So Be It In Tagalog Novels & Stories

Strangers I bit down my bottom lip as I looked at him straight to the eye. "Truth.." Diretso niyang sinabi. Tila nabaon ako sa pagkakaupo at 'di agad nakapagsalita. My word is fucking too stick to my throat and can't even asked him a question.

mahinang bulong ng kanyang anak ngunit rinig naman ito ng lahat. She chuckled and replied, “They are using Tagalog, baby. It’s a language used by Filipino people.” “Is it in Europe?” “No.” Umiling siya rito. “It’s in Southeast Asia.” “Oh.” Napatango-tango ito. “Eat more vegies, okay?” aniya sa anak. Nakangiti namang tumango ang bata at nagsimula nang kumain.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

NAPANGITI SI THEA nang makababa ng eroplano. Napapikit siya at lumanghap ng hangin. Polluted, pero nakakamiss ang ganitong amoy ng Pilipinas. Only in the Philippines. Napatingin siya sa mga kasabayan sa arrival area. May kaniya-kan'yang sundo ang mga ito. Napangiti siya ng mapakla. Siya, hangin lang yata ang yumakap sa kan'ya para salubungin at i-welcome back siya.

Kailangan kong ihanda ang sarili ko upang makaakto ako ayon sa nararapat. "You smell bad," maarteng reklamo ni Antalia nang yumuko sa kanya si Alejandro at halikan siya sa ulo. Maarteng nagtakip pa ng ilong ang bata. "You take a bath na. I will go to school na," dagdag ni Antalia na inuutusan ang ama. "Okay, take care," sagot ni Alejandro bago muling tumayo nang maayos.

sang-ayon ni Matthew habang ang mga braso nito ay nakapulupot nang mahigpit sa baywang ko. “Parang ayaw kong umalis dito. Ang toxic sa Manila, parang hahanap-hanapin ko ang simpling buhay. Dito, walang pressure, walang mga taong iistorbo sa atin... tayong dalawa lang." “Same, baby. Mamimiss ko rito.”

Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao. Pilit akong ngumiti sa mga anak ko at saka tiningnan ang aking pamilya na nakangiting nanunuod. Mukhang narinig na nila ang dalawa na magsalita ng Tagalog dahil hindi na sila nabibigla roon. Napailing na lamang ako at iwinaksi ang pumapasok na alaala sa aking isip. Mabuti na rin ito para matuto silang makipag-usap sa ibang bata.

Bumabagyo rin ang sakit sa kalooban ko. I wish I could say the line from Bea’s movie dahil relate na relate ako roon. “Ako na lang. Ako na lang ang mahalin mo. Ako na lang ulit.” Pero wala namang ‘ulit’ sa pagitan namin ni Gem. “Can’t you love me, Gem? I wouldn’t ask for much. Kahit ten percent lang, okay na. I’ll be the one to fill the rest. Just give it a try.”

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)