Slavery Philippines Novels & Stories

tanong pa rin ni Diego sa akin. Hindi ko maaaring sabihin sa kaniya ang buong katotohanan dahil isa iyon sa pinirmahan ko. Kung ano man ang nasa loob ng slave market at ginawa nila sa amin ay hindi maaaring lumabas at sabihin sa mga bumili sa amin dahil sa oras na lumabas iyon at malaman nila ay buhay pa rin namin ang kapalit damay na rin ang kapamilya at baka pati ang mga konektado sa buhay naming mga binintang babae.

Ang pangarap niya ay makatagpo ng isang kasuyong galing sa ibang lupain. Samantalang narito ang isang binatang Kastilang taga-Extramadura. Ang pangalan niya ay William de España. Siya ay buhat sa pamilyang aba. May gulang na tatlumpu't limang taon ngunit ang anyo ay mas matanda pa kay Doña Beatrice ang may apatnapung taon. Siya ay Naglakbay sa Pilipinas na oficial quinto sa Aduana. Ngunit sa kasawiang-palad, bukod sa siya ay nagtiis ng maraming pagkahilo ay nabalian pa siya ng paa. Labinlimang araw simula ng dumating sa Pilipinas, siya ay napahiwalay sa tungkulin at nagkataon pa na wala na siya ni isang kuwalta.

"Bro! I'm so sorry! I have to go back to the Philippines right now." "Huh? Why? How about the deal? The trial?" "Fuck Dude! We will only lose a million! I'll lose the lives of my wife and baby if I don't go home to the Philippines now. Pre, pera lang iyan—kikitain ko pa ulit iyan, pero ang asawa't anak ko—I swear to God, I'll kill myself."

A question from a woman who has a gun in her hand. "Yes, your fiance tortured him. Honestly speaking, there's no evidence of our transaction." "Okay, good job." It was Zella who stole bag of dollars from her fiance. Ninakawan gamit ang isang matandang walang kamuwangmuwang. Ginawang kasangkapan para matupad ang kanyang pangarap na limasin ang international transaction para sa human trafficking payment. Ilang Pilipina ang kabilang sa mga nabiktima ng abuso kaya ang pera na ito ang bayad ng mga banyaga para sa mga ginamit nilang katawan.

Kaya kung tutuusin, nalahian na ang mga ninuno ko ng mga taong nanakop at naligaw sa bayan ni Juan Dela Cruz. Noong 19th century, ang tawag nga daw ng mga Europeans sa mga Pilipino ay short-statured, kapareho ng mga bansa sa Southeast Asia. Pero bakit bothered ako kapag sa bibig ng lalaking yon lumalabas ang panunukso? Hindi ko naman gustong maging perpekto sa paningin niya kahit kailan.

Kaya sinagot niya. "Kon'nichiwa mama. Naze anata wa? Hello, mom. Why you are calling?" tanong niya sa ina. Nasa Japan ito kasama ang papa niya dahil doon ang main ng business nila. "Aitaiyo, musuko. Zehi goran kudasai. I miss you, son. Please visit us," his mother answered. He also missed his mom and dad but he need to stay here in the Philippines. He's not yet graduated in his course. And he also enjoyed staying here. But he knows what his mom feels today.

Lahat ay nag-iwas ng tinginsa Kapitan lalo pa't nakangising aso na naman ito. "Naku Kapitan, marami kaming mga magagaling magluto rito, isama pa ang gubat sa tabi ng aming barrio na maraming baboy ramo at ang ilog na marami ding isda." pagmamayabang ng Kapitan sa mga panauhin lalo na kay Kapitan Keil. Mukhang gustong magpasikat para lamang makahithit ng pera tulad sa mga nakaraan n'yang panauhin, ngunit ang seaman ay umismid lamang sa kanyang mga sinasabi at iginala ang paningin.

Umatras pa lalo ako. “You said na titigilan mo ako.” “Hindi kita titigilan. I will court you—” “Ayoko!” “Let me prove myself to you, okay?” Umigting ang kanyang panga. “You know, I like you. And I am willing to be your slave. Wala akong pakialam kung may anak ka na. Hindi nagbabago paningin ko sa iyo.” Sarkastiko akong tumawa at halos maluha na sa nararamdaman.

Ayokong ipadala sa mga padalahan kasi mas gusto ko ako mismo ang nag-aabot sa kanila ng pera. Lahat ng mga paper bags na hawak ko kanina. Sa boss ko talaga 'yon, isinama ko lang sa pag-uwi para walang gumalaw sa pinag-uupahan ko ro'n sa Manila. Marami kasing pakialamera ro'n kaya iniingatan ko ang gamit ko lalo na kung hindi sa akin kaya dapat kong pahalagahan ang mga iyon dahil mamahalin pa naman 'yong mga laman ng paper bags na hawak ko.

mahinang sagot ni Pamela pero sapat na iyon para marinig niya. You will be a slave of the richest man here in the Philippines. Per session, you will get 100 thousand. If you want to earn more, just do what he wants. All you have to do is give your virginity to him. Yes, you will give your own virginity for money. This work is not covered by the government. You need money. You have no right to tell them this, or else you will die.'