Alamat Ng Araw At Gabi の小説・ストーリー

Shiro "Gosh, I’m freezing. The wind is so cold." Reklamo ni tres habang naglalakad kaming anim pataas upang makabalik sa lugar namin. The sun was almost saying goodbye to us while the moon on the other side was about to appear. It was a very beautiful scene. Seeing the moon and sun rise and set at the same time and in the same place. I guess I wouldn’t see anything as beautiful as this ever.

Bago ko naisipang lumusong na rin sa tubig at samahan ang dalawa. Habang pinapanood ko ang dalawa, hindi ko maiwasang mapatingala sa napakalinaw na kulay-asul na kalangitan. Sumisilay ang init na sinag ng araw mula sa mga puno kung saan kami nakalilim. Katabi ko ang nakasinding mosquito coil na pampataboy ng lamok. Ang daming lamok talaga kapag nasa bukid, mabuti na lamang at laging handa si Gabriel sa ganito.

Nag lalambing akong sumandal sa kaniyang balikan at kaagad niyang tinapik ang aking ulo na animo'y bata. “Huwag mo sanang isiping pinapaalis ka namin, ha? Gusto ko lang din na mas makilala ka lalo.” Pinanood ko ang pag lubog ng araw. Napakaganda, Ang pag lubog ng araw ay maaaring maihalintulad sa buhay ng tao. Darating sa puntong sobrang saya mo, sobrang liwanag at magaan ang paligid pero darating din ang panahon na mawawalan ka ng liwanag at sasakupin ng kadiliman para mag pahinga. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay kaya natin, hindi sa lahat ng oras ay malakas tayo kaya kailangan nating magpahinga para maging handa sa panibagong umaga.. panibagong laban at pag-asa.

Sapat na siguro ang pahinga niya noon. Kailangan muna niyang makatulog. Kailangan muna niyang huminga. Habang naglalakad ako pabalik sa main building, napaisip ako na mas maganda siguro kung makita niya ang ganda ng lugar habang maliwanag na ang araw. Ang dagat kapag alas-diyes ng umaga ay kumikislap. Mas calming. Mas hopeful. Pagpasok ko sa private wing, nadatnan ko si Gab na gising na at nakaupo sa kama.

ELENA POV Ang sikat ng araw sa Laguna ay marahang pumasok sa malalaking bintana ng rest house, na nagbibigay ng gintong kulay sa mga gamit sa loob. Pagkatapos ng magulong gabi sa Tagaytay, ang katahimikan ng umagang ito ay tila isang regalong hindi namin inaasahan. Wala nang tunog ng helicopter, wala nang amoy ng gas, at wala nang countdown ni Victoria.

Kabanata 6 : “Ang Maliwanag na Buwan” Ang simula, kung saan ang buwan ay magiging kasing liwanag nang araw, sa gabi. At ang buwan nilalang ay makakakita sa gabi, at hindi lamang ang tinuturing na anak ng buwan. Ang bagay na ito ay lubhang masaya sa pakiramdam nang mga nilalang na ito. Dahil ito ang araw, kung saan mas lalakas sila at mas magkakaroon nang sapat na kapangyarihan upang maging mas marami ang makakilala sa kanilang lahi. Ang mga angkan na ito ay kinabibilangan ng angkan ko, ang mga mangkukulam. Kung saan ang aming kapangyarihan ay mas dodoble pa ang lakas kaysa sa nakasanayan, ngunit— sa gabing lamang na iyon.

Ang huling sinag ng araw ay tuluyan nang nagpaalam sa kalangitan ng Lopez, Quezon, nag-iwan lamang ng isang malamlam at kulay-ubeng liwanag na sumasalamin sa malinaw na tubig ng talon. Ang gabi ay dahan-dahang bumalot sa kabundukan, bitbit ang malamig na simoy ng hangin na nagpapatayo sa mga balahibo ng sinumang nilalang sa gubat.

Hatinggabi na ba? Nilingon ko ang dagat. Maliwanag pa rin ang buong paligid dahil sa bilog na buwan sa kalangitan. Hindi maiisip ninuman na dis oras na ng gabi dahil sa atmospera at liwanag na dala nito. Ibinalik ko ang tingin kay Primo. Galit pa rin ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Magkasalubong ang kaniyang kilay at matalim ang mga matang nakatingin sa akin.

Pabaliktad kumbaga ang posisyon. "That glass is a one way vision reflected light. Hindi ka kita sa loob kapag umaga. Pero kapag gabi at may ilaw dito ay nakikita ka sa labas. Light reflected, meaning kapag may ilaw na mula sa labas ay makikita mo ang paligid dito sa loob pero hindi ka pa rin kita sa labas kahit gabi. Magsisilbing ilaw dito sa loob ang repleksyon ng ilaw sa labas. Pinasadya ko yan para kahit gabi ay hindi pa rin kita ang tao dito sa loob pero kita pa rin ang labas." "Wow, ang angas naman. Sino-sino pala mga kasama natin dito?"

hikbi ni Ria, hawak ang malamig na kamay ng asawa. Sa kalayuan, ang araw ay nagsisimula nang sumikat—isang kulay kahel na guhit sa abot-tanaw na tila nagbibigay ng pag-asa. Sa gitna ng trahedya, ang kalikasan ay muling nagpapaalala na palaging may umaga pagkatapos ng pinakamadilim na gabi.