Stars Everywhere の小説・ストーリー

Huminga nang malalim si Chrisha, pinipilit na ikubli ang tindi ng panginginig ng kaniyang boses habang dahan-dahang itinuturo ang pinakamaliwanag na bituin sa itaas ng kalangitan. "Tyra, ang iyong daddy ay... nasa napakalayong lugar, anak," ang emosyonal ngunit may tatag na pagsisinungaling ni Chrisha upang protektahan ang bata. "Daddy is in the stars, baby. Doon siya nakatira sa itaas, kasama ng mga bituin na pinapanood tayo gabi-gabi."

Napatango akong tila nagpa process pa din ang utak ko sa mga nabunyag. "See.. We are indeed meant for each other, Wifey. Our destiny was written. It's all in the stars. The universe is rooting for us." Oo.. Parang stars na rin sa kinang ng mga mata niya. Dapat ako din pero lungkot ang dumaloy ng sampalin nanaman ako ng mapait na katotohanang ikakasal na siya. Sa babaeng tunay na naka-tadhana sa kanya.

Above them, the stars shimmered like crowns across the heavens. Cassandra whispered, almost like a prayer. “May this kingdom always shine with light and laughter.” And so it did.

Parang sila lang ang nakakaintindi sa 'kin, sa mga hinanakit ko sa mga magulang ko. "Hmm?" I didn't look at him because I was busy eyeing my favorite group of stars, constellation to be exact. Para itong smiley face. Dalawang bituin sa ibabaw na nagsisilbing mata, at naka-kurbang limang bituin sa ibaba na nagsisilbing isang ngiti. Para nitong sinasabi na. "just look at us if you're feeling sad, because we can make you smile just by shining at night. we're always here for you, 'kay?"

Nakakapagsinungaling ang labi ngunit hindi ang sinasaad ng mga mata. "So why don't we rewrite the stars?Maybe the world could be ours, tonight…" una akong nagbitaw ng tingin, hindi ko kinaya. I stopped playing, 'di ko na tinapos, tumayo ako at iniwan siya kasabay ang palihim kong pagpunas sa luhang basta na lamang pumatak.

Sa lahat pa naman ng ayaw niya ay iyong pinaghihintay siya. She then let her eyes wonder on the undiscovered beauty of the environment. Nakayuko na ngumingiti ang palakaibigang buwan sa kanya samantalang nakatayo lamang sa tabi nito ang sundalo nitong bituin. But like the people, some of the stars traveled as far as their feet carried them. Stubborn as always. And when they spotted her, they winked. Hinubad niya ang tsinelas na suot.