Small Steps Quotes Mga Nobela at Kwento

dagdag niya, “you’re brave, Ave, hindi palaging nasa pagiging matatag o sa pagharap sa problema. Ang lakas mo rin ay nasa pag-alam kung kailan ka dapat huminto at magpahinga.” Napatingin ako sa kanya. Ang lamig ng gabi ay parang nakatutulong sa akin na mag-isip nang malinaw. “Siguro nga… pero parang matagal na akong nakalimot kung paano maging mahina nang hindi natatakot.” “Then start small,” sagot niya. “Dito, kasama mo ako. Hindi mo kailangang hawakan ang lahat ng bigat ng mundo nang sabay-sabay. Unti-unti lang.”

May maliit na sticky note na nakadikit sa gilid ng cup. “Good morning, Katalina. Breakfast for you. Eat first before you start working.”— Z Isang ngiti ang sumilay sa aking labi habang nakatingin sa pagkain at sticky note na nasa table ko, Kung dati, naiilang ako o nahihiya, ngayon iba na ang pakiramdam. Masaya ako. Para bang, ito yung sinasabi niya kagabi—na sisimulan niya step by step. Simpleng coffee at sandwich, pero ramdam kong may effort. May meaning.

Pero alam kong kailangan kong tapusin ang mga ito upang masigurong maayos ang lahat para sa susunod na araw. Pagkatapos kong tapusin ang aking mga gawain, humiga ako sa kama at nagmuni-muni. Alam kong malayo pa ang aming lalakbayin, pero sa tulong ng aking mga tauhan at ng aking pamilya, alam kong makakamtan namin ang tagumpay. "Ein weiterer Tag, ein weiterer Schritt näher zum Erfolg," (Isang araw pa, isang hakbang palapit sa tagumpay) sabi ko sa aking sarili habang unti-unting pumipikit ang aking mga mata.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

Isa-isang bumabalik sa isip niya ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Naalala niya ang isang linyang minsang sinabi ng mentor niya sa Milan: “The smallest adjustments shape the largest outcomes.” Ang maliliit na galaw ang bumubuo ng malalaking pagbabago. At ngayon, malinaw sa kanya na hindi ito biglaan. Isa itong dahan-dahang pag-ukit sa paligid niya, hanggang sa magising siyang ang mundo niya ay hindi na kanya.

Isama pa na nanginginig na ako sa lamig. Napalayo ako ng tingin ng hindi man lang ito makapagsalita. Bubuka at sasara lang ang labi nito, at yun lang ginawa niya sa loob ng isang minuto. Oo. Bilang na bilang ko. Bakit ba, maganda ako at alam ko kung paano bilangin ang minuto. Para nga akong nabunutan ng tinik dahil sa ginawa ko. Nilabas ko ang lahat ng sakit dito sa dibdib ko. Pwera lang sa may kalakihan kong dibdib, okay. Kaya ang tawag diyan ay small things, bes'.

"Ang mahalaga, Apple, ay kung ano ang nasa harap mo. Ang mga hakbang mo ngayon ay nagsisilbing hakbang para sa mas maganda at mas makulay na bukas." Sa mga sumunod na linggo, nagsimula nang magbukas ng pinto ang buhay ni Apple sa mga bagong oportunidad. Naghanap siya ng trabaho sa lokal na negosyo sa probinsya, at bagamat hindi ganoon kalaki ang kita, natutunan niyang magpasalamat sa simpleng bagay. Hindi siya nagmamadali; ang bawat hakbang ay may kahulugan. Unti-unti, natutunan niyang mas pahalagahan ang bawat sandali at mga maliliit na tagumpay.

Ngumiti ito ngunit hindi iyon umabot sa mga mata. “I just felt useless. Napakasimple na bagay ngunit hindi ko magawa. I can’t be weak, baby . . . Dalawa na kayong kailangan kong alagaan.” Napahilamos ito sa mukha, halatang dismayado sa sarili. “Honey . . . hindi mo naman kailangan madaliin ang lahat. Kung sa bagong silang na sanggol, nagsisimula ka pa lang na humakbang. Huwag mong biglaan. One step at a time.”

Ash started, breaking the silence as he carefully stepped over a rock, “I’ve been thinking a lot about what you said the other day... about how we need to take things one step at a time.” Maya glanced at him, her heart beating a little faster. “And?” “Well, I’ve been thinking about it a lot,” he said, adjusting the backpack on his shoulder. “And I think... I think you’re right. Hindi ko kailangang madaliin ang lahat. I’ve been living my life with this constant pressure na parang everything has to be perfect all the time. But maybe... maybe it’s okay to not have everything figured out.”

Ang mga simpleng bagay na ito ay naging isang matibay na paalala na may pag-asa pa sa kabila ng kanyang mga pinagdadaanan. "Ito na ba ang simula ng paghilom ko?" tanong ni Heather sa sarili habang tinitingnan ang mga bulaklak. "O baka isang panandaliang aliw lang ito?" Si Jasmine, na nakamasid sa kanya, ay dahan-dahang lumapit. "Hindi madali ang lahat ng ito, Heather," sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng kababaang-loob. "Pero hindi mo kailangang mag-isa. Huwag mong madaliin ang proseso ng paggaling. Ang bawat hakbang na gagawin mo ay isang tagumpay, kahit na maliliit lang ang mga iyon."