Small Steps Quotes Mga Nobela at Kwento

Wala nang second-guessing, wala nang pagsubok na i-please ang lahat. Narinig kong huminto ang mga hakbang ni Leon sa labas ng pinto ko. Sa isang sandali, akala ko kakatok siya. Pero nagpatuloy ang mga hakbang sa hallway, hanggang sa unti-unting mawala ang mga ‘yon. Mas mabuti na ang ganito, pabulong kong sabi sa sarili. Small steps, naisip ko. Small steps para bumalik ako sa dating ako…

“Na hindi niya kailangang sirain ang mundo para lang manatili ang isang tao sa kanya.” Tumango ako. “Buti na lang... hindi na tayo ‘yung mga taong ‘yon.” --- Lumipas ang ilang araw. Walang grand gestures. Walang pangakong mahirap tuparin. Pero bawat araw, may hakbang kaming ginagawa. Nag-iwan siya ng post-it sa desk ko: “Good luck sa meeting. I believe in you.” Nagbilin ako sa sekretarya niya:

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

“Bilog ang mundo, kaya patok tayo. Kung pwede nga lang ma-fast-track na ‘to, baka ako pa maging celebrity ng piyaya!” Nagpatuloy kami sa aming mga usapan, at habang pinaplano ang “business venture,” natutunan ko na minsan, ang mga simpleng ideya ay mas nakakatuwa kapag ang mga kasama mong magdream ay kasing energetic at crazy rin tulad mo. Sabi ko, "Start small, dream big. At, ang piyaya ko, baka maging huling produkto na itutok ang buong angkan namin sa tagumpay!"

Hindi lang basta makaalis, kundi makaalis nang walang drama, nang walang pagsisisi. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Dumilim na sa labas. Maraming ilaw mula sa mga bahay at gusali, pero mas madilim ang mga plano kong unti-unting bumubuo sa isip ko. “One step at a time, Miro,” paalala ko sa sarili ko. “First, you get out. Then, you learn. Then, you take over.” At iyon ang plano.

Ready when you are. She smiled to herself, heart beating a little faster. She grabbed her purse and made her way to the door, taking one last look in the mirror. *One step at a time,* she reminded herself, feeling the weight of her own uncertainty. But this time, it felt like the first step toward something worth taking.

Yun din naman ang sabi ni Nanay Mildred sa akin. Kailangan kong magpalakas para maka-recover agad ako. Small progress each day. Baby steps for me towards my healing. Little progress is still a progress sabi ng doctor. No need for big progress ang importante ay gumaling ako kahit paunti-unti lang.

Halos nasa 400 steps palang ako pero ramdam ko na ang pagod kakahabol sa kaniya. Nakakalayo na siya nang huminto ako sa paglalakad at umupo sa gilid ng hagdan. Kailangan ko ring magpahinga kahit papaano. Sa pagkakaalam ko 700 steps plus bago marating ang ibabaw ng bundok. Hinayaan ko lang ang sarili ko na pagmasdan ang dagat mula sa kinauupuan ko. Mas pinatingkad pa ng mga bahay at mga punong nakikita ko ang tanawin sa baba. Nakakatuwang pagmasdan na marami pa ring mga puno na matatanaw sa paligid. Kasabay ng pag-inog ng mundo at pag-unlad ng isang lugar, huwag kalilimutang pahalagahan ang kalikasan.