Sofia The First Tagalog Lyrics Novels & Stories

Dahilan sa kanila tumalsik ang babaeng sinipa ko sa likod. Hindi ko gusto manggulo sa araw ng unang pasok ko dito, pero sila naman ang nag uumpisa at hindi ako e. Nag unat-unat muna ako at pinalagutok ko ang aking mga kamay at seryosong tumingin sa kanila. Huwag nila akong subukan at iba talaga ako magalit at iba din ang nagpapakalma sa akin, kundi alak. "A-ano bang nangyayari sa'yo Sofia?! Mahina at iyakin ka naman dati?! Bakit para bang ang lakas muna at ibang--"

_Oh, 'cause I need you to see That you are the reason_ Naduwag siya noon na aminin ang totoo kaya naman laking pasasalamat niya napagbigyan siya ng tadhana na magkita sila ulit. Kinanta naman ni Katherine ang sumunod na chorus at muli silang nagsabay sa dulo ng awitin. "Wow, nice! So romantic dude," sigaw ni Patricio habang patuloy niyang pinapalakpakan ang dalawa at ganoon rin ang ilan sa kanila.

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

Hawak niya ang pisnging nasaktan. “F*ck you! Hindi ako aso na puwede mong iwan kung saan at babalikan mo kung kailan mo gusto!” hinihingal na sigaw ko. “You are my first love, my first boyfriend, and the person I wanted to spend the rest of my life with,” patuloy kong sabi. Wala akong pakialam kung pagtinginan man kami ng mga tao sa labas ng restaurant. “Binigay ko sa iyo ang lahat, pero hindi pa pala sapat! Ang sakit lang dahil ikaw ang una kong minahal pero ikaw rin pala ang unang wawasak sa akin.” Tears fell down on my face. Labis kong pinagsisihan ang pag-iyak sa harapan niya kaya mabilis kong pinahid ang mga luha bago tumalikod para takbuhin ang aking sasakyan.

Pag singit ni Sofia. Bahagyang natawa si Red at seryosong tinitigan ang dalawa, "Bakit parang takot na takot yata kayong dalawa? Mom, anong inaarte mo diyan? Wala pa naman akong sinasabing pangalan at kung makapag react ka na agad diyan ay para bang sinasabi ko ng ikaw nga ang may pakana ng lahat ng mga nangyari. Hindi ko na pala kayo kailangang hulihin pa… Dahil kusa na kayong nahuhulog sa bitag kahit hindi na ako gumawa pa ng bitag…"

"Wag kang pahalatang kasama kita! Dahil tiyak kung hindi na kayo makakaalis dito nang buhay sa oras na malaman nilang nahuli kita. Paano si sofia? Ako na ang gagawa nang paraan,basta magtago ka sa hindi ka makikita nang mga kasamahan ko!"

'' pakitawag nga sila dito '' gusto niyang makita ng malapitan ang dalagitang kahit malayo sa kanya kitang kita ang ganda na meron at puti ang dalagita . '' punta kayo dito at ipapakilala kayo namin kay señiorito '' bigla naman natakot si Sofia .Hindi dahil baka pagalitan sila kundi anak ito ng taong naririnig niyang nagsusungit sa mga tao sa farm at nanakit sa nanay Pilar niya . .Parang nakakatakot din itong lapitan . '' punta tayo doon ate Fia para makilala mo ang anak ng amo natin ''

Mahinahon itong iniabot ang kanyang kamay habang nkangiti ng bahagya. "Sierra Ventura," "Have we met before?" Sofia asked. "No. This is our first meeting," Sierra replied with a slight smile. Instead of taking the latter's hand, minabuti ni Sofia na titigan muna ito mula ulo hanggang paa sapagkat hindi niya maipaliwanag ang kanyang naramdaman.

Sa sobrang galit ay tinanggal ko ang bag sa katawan ko at tinapon ito sa kung saan. She don't want to have a baby with me when in the first place ay yun ang pangarap ko sa aming dalawa. Is this a karma na? Hindi ba niya alam na kahit mahal ko siya ay kaya kong makaramdam ng galit sa kaniya pero ang tanong..... Mahal ko ba talaga si Sofia or dahil tinulungan lang niya ako kaya akala ko na mahal ko talaga siya?

Hindi ko alam kung kanta ito, tula o ano. “Tagu-taguan maliwanag ang buwan. Pagbilang ko ng tatlo nakatago na kayo. Isa, dalawa, tatlo! Ang mahuhuli ko at papatayin ko.” Biglang nanindig ang mga balahibo ko sa narinig, pero ayaw kong magpadala sa takot. Baka coincidence lang ang lahat ng ‘to! Kalma lang Sophia! Masyadong ka lang pagod kaya napapraning ka- kumbinsi ko sa sarili.