Simple Poem About Typhoon Novels & Stories

In a snap, his car rocketed out of the mansion’s underground parking lot and into the pouring rain. Delikado ang magmaneho ng tulad ng ginawa niya sa ganoong klase ng panahon. The road was slippery. The wind was howling. The tree branches were creaking like they were about to break. It was typhoon signal number two after all over Sta. Clarita pero wala na roon ang atensyon niya. How could he even think of the weather, kung harap-harapan na namang nawawala ang nag-iisang babaeng dahilan kung bakit pa siya humihinga?

Ngunit tila isa iyong matayog na diyamante na mahirap basagin kahit papadating na ang malupit na bagyo. Sa isang banda, isang tao ang nakangisi habang nakatayo sa labas ng gate at hindi alintana ang pagdating ng nagbabadyang bagyo. I stood upright with a sharp dagger in my hand, feeling the cold weather. A glint of eerie smile plastered on my face as I felt the strong wind as the approaching typhoon became nearer. Hindi maikakaila ang excitement sa mukha ko habang nilalaro ko ang hawak na dagger sa aking kaliwang kamay habang ang isa ay abala na ngayon sa pagkalikot ng maliit na gate upang ako ay makapasok. Mukhang nakikiayon ang panahon sa akin.

Kasabay noon ang malakas na hangin. Mabilis na lumabo ang daan dahil sa sobrang lakas ng ulan. Kasunod nito, bumukas ang weather radio ng sasakyan. “Typhoon Pedro is expected to make landfall in Manila tonight. Heavy rain and thunderstorms are expected. Citizens are advised to avoid unnecessary travel.” Bahagyang kumunot ang noo ni Arturo. Lalong lumakas ang ulan sa labas habang umiihip ang mabagsik na hangin.

Napalunok nalang ako at wala ng nagawa ~If you could see what I see, you'd be blinded by the colors Yellow,red and orange and green And atleast a million others~ ~So tie up the bow,take off your coat,and take a look around Cause the sky has finally open The rain and wind stop blowin' But you're stuck out in a same old storm again, You hold tight to your umbrella Well, darling I'm just trying to tell ya, That there's always been a rainbow hangin' over your head~

"I don't need this, guys. Alam ninyo 'yun, I'm too sexy to wear something like—" "Papa, tita, dama po ba ninyo 'yung lumalakas na hangin?" She doesn't mean to ruin her moment, but maybe, she needs to do this now. "I think a strong typhoon is coming? Walang ulan, panay hangin lang. Ma-una na po ako sa kwarto at baka magkaroon pa ng ipo-ipo rito." "Ako rin, hija." Tumayo na rin si Tita Tin dala ang bag niya. "Hindi ko kinakaya ang tindi."

She sighed, returning to wiping the tables clean. "Um, I guess, I should go now and grab a taxi," I managed to say, stuttering before walking out of the shop. I thought the rain had stopped. Oh goodness mali ako. The water droplets turned bigger and the wind was much more fierce now. So that is why we don't have customers now. A typhoon is probably coming soon. I sighed. Oh great, even the sky didn't want me to go home. Kasalanan talag to ni Leroy. I can't grab a taxi since the rain is strong. Mom is not on the list since she has overtime at work, I don't want to disturb her.

Isang tahimik na blizzard ang muling sumakop sa hangin. Hindi alam ni Tiffany kung paano gawing magaan ang pakiramdam ng bawat isa. Hindi niya kayang umupo lang ng kahit isa pang segundo dito kaya tumayo siya, nag-excuse sa mga nakakatanda at lumabas.

Para kay Therese, ang tag-init na ito ay parang walang katapusang bagyo. Hindi yung tipong bigla na lang uulan tapos titila rin agad. Ito yung klase ng ulan na mabigat sa dibdib, yung kahit wala kang payong, mapipilitan kang maghintay, dahil wala ka namang ibang mapupuntahan. Araw-araw, pakiramdam niya ay nasa ilalim siya ng makulimlim na langit, at hindi niya alam kung kailan na naman bubuhos ang susunod na unos.

February’s POV Kita ko naman ang malakas na pagbuhos ng ulan ngayong nandito na ako sa bus, sakto pa talaga kung kailan paalis ako. Hindi ko alam kung ayaw lang ba talaga akong paalisin o ano. Hindi ko maiwasang mangalumbaba habang pinagmamasdan ang labas. Halos hindi na makita ang paligid dahil sa sobrang lakas nito. Ngayon pa talaga. Saka ko lang naalala na may papasok nga pa lang bagyo kahapon.

Halos maghapon nang walang patid ang pagbuhos ng ulan at kahit umaga pa lang ay parang magdidilim na dahil sa makapal na mga ulap. Dahil sa nararamdamang takot hindi lang para sa sarili kundi maging sa pamilya at sa mga taong kasama niya evacuation center ay wala sa sariling pasimple siyang napa-sign of the cross at nagdasal na sana ay huminto at umalis na ang bagyo dahil ang hirap ng lagay nila.