Sofia The First Hildegard Novels & Stories

Napailing si Aleyna, hindi siya si Madam Heidi pero kinokonsidera niya din ang sarili at ang papasukin niyang kontrata. Mahalaga para sa kanya ang kasal – sagrado ito. Kaya nga hindi siya kailanman nagkaroon ng kasintahan ay ninanais niyang ang unang lalaki na iibigin niya ay ang huli na at dadalhin siya sa altar. Pero bago maganap ang lahat ng iyon, ipinangako muna niya sa sarili na bibigyan muna ng kahit papano’y maalwan na buhay ang ama at kapatid.

“ I'm just a girl in a village doin' alright... Then i became a princess overnight!... Now i gotta figure out how to do it right, So much to learn and see~ ” Biglang sumamá ang tingin sa'kin nung dalawang kuya na nasa tabi ko dahil dun. “ Hihi, kinanta ko 'yun kay ate Hazel, dati. Bigla kasi siyang yumaman katulad ni Sofia the first. Ang galing diba? ” Nakangiti na depensa ko.

Kung hindi dahil kay Edmund na bumili ng lote para sa libingan niya, baka wala man lang siyang mapaglibingan. Pagkatapos kunin ang urn, inilibing si Sofia. May itinanim na puno ng magnolia sa tabi ng puntod niya. Mabilis ding naitayo ang lapida, pero sa halip na “Sofia Canlas” ang nakaukit doon ay “Sofia Gonzaga”. Hanggang kamatayan niya, hindi siya pinatawad ni Edmund. “Sofia, bayad na ngayon ang utang mo kay Ria.”

Ang nilalaman ng diary ay nagpaliwanag ng lahat: Si Sofia ay bago pa ikasal sa senior Illustre (ang ama ni Rafael) ay nagkaroon ng anak sa isang mahirap na artista (may apelyidong Santiago) na biglang namatay. Dahil sa pressure ng Illustre family na panatilihing malinis ang pangalan, iniwan ni Sofia ang kanyang unang anak sa pangangalaga ng kanyang pinsan at sinabi na namatay ito. Pagkatapos, pinakasalan niya ang senior Illustre at isinilang si Rafael. Ang tanging katotohanan na kinuha ni Vivian ay ang legal document na nagpapatunay na ang unang anak ni Sofia ay buhay at nagdadala ng Santiago name (ang original na apelyido ni Sofia).

daan na tila nakaupo. "Saan? Wala naman?" tanong ni Papa na lalong kumunot ang noo. Nang muli kong tingnan kung saan ko nakita ang bagay na iyon ay wala na ito. "Baka inaantok ka lamang dahil s ahaba ng ibiniyahe natin mula sa Maynila hanggang dito sa Dagatnon ay hindi ka man lang umidlip kahit na saglit," sabi ni Papa na naiiling sa akin. Mula niyang pinaandar ang kotse at hanggang sa nakalagpas kami sa kinaroroonan ng nakita ko kanina ay hindi na muling nagpakita ang bagay na iyon. Ngunit nang makalagpas naman kami at nilingon ko ulit kung saan ko nakita ang bagay na iyon ay nakita ko itong muli. Isang malaking aso na tila may isip na nakatingin sa kotse namin habang papalayo. Hindi ko na

"Hindi kayo nanggaling sa sinapupunan, Paola. Nanggaling kayo sa pangarap ko. Isang pangarap na naging bangungot. Pero ang batang dinadala mo... siya ang unang tunay na himala. Ang unang bunga ng synthesis na nabuo sa natural na paraan. Siya ang dahilan kung bakit kailangan kitang ilayo rito." Habang nangyayari ang tensyon sa tulay, sa itaas ng nagliliyab na Grand Lisboa, si Sofia ay nakarating na gamit ang magnetic launcher. Sumabit siya sa pasamano ng rooftop, hingal na hingal, ang mga kamay ay puno ng paltos. Natanaw niya ang helicopter. Natanaw niya si Kristoff na nakahandusay, at isang babaeng nakapula na nakatalikod sa kanya.

It's a good thing Hellious didn't know her deepest secret yet, but it's also a bad thing they collided while she was looking for Reuz, because now that she's with Hellious, she won't be able to contact her missing husband. Hellious decided to break the silence between them by asking, "... Can I have your name?" Sofia let go of all her worries and decided to just go with the flow. "Hmm... Sofia, that's my name, what's yours?" "Hellious..." She blurted out, "Sounds like a Hell," agad naman siyang nagsisi ng matapos niya iyong sabihin dahil baka naoffend ang kaharap niya.

Kumbinsido si Sofia na simula nang una niyang makilala si Bellerien, hindi ito isang taong madaldal o kaya'y nananakit ng ibang tao sa pamamagitan ng kanyang mga salita. “Akala mo hahayaan kong mangyari ‘yon? Hinding-hindi kita hahayaang manganak ulit, at aagawin ko ang mga kinuha mo sa akin!” sabi ni Sofia na may galit na mga mata, at dagdag pa, “ang kapal ng mukha mo, babaeng walang-wala, ang pangit mo pa kumpara sa akin! Ang lakas ng loob mong hamunin ako?!”

Napapalibutan ito ng mga armadong gwardya na nakasuot ng puting uniporme, tila mga anino sa niyebe. Pagpasok nila sa bulwagan, nakita nila ang isang babaeng nakaupo sa isang trono na yari sa kristal. Siya ay matikas, maputla, at ang kanyang kagandahan ay tila hindi tinablan ng panahon. Siya si Sofia Cruz. "Ryella... aking anak," sabi ni Sofia, ang kanyang boses ay tila kalansing ng yelo. "At Vladimir Valente. Ang haring bumangon mula sa abo."

tanong ni Cosmo habang nakatitig kay Sofia. Si Sofia ay kilala bilang isang mababang-loob at tahimik na tao sa mundo ng mga maybahay. Halos hindi siya sumasama sa mga social gatherings maliban na lang kung kailangan niyang samahan ang asawa niya sa mga opisyal na okasyon. Mas gusto niyang manatili sa bahay, magtanim ng mga halaman, magbasa ng libro, tumugtog ng piano, at magluto—at kilala siya ng lahat bilang isang mabait at maasikasong babae. Dahil sa kaniyang pagiging low-profile, madali rin siyang nakakaligtaan ng mga tao.