Societal Pressure Novels & Stories

And when I say old ones, mula sa mga ninuno nila, mayaman na talaga sila. It's like they were born with a golden spoon in their mouth already. Sila na lang ang bahalang magparami pa ng golden spoon na iyon. Sa mga narinig ko kay Dad, Rioflorida has several businesses around the world in a different industry. Gun, construction supplies, name it. The conglomerate. The ones who funds the politicians. Kapag nakapag-asawa ka ng isa sa mga Rioflorida, hihiga ka lang, bilyon na ang papasok sa bank mo. I wonder how intense the pressure with the kinds of that. Sa mga katulad pa nga lang namin, na nasa upper class lang, matindi na ang pressure, paano pa kaya sa mga katulad nila?

Tumingin ako sa dinaanan ni Venice. “Problema na yata talaga nating mga anak ‘yan. Most of the time, parents think we can conquer the world. Hindi nila alam na iyong pressure pa lang na nanggagaling sa kanila, ang hirap ng iconquer,” dismayadong sabi ko at napa-iling ako. Binalik ko rin ang pansin ko kay Lucien.

HYDER'S POV Alas nueve na ng gabi nang makauwi ako. May malaking problema kasing kinakaharap ang kompanya na kailangan naming ayusin. Idagdag mo pa ang pressure na binibigay sa akin ni Daddy na dapat maayos ang problema sa lalong madaling panahon. Well this is the real life of a businessman. Full of pressure, madami kasing nakasalalay sayo hindi lang ang kapakanan ng kompanya pati na rin ang mga empleyadong umaasa lamang sa sahod nila na nakukuha nila.

Kahit na ako na ang pinamahala sa negosyo, hindi ko pa rin maikakaila na kung hindi dahil sa mga nauna, kay Dad at sa mga kapatid ko ay hindi magiging ganito katatag ang pundasyon ng bangko. Sabi nila, nasa akin na raw ang pagpapasya. Kaya kung anuman ang gusto kong gawin para sa ikalalago nito, hindi ko na raw kailangang magdalawang-isip. Pero syempre, kahit gaano pa nila sabihin ‘yon, iba pa rin ‘yung pressure kapag alam mong buong pamilya mo ang nakatingin sa’yo.

Naisip niyang baka hindi pa siya handa—baka hindi pa sapat ang kaya niyang ibigay para kay Maya. Gusto niyang mag-usap ulit, ngunit sa bawat sandali ng pagkausap niya kay Maya, parang may kalaban siyang kinakaharap—ang mga paniniwala na itinanim ng kanyang ama at ng kanyang nakaraan. Ang pressure na ipinapataw sa kanya ng mga tao sa paligid ay matindi, at ito ang naging dahilan kung bakit siya nagkakaroon ng takot sa mga desisyon niya, lalo na pagdating kay Maya. ---

“Sabay na tayong pumunta sa condo nina Martin. Sumakay ka na sa sasakyan ko. Huwag ka nang tumanggi.” “And what if I do?” “Please, Gab. Huwag nang matigas ang ulo mo.” Tumawa akong muli saka humawak sa kaniyang kamay. Karamihan sa mga taong makakasalubong sa amin ay napapatingin sa kamay naming dalawa. Minsan, nakakarinig pa ako na kapag magkasama raw kami ni Jacob, parang kaya naming gawin ang lahat. That’s how powerful we are, they said. But little did they know that the only reason we became like that is because of our surnames. It gives us the everyday pressure enough for us to stay late at night to study, and wake up early in the morning to prepare for work.

At ng lumaki na at nagkaroon ng chance na umangat ang buhay dahil sa pagmomodelo, hindi nakayanan o kaya ay hindi na handle ang pressure ng trabaho kaya nalulong sa masamang bisyo. I know about the peer pressure, that's normal. Pagdadaanan talaga ng lahat iyan, the thing is walang kamag-anak at kaibigan na nagmalasakit kay Bridgette kung kaya napariwara ito. At ng gumaling na sana, minalas naman na nakilala pa ang mga masamang tao katulad nina Leo at Lito. Bumuntong-hininga ako ng malalim at pinaandar ang sasakyan ng go signal na ang traffic light.

Sa paglipas ng mga araw, ang sitwasyon ay tila lumalala. Ang presyon mula sa media at ang patuloy na pag-atake ni Veronica ay nagdala ng hindi inaasahang stress sa grupo. Ang kanilang plano ay tila nahaharap sa mga hadlang, at bawat hakbang na kanilang tinatahak ay puno ng panganib.

“Understood. But are you confident the formulations are ready? We don’t want to rush something that represents both brands.” Saglit akong sumandal sa upuan, iniisip kung paano sasagutin iyon. Sa totoo lang, ang pressure ay nararamdaman ko rin kahit na dapat ay hindi nila ito pinaparamdam sa akin. Ngunit hindi ko maaaring ipakita iyon, baka kasi isipin nila na mahina akong CEO pala.

Doon ko naramdaman na may parte sa mga responsibilidad niya na kaya ko ring hawakan. Ikaapat, social pressure. Hindi mawawala ang mga usap-usapan. May isang post na lumabas, fan page na nagtanong kung sino ako. May comments na mean. Hindi ako immune. Nanghihinayang ako na may oras na binabasa ko ang mga comments. Pero pagkatapos ng isang araw ng work, may text si Adrian. Simple message. Ignore. Let them talk. Work speaks. Hindi grand. No flowers, no social statement. Just a line. Pero nakabawas ang tension. Later that afternoon, dumating siya mismo sa office nang hindi noisy. May dala siyang dalawang kape at isang envelope. "For small emergencies," sabi niya. Nakita ko kung ano laman. Enough