Sofia The First Tagalog Lyrics 소설 & 이야기

sambit niya bago tuluyang bumagsak at mawalan nang malay. "Sofia, anak! Diyos ko! Ano'ng nangyari sa 'yo? Sofia! Sofia!"

Agad nila kaming hinawakan, nagpupumiglas kami ni Sofia pero masyado silang malakas. "Let us go! Ano ba! Bitawan niyoko!" Singhal ko. "Tumahimik ka!" Para akong nawala sa ulirat ng malakas ako nitong sampalin. "Wag mong sasaktan ang kaibigan ko!" rinig kong sigaw ni Sofia. "Shh... ang ingay mo naman Sofia, alam mo matagal na talaga kitang gustong maangkin at ngayon wala nang makakapigil sa akin." Anang isang lalaking naka hawak kay Sofia.

Dali-daling bumaba si Sofia at tumakbo papunta sa tubig. "Anak, teka lang!" Sigaw ni Mommy at sinundan si Sofia. "Mama ang ganda dito!" Sigaw ni Sofia. Hinubad niya 'yung sapatos niya at binabad sa tubig. She jumped for joy. "Peter, yung kapatid mo," turo ni Tito Diego kay Sofia. "Ang kulit talaga ng batang ito," kamot niya sa ulo. "Hoy batang paslit! Lagot ka talaga sa akin kapag nahuli kita!"

Parang sanay na ito sa ingay. “How dare you say that? You don't know anything! Puro luho lang ang alam mo, hindi mo alam ang paghihirap na pinagdaanan namin ng mommy mo kaya wala kang karapatan na pagsalitaan kami ng ganyan!” “No, you never understand me, dad! All of you! Hindi niyo ko naiintindihan!” sigaw ni Sofia pabalik. “Kasalanan niyo kung bakit ako nagkaganito!”

Ì gìv3 yoù mÿ heàrt Thìs ìs à bàttlè ŵè'vè won̈ An̈d wìth thìs voŵ Foŕèvèr haś noŵ begun̈ Juśt closè ÿoùr èÿes Eàch lovìng daÿ I kn̈ow thìs f3elìn̈g Won̈t go aŵàÿ 'Tìlĺ thè dàÿ mÿ lifè ìs thŕougĥ Thìs I pŕomisè yoù." Hindi napigilan ni Sofie ang pagtulo ng mga luha niya habang tinatanaw ang lalaking mahal niya na ngayon ay umiiyak na rin. Panay ang punas nito ng panyo sa mga mata habang nakatitig sa kanya.

Kabanata 41 "Tita Ganda!" Malakas na sigaw ni Sofia matapos na malakas na itulak ang pinto ng ospital. Agad iyon na bumaba mula sa pagkakakarga ng ama, tapos ay patakbong lumapit sa kanya. At nakalimot siguro ang bata, nayakap siya nang mahigpit sa katawan. Nasaling nito ang tagiliran niyang pinakamasakit sa lahat kaya napapikit siya nang mariin.

Hindi ko alam kung kanta ito, tula o ano. “Tagu-taguan maliwanag ang buwan. Pagbilang ko ng tatlo nakatago na kayo. Isa, dalawa, tatlo! Ang mahuhuli ko at papatayin ko.” Biglang nanindig ang mga balahibo ko sa narinig, pero ayaw kong magpadala sa takot. Baka coincidence lang ang lahat ng ‘to! Kalma lang Sophia! Masyadong ka lang pagod kaya napapraning ka- kumbinsi ko sa sarili.

Dahilan sa kanila tumalsik ang babaeng sinipa ko sa likod. Hindi ko gusto manggulo sa araw ng unang pasok ko dito, pero sila naman ang nag uumpisa at hindi ako e. Nag unat-unat muna ako at pinalagutok ko ang aking mga kamay at seryosong tumingin sa kanila. Huwag nila akong subukan at iba talaga ako magalit at iba din ang nagpapakalma sa akin, kundi alak. "A-ano bang nangyayari sa'yo Sofia?! Mahina at iyakin ka naman dati?! Bakit para bang ang lakas muna at ibang--"

_Oh, 'cause I need you to see That you are the reason_ Naduwag siya noon na aminin ang totoo kaya naman laking pasasalamat niya napagbigyan siya ng tadhana na magkita sila ulit. Kinanta naman ni Katherine ang sumunod na chorus at muli silang nagsabay sa dulo ng awitin. "Wow, nice! So romantic dude," sigaw ni Patricio habang patuloy niyang pinapalakpakan ang dalawa at ganoon rin ang ilan sa kanila.