Soul Tagalog Mga Nobela at Kwento

Alam Kong may iba itong Plano . "manahimik ka d'yan lalaki.Hindi pa ako pagod.Mauna kana lang Kong pagod kana."sagot ko rito. Pero Ang mata ko sa mga nagsasayawan ako nakatingin. Hindi nagtagal ay natapos rin aming kasal.

sagot ni Celestine. “You didn’t have to.” Itinagilid ng lalaki ang kanyang ulo habang sinusuri ang hitsura ng dalaga. “You were standing in the middle of a bar, wearing a wedding dress, alone, smelling like vodka, and completely heartbroken. You needed someone to stop you before you did something stupid.” “Nakagawa na ako ng katangahan,” bulong ni Celestine habang naninikip ang lalamunan. “Ang tanggapin ang proposal ng hayop na ’yon.”

Parang baliw na nga ako dito dahil kinakausap ko ang sarili. "Ang tagal na eh! Bakit pa ako nasasaktan ng ganito? Matagal naman na kaming wala pero bakit ang sakit parin lalo na may iba na siyang papakasalan? Bakit ang sakit?" Naiiyak na sambit ko saka ako napaluhod sa baba ng inuupuan ko at sinuntok ang lupa doon. Ang sakit! Ang sakit nyang mahalin!

malamig na wika ni Savannah dahilan para magtaka at kabahan ang anim. Ilang minutong paglalakad, pagdating nila sa field ay humarap si Sav sa mga lalaki, at isa-isang tinignan. "Anong pangalan nyo?" tanong nya. Ang pangalan ng una nyang tinuro ay Cendric, sunod ay Halter, at panghuli ay Adam. Tumingin si Sav sa katabi ni Adam pero tinititigan lang sya din ng lalaki na parang sinusuri ang kabuuan nya; nakakunot ang mga noo at masama ang tingin.

Naiintindihan n'ya ang mga salitang ginamit nito. "Sorry! Dapat pala at nagsalita ako sa tagalog. Na-curios ako kaya ako nagpunta rito dahil gusto ko makita ka ng personal. Napapaisip tuloy ako kung paano ka nagustuhan ng kagaya ni Noelle. Well, may itsura ka naman ngunit wala ka namang dating. Anyway, nandito lang ako para magpakilala. Ako si Davis Montelibano, ang bagong asawa ni Noelle Mondragon." Mahabang pahayag ng lalaki.

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

Doon ay nagsimula nang maging magulo ang buhay ko. "Soleen!" tawag ko sa kaibigan ko. Sanggol pa lang ako ay nasa Karen Rose Home for the Angels na ako. Nakilala ko si Soleen nang mag apat na taon na ako. Dalawang taon naman noon si Soleen. Halos gabi-gabi ay umiiyak si Soleen. Sabi ni Mother Superior ay ulilang lubos na si Soleen. Walang aakong kamag-anak sa bata kaya dinala sa bahay ampunan.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Gagong coach yun mamimirwisyo pa sa ibang tao. “So ano na? boracay is waving.” Rinig ko pang saad ni Sophia. Ano bang meron sa Boracay na yan at baliw na baliw sila sa lugar na yan, bukod sa dagat, ano pa bang makikita dun? Medyo matagal na rin pala simula noong huli kong napuntahan ang dagat dahil sobrang layo sa amin.