Sofia The First Tagalog Lyrics Novels & Stories

Sinulyapan ko saglit si Laishia at ngayon ay pinupunasan niya ang kaniyang luha na nasa kaniyang pisngi. "REI! LAISHIA! ANG DAYA NINYO!" Isang malakas na sigaw na nanggagaling sa malaki ang boses na akala mo hindi lalake.

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."

Kinakabahan pa ako dahil katabi ko siya pero mukhang hindi niya pa naman din gustong magka-anak, mabuti na rin iyon para marami pa akong gagawin bilang dalaga. Nang makalabas ako ng bahay, nakita ko na si..."Ano ang pangalan mo?" tanong ko. "Sofia po." Tumango na lamang ako at pinasakay na siya sa harap. Pati ba naman dito sa kotse tahimik. I heaved a sighed bago magsimulang magsalita. "Taga saan ka?" tanong ko sa kanya. Mukha kasing mas bata pa siya sa akin, "Taga Bulacan po." mahinang tugon nito.

, SAYA ang dahilan kung kaya wala itong tigil sa pagkabog at pagsipa sa labis na kaligayahan. Kumalas ako ng marahan sa yakap, inangat ko ang aking mga braso at hinuli ang kanyang perpektong mukha, tinitigan niya ako na tila nagtatanong sa biglaan kong kilos, she opened her mouth and was about to utter words but before she utter the words she wanted to say, my lips already touches hers, i claim her lips as my tears begin to fall down from my eyes dahil sa labis na saya at galak, hindi na yata nakayanan ng puso ko ang nag uumapaw na galak dahil sa aking mga narinig, kusa na lamang naglalagan ang mga luha ko., my eyes automatically got shut the moment my lips touches hers feeling how soft and

Patuloy pa rin sa pagpapatahan si Willow. “M-momma… Why are we h-here?” Saka lamang na pagtanto ni Sinag kung na saan sila. Nag pasalit-salit ang paningin niya sa kakambal at paligid. “A-alab is crying,” naluluhang wika ni Sinag. “W-where is Daddy?” Inilinga niya ang kanyang paningin sinasakyan. “S-sinag, baby… we have to go back to Spain—” At hindi na natapos ni Willow ang sasabihin dahil humagulgol na rin ito katulad ng kakambal.

“Alam kong hindi madali, pero kaya mo. At kung pakiramdam mo’y hindi mo kaya, mag-isip kang muli. Dahil ikaw ang pinaka-matapang at pinakamatibay na babaeng nakilala ko.” Hindi ko na napigilan ang ngiti habang unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ko. Lumapit pa siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Pinigilan ko ang pag-iyak pero tuluyan nang bumagsak ang luha sa pisngi ko habang yakap niya ako.

sagot ni Mariya na may tango. Mabilis na naglakad si Tiya Francia papunta sa donut shop malapit doon. Samantalang si Mariya naman ay matiim na naghintay sa kanyang pagbabalik. Habang naghihintay, naalala ni Mariya ang unang pagkikita niya sa mga bata sa Angel Voices. Para silang mga munting anghel na mainit siyang tinanggap.

He then hold my chin up ang meet his gazed. "Huwag marupok Diozza,"paalala ko sa sarili ko ng paulit-ulit. Pero itong puso ko, ipinagkakanulo ako. Unang pagkikita pa lang namin ni Adonis, tinraydor na ako ng puso ko. It was like at first sight and love at first date. Pilit kong pinapatay ang apoy sa maraming kadahilanan. Ayaw ko nang masaktan pang muli. Pero heto na naman ako. Heto na naman ang puso ko. Kahit pa alam kong masama ang balak niya sa akin. Naguguluhan na ako.

Masama ba kung hihilingin ko na sana ay dalawa na lang kami sa mundo ko? A world where roses bloom And when you speak angels sing from above Everyday words seem to turn into love songs Give your heart and soul to me I'm willing to give my heart and my soul to him... And life will always be La vie en rose And when you speak angels sing from above Everyday words seem to turn into love songs Give your heart and soul to me And life will always be At aaminin ko, unti-unti ko nang nararamdaman... Unti-unti na at hinihiling ko'y kapag nabuo ko na'y tugunan niya...

Nauutal kong sabi. "Wag na wag mo'ko matawag tawag na ate, higad ka malandi ka," lumapit si Sofia sa'kin at sinampal ako ng pagkalakas-lakas na halos buong pagkatao ko ay nayanig sa sobrang lakas nito, nanghihina na'ko dahil sa hindi ko alam ang gagawin ko. Napatulo nalang bigla ang luha ko hindi dahil sa sampal kundi sa sakit na nararamdaman ko.