Novel & Cerita Starting Over Again Movie Ending

Nagsisimula na naman po ang Manong. The female protagonist then narrated the movie at the start, saying, "Someone once said, if you want something very badly, set it free. If it comes back to you, it's yours forever. If it doesn't, it was never yours to begin with." Nagkatinginan kami ni Jacques at may kung anong emosyon sa mga mata niya na hindi ko mabasa. Maybe hope? Love? I don't know.

“You'll pay for what you did to Serena.” -end of arc one-

Muli niyang pahayag “When they came back to the orphanage where they leave their children ay wala na ang mga ito roon. Isang sunog ang nangyari kaya naman inilipat sa iba't ibang orphanage ang mga baga at ang mga nakakaalam sa identity ng mga ito ay namatay sa sunog. So, the ending. Hindi nila nahanap sila Hara. But destiny is really playful dahil pinagtagpo ulit sila.”

Chapter 1: Mission Mist’s P.O.V. Slap, kick, turn around, jump then gun click. Ngumisi ako nang makita kong matumba sa harapan ko ang aking kalaban. Hinipan ko ang usok ng baril na ginamit ko, “Be careful next time,” sabi ko saka ko sinipa sa dibdib ang lalaki. Isang misyon nanaman ang natapos ko, nag-inat pa ako, bago tinalon ang building. Dumeretso na ako sa apartment ko at saka naligo. Pagkatapos ay isunuot ko ang isa sa aking mga lucky dress.

BUMAGSAK ANG katawan niya sa ibabaw ko. Hingal na hingal mula sa ginawa, ang kanyang kahabaan ay nasa loob ko pa rin. Mukhang wala pang balak na alisin doon. Ang buong akala ko ay matutulog na kami pagkatapos ng banyo pero mali ako. Nang ilagay niya ako sa malambot na kama ay ipinasok niyang muli ang kanya, ang ending ay alas tres na kaming natapos.

I'm too desperate to have her back. End Of Chapter 2

iling ko malapit na bumigay ang mga talukap. "Don't close your eyes! Keep going!" pagpapatuloy ng doctor. "Malapit na tayo matapos, Josephine! You can't stop!" Inubos ko ang natitirang lakas na meron ako at umure nang malakas. Nagtagumpay ako. Narinig ko rin ang pag-iyak ng bagong labas na kambal, pero bigla na lang akong nawalan ng malay at hindi na alam ang sumunod na nangyari.

i said habang paunti-unti akong nanghihina dahil sa kaba na ano mang oras mawawala na ako at di ko na makikita mga anak ko, pati si nick alam ko dati hinihiling ko na mawala ako pero ngayon ayoko nang mawala, may anak ako at nagmamahal ako kaya alam ko deserve ko pang mabuhay "Magpaalam kana" he said saka tinanggal ang piring ko at tali sa kamay, nakaupo lang ako sa sahig at hinintay ang pagkalabit nya sa gatilyo i closed my eyes habang inaalala ang mga panahon na binigay saakin, eto naba talaga ang dulo? eto naba talaga ang katapusan ko? tapos ba neto mawawala na sya at hahayaan nya bang mabuhay si nick

"Past is past. You should know that broken things can never go back to it's original look again. And friendship is one of those things." "But we can start again right?" He look so hopeful pero mabilis niyang binasag. "I'm sorry but I'm not the kind of person. For me, once you decided to stay out of my life. You'll never come back again. Because I won't welcome you anymore." "That's a very strong statement coming from you Doc." Seryosong nitong saad. "But you should also know that we all commit mistakes. And everybody deserves a second chance."

‎ ‎“This isn’t over, Ava. This is just the beginning.” ‎