Societal Pressure Novels & Stories

Sa kabila ng lahat ng societal pressure, siya lang ang mahalaga. Habang natatapos ang gabi, nakaupo kami sa isang tahimik na sulok. Ang mga mata ng lipunan ay wala na, ngunit ramdam ko pa rin ang epekto. Ang pagiging Mrs. Vale ay hindi simpleng titulo. Ito ay responsibilidad, judgement, at pagsubok. Ngunit sa bawat halik niya sa noo ko, sa bawat yakap na hindi nagpapaapekto sa tingin ng iba, ramdam ko na may proteksyon, pagmamahal, at commitment na higit sa lahat ng societal eyes.

“Pero hindi natin maikakaila na maraming tao sa lipunan ang may baluktot na pananaw. At ang paglalantad sa social media na dulot ng mga taong ‘yon ay sapat na para sirain ang magandang kinabukasan ng isang babae. Ang kapatid ni Maika ay napilitang magpakamatay dahil sa matinding paghusga ng publiko. Hindi natin puwedeng sisihin ang isang patay na hindi siya naging matatag, dahil hindi natin lubos na maiintindihan ang bangis ng ganitong uri ng panlabas na pressure.”

At marahil, kailanman ay hindi magiging sapat para sa kanila. Simula pagkabata, wala na akong ibang inisip kundi pasayahin sila. Naging sunud-sunuran ako, parang asong umaasa sa kahit kaunting papuri. Kapag sinabi nilang, “Natasha, gawin mo ito,” ginagawa ko. Kapag ipinagbawal nila akong makihalubilo sa ibang tao, sinusunod ko. Kapag sinabi nilang, “Dapat maging top student ka, mag-aral kang mabuti,” pinipilit kong abutin kahit ang mga bagay na hindi ko gusto. Dumaan ako sa matinding pressure, sa paulit-ulit na pagkadismaya, at sa mga panahong minamaliit nila ako kapag hindi ko naaabot ang pamantayan nila.

"You don't have to say sorry. Were you pressured?" Umiling ako. Hindi naman ako na-pressure kanina. Sa edad nina Mama at Papa normal lang na maghanap sila ng apo samin ni Clariza lalo na at nasa tamang edad na kaming magkakambal para mag-settle down. I understand them and I hope they'll understand me too. "Hindi naman. Naiintindihan ko sila. Ikaw ba? Were you pressured?" "Kinda? Baka kasi.. hindi kita kaagad mabuntis. Pwede naman silang magkaapo kahit hindi pa tayo kinakasa—ouch!"

“Naiwan akong mag-isa araw-araw habang dala ang pressure mula sa pamilya mo, sa media, at sa expectations ng mga tao.” Kung sumagot sana si Dashiel o kinontra man lang siya kahit minsan, baka lalo pa niyang ipinilit ang role na sinusubukan niyang gampanan bilang biktima. Pero dahil tahimik lang ito, nagpatuloy siya. Parang artista na umaakyat sa entablado.

“You know what, Miss. It’s better that you stop smoking. Medyo turn-off sa babae ang naninigarilyo.” “I don’t really smoke.” “PRESSURED LANG!” sabay nilang sambit. Bigla silang natawa. Tumango ang babae. “Yeah, I am.” Tugon muli ng babae at nagbuga ng usok sa kanyang kinaroroonan. “I got a lot of pressure from work. Mahirap maging sikat. You have a lot of pressure on your back.” “Mahirap ding maging tagapagmana. You know what I mean. Marami ang maghahangad ng iyong yaman.”

bilin niya. Tumango ang dalawa at nagtingin-tingin. Hindi niya nilulubayan ng tingin. Sa dami ng tao ay baka bigla na lang mawala. Ayaw naman niyang limitahan ang galaw nila. Hindi niya balak maging strict parent. Ayaw niya ng ganoon sa Daddy niya. Hindi niya pipilitin ang mga anak niya sa hindi nila gustong gawin. Kahit hindi sila makakuha ng mataas na grado kapag nag-aral na, hindi siya magagalit. Ayaw niya ng pressure. Naranasan niya na iyon at nakakarebelde ang ganoong pakiramdam. "You're such a disappointment."

Pagod na siya, mentally at emotionally, kapag pinag-uusapan ang tungkol sa pagkakaroon ng anak. Siyempre, pangarap niyang magpakasal sa lalaking minamahal niya, magkaroon ng dalawang o tatlong anak, at magkaroon ng isang modernong pamilya. Ngunit si Celina at Eduard ay hindi pa biniyayaan ng anak, at nagkasundo sila na hindi nila bibigyan ng pressure ang kanilang sarili. Ngunit ang malaking problema ay ang mga tao sa paligid nila na nagbibigay ng matinding pressure sa kanila...

Isang bagay na hindi niya maaaring talikuran. Nakatutok siya sa kanyang trabaho, at kahit na hindi niya ito ipinapakita, nararamdaman niya ang pressure ng bawat araw. Alam niyang hindi siya maaaring magkamali—ang Santiago Empire ay isang higanteng negosyo, at sa bawat desisyon niya ay nakasalalay ang kinabukasan ng kanilang pamilya at mga empleyado.

It's why so many people are unhappy, sick, taking antidepressants and other medications just to survive, working nonstop, and having to do things that do not make them particularly proud or happy. It can be a blood-thirsty, cold, and survival-based mindset many of us have been taught to come from, and when a trauma is experienced on top of that, the message society sends us is good luck trying to get back on track. "Hindi anak, andoon sa loob lahat ng gamit ng Papa mo. Hindi 'yun aalis." "Dapat pala sumama na ako kay Papa kanina, Mama..." hindi na magkamayaw ang iyak nito.