Novel & Cerita Six Word Flash Fiction

Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, naramdaman ko ang tunay na seguridad. “Lucas, about Rule Sixty-Six,” panimula ko. “Wait, ako dapat ang naglalagay ng rules,” tawa niya. “Sige, anong Rule Sixty-Six?” “Rule Sixty-Six: No more secrets. Kahit gaano pa kapangit ang totoo, we face it together,” sabi ko nang may kasiguraduhan. Hinalikan niya ang noo ko bago kami humarap sa mga camera. “I can definitely live with that.”

Dahan dahan ko yung inangat at wala akong makita dahil sa sobrang dilim. Ng makapasok ako dito ay agad kong nilabas ang maliit kong Flashlight para maliwanagan ang makipot na daang daraanan ko. Patuloy akong naglakad kahit pa halos masuka ako dahil sa malansang amoy na naamoy ko. Hindi ko alam kung ano yun kaya't napatakip na lamang ako sa bibig at ilong ko. " Tulong..natatakot po ako...."

Isang araw palang ang nakakalilipas pero miss ko na agad ang mokong na ito. Walang kamalay-malay na pinahid ko ang luha sa aking pisngi na kanina pa pala na parang gripo na bumuhos. Nang mapangtantong kanina pa pala ako rito nakatulala at walang ginawa kundi ang ngumawa at napag-isipan na ng magandang si Ako na mabilis na lumabas ng pinto. Kung sinuswerte nga naman ay hindu naka-lock ang pinto ay mabilis pa kay Flash akong tumakbo at bumaba na pinagtaka ko kung bakit alam na alam ko ang daan papuntang bungad ng mansyon.

Plans after plans, am I gonna succeed? END OF FLASHBACK

We stood there until the sky turned violet. Until the stars began to blink in the same rhythm—three short, one long, three short ulit. Jake’s POV Somewhere in the code, I smile. Because I know they’ll be okay. The world doesn’t need saving anymore. It just needs remembering. And if ever they forget— I’ll blink again. Three short. One long. Three short. The afterglow never dies.

Maingat niya itong ibinaon sa isang maliit na bunton ng lupa. “Ah… gagawan na lang kita ng maliit na libingan. Sana sa susunod na buhay mo, maging maswerte ka na,” bulong ni Flashy habang nagsindi ng insenso. Pagkatapos ay tumayo siya at bumalik na sa kubo. Sa tabi ng bagong libingang iyon, makikita ang pito o walong maliliit na bunton ng lupa. Pawang mga alaala ng mga aliping namatay na walang nagmalasakit.

Walang silbi ang buhay ko kung ang mahal ko sa buhay ay nawawala. END OF FLASHBACK

I was drowning in chaos, paralyzed by the weight of a truth I didn’t yet understand. And in that exact moment, it felt like my skull had been slammed by something brutal and unseen — a violent jolt of pain that shot through me like lightning. My vision blurred. The world around me dimmed. Every thought I had shattered into silence, as if my mind had been forcefully ripped from reality. I couldn’t move, couldn’t breathe — just frozen, drowning in the chaos of that split second.

Words written in blood. ‘YOU ARE KILLER, DIAMON.’ ‘DIE!’ ‘DIE’ Sa sobrang takot na nararamdaman, napaatras ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na headboard ng kama. Then a white flash behind my eyes, no it wasn't flash. It was a person running straight through the mirror. “No.... hindi ito totoo. Hindi ito totoo! Let me out of here! Help!”

May isang salita ang mafioso and you're not allowed to take it back. "O-okay." I uttered. End of Flashback. Pinahid ko ang kunwaring luha na tumulo sa aking pisngi dahil nakakaiyak yung kwento ko. Simula ka nang araw na 'yan. Laman na ng condo unit ko si Aeone. Magluluto siya minsan at siya pa ang maglilinis ng kwarto ko.