Simple Poem About Typhoon Novels & Stories

Kahit parang pinipiga ang puso ko ay ngumiti ako ditong pinahid ang mga luha. Napalabi itong matamang akong tinititigan at parang nahihipnotismong hinaplos ako sa mukhang ikinatulo ng mga luha ko. Sa uri kasi ng pagtitig niya ay hindi ako ang nakikita niyang kaharap niya. . .kundi si Daddy lalo na't naka-uniporme pa ako. "Typhoon." Tumango-tango akong hinawakan ito sa kamay at mariing humalik sa mga palad nito.

Bumuhos ang ulan na parang tabing tubig. “Boom!” Isa pang malakas na kulog ang umalingawngaw. Hindi naman karaniwang takot si Hiraya sa bagyo, pero ngayong gabi, hindi niya maipaliwanag ang kaba sa dibdib niya. Manipis lang ang suot niyang T-shirt at pantalon, at nabasa siya ng malamig na hangin at ulan. Isinuklay niya ang basang buhok sa likod ng tainga, tumayo sa may pinto at tinawagan ang driver para sunduin siya.

Meron siyang isang salita. The weather in that island is freezing cold during high tide. Samahan pa talaga ng malakas na bagyo ay hindi ka talaga tatagal kapag walang sapat na gamit pampainit. And with Lara and Kaden's case, he can only think of one way for their survival.

Nag nakangising wika ni aling borra na napansin naman agad ni karding ang kasiyahan sa mukha nang kanyang asawa. 'Krruuuuugggggg!''' Isang malakas na kulog ang biglang tumama sa taas nang isang puno. Kung saan muntikan nang madali ang traysikel ni manong guryo.. "Naku naman! Kaylan ba matatapos ang bagyong ito! Ang dami nang napinsalang kabuhayan sa Bayan nang bulusan'. Yung taas nang tubig malapit naring umabot sa papag namin. Buti pa itong si guryo ay may pangalawang palapag ang bahay nito.

“Where are you po, Mommy? Why morning na, wala pa ikaw?” “I’m sorry, Baby ko. Nasa Manila kasi si Mommy para sa work.” “Di mo na nga ako ki-kiss kagabi.” “Hindi pa kasi pwedeng bumyahe. Understand mommy, hmn…” “Kasi po may typhoon? Sabi ni Mama-Ninang, may typhoon po.” “Promise ni Mommy na bibigyan kita ng maraming kiss pagbalik ko.” “Paanong marami? One thousand?”

Malalakas, parang mga kulog na mas nakakatakot kaysa sa tunay na bagyong nagwawala. Napasinghap ako, napayakap sa sarili kong katawan habang lumuluhang nakayuko. Kasabay ng bawat putok ng baril ay ang buhos ng ulan—para bang pati ang kalikasan ay nakikisigaw sa bangis ng gabing iyon.

Patuloy ang pagbuhos ng malakas na ulan, ang tuloy-tuloy na tunog ng mga patak na bumabagsak sa makakapal na mga dahon sa kagubatan ay sumanib sa malakas na pag-ugong ng hangin. Halos hindi na makita ni Natalie ang paligid dahil sa kapal ng ulan na bumabalot sa kapaligiran. Ang mga matatayog na puno ay parang mga higanteng anino na gumagalaw kasabay ng nagngangalit na bagyo.

Ito ay simula ng isang bagong bagyo—isang bagyo na may halong desire, sekswal na tensyon, at pagnanais na hindi maipaliwanag. Hindi ko alam kung ano ang susunod. Hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang gabing ito. Ngunit isang bagay ang malinaw: Ang dating ulap ko, na dating walang direksyon, ay nagsimula nang madala sa hangin. At si Jayden… siya ang bagyong humihila sa akin palapit sa langit. Hindi pa tapos ang kwento namin.

Gwapo naman si typhoon at sa tingin ko anak mayaman ito. Akma ko sanang kunin ang rosas ngunit na gitla ako ng may bumusina ng napaka lakas sa likuran namin, and I know the noise. Kotse 'yon ni Lucas at pinaharurut bigla ang kotse niya, na akalama mo mayari ng building. Tssk, napaka teretorial. "Problema non?" Bulong ko sa aking sarili at pumasok na kami ni Typhoon sa building.

Paglabas niya, iniwan niya akong parang tinangay ng bagyo — magulo ang isip, kumakabog ang dibdib, at nakakahiya man, sobrang taas ng sexual tension. Si Wilbert Colt ay hindi basta storm. Isa siyang bagyong super typhoon. At pakiramdam ko… kakaumpisa pa lang ng impact niya sa buhay ko. ---