyon ang dalawa: atraksiyon pisikal ang namamayani sa kanila. Natahimik silang dalawa dahil wala na silang ibang pinag-usapan. Nang muli magsalita si Michael, sabi nito, "Mas mabuti pang mauna ka na maligo. Magkasakit ka niyan, Jasmine; pareho tayong nabasa ng ulan at pareho tayong basang-basa," sabi ni Michael na may pag-aalala.

Ang tukso at init na bumabalot sa kanila ay nagdala ng panandaliang katahimikan sa gitna ng bagyo, isang sandali na para bang ang mundo sa labas ay hindi na umiiral. Habang abala sila sa kanilang marahang yakap, tila unti-unti nang nag-iinit ang paligid… dapat sana ay dahan-dahan ang bawat galaw, bawat halik, bawat haplos. Ngunit biglang may malakas na kalabog mula sa bubong na yero, na para bang nagbabala: “Hindi pa panahon, mga bata!” “Ahhh! Steffie… sori! Parang… hindi ko sinasadya!” sabi ni Clairox, halos tumalon sa pagkabigla.

Tahimik lang silang dalawa habang marahang pumapatak ang ulan sa labas. Isa pang kulog. Napapikit siya at napakapit sa unan. Mabilis na inabot ni Tyler ang kamay niya. Magkahawak lang sila habang paulit-ulit na kumikidlat. Hindi niya alam kung bakit mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso niya dahil doon kaysa sa kulog at kidlat. “May bagyo ba? Bakit ang lakas ng ulan? Hindi naman ganito kanina…” tanong niya, pilit pinapanormal ang sitwasyon sa pagitan nila.

Oh, ano ang nangyayari sa akin? Haist. Masanay na kayo sa kayabangan ko. May mas mayabang pa sa akin dito. Wag niyo sa akin nilalahat ang rason kung bakit nagkakaroon ng malakas na hangin. May super typhoon na nag-aaral din dito sa school. Pero sinabi ko kanina di ako magpapatalo kahit kanino man. Kahit si super typhoon na umag pa yan.

Iinitan ko na lang siguro sakaling magising siya. Pero hindi siya nagising hanggang sa mag-umaga na. Kung kahapon na lamig lang ang nararamdaman niya, ngayon ay sinabayan na ng sinat. I can’t contact Jilo to help me because of the typhoon. Hindi ko naman magawang ayusin ang tower dahil paniguradong masisira iyon sa lakas ng hangin at ulan sa labas. I have to take care of him alone even though I don’t know how do it right.

Inirapan ko ulit siya at pinagkaabalahan na lang ang aking mga daliri na kalalagay lang niya ng nail polish kani-kanina lang. It was raining cats and dogs outside. According to the news, there was a typhoon today. I could hear the waves violently hit the seashore. I didn't know... but for me it was eargasm. So calming to hear. This was perfect weather to drink coffee while staring outside the window, read books or simply cuddle and have a casual talk with someone you love.

In a snap, his car rocketed out of the mansion’s underground parking lot and into the pouring rain. Delikado ang magmaneho ng tulad ng ginawa niya sa ganoong klase ng panahon. The road was slippery. The wind was howling. The tree branches were creaking like they were about to break. It was typhoon signal number two after all over Sta. Clarita pero wala na roon ang atensyon niya. How could he even think of the weather, kung harap-harapan na namang nawawala ang nag-iisang babaeng dahilan kung bakit pa siya humihinga?