Novel & Cerita Stephen Speaks Songs

Nagapiran sila at tinawanan lamang nila si Jenny na walang kalaban laban. "Patay ka pre... mukhang ikaw ang mauunang mayayari. Sa tingin ko ay malakas ang kapit nitong si Jenny sa kabit niya eh!" sambit ni Stephen habang patuloy nitong nilalabas pasok ang kanyang alaga sa pagkababae ni Jenny. "Pero kawawa ka naman pre, mukhang ayaw ni Jenny isubo ang alaga mo. Paano na yan?"

Hindi naman maalis ang ngiti ng lalaki nang mapansin niyang dismayado ang babae dahil sa hindi niya ito hinalikan. Isang mabilis na halik sa noo ang ibinigay niya kay Rhian bago niya muling pinaandar ang sasakyan. Habang nagbabyahe ay tahimik lamang akong nakaupo habang nakikinig sa kanta. Passenger seat ang pamagat at ang umawit ay ang Stephen speaks. And I've got all that I need Right here in the passenger seat And I can't keep my eyes on the road

Alam niyang kinausap ng lolo niya si Stephen noong nakaraan, sinabi niya siguro sa kaniya ang lahat. "Dad, hindi niyo kailangan damdamin ang mga sinabi ng lolo ko," Mahinahon niyang sabi Tumango si Stephen at sinabing, "Naiintindihan mo. Kahit na gusto ng lolo mo na paghiwalayin ko kayong dalawa, hindi ko kayang gawin yun sa inyong dalawa. Alam ko kung gaano mo kamahal si Zee."

"Pero bakit hindi ka humingi ng tulong kina Mama't Papa? Bakit hindi alam nina Timothy? Hindi ka naman nag-iisa." "Wala ka pa rin palang pinagkaiba," sambit ni Stephen na parang lason sa kanyang dila. Umiling-iling ito, isang mapait na ngiti ang nakapinta sa mga labi."I didn't keep it to myself. I cried for help."

tanong nitong tumikwas ang kilay. Muntik nang mabulunan sa kanyang pagkain si Felicity sa sinabing iyon ni Stephan na ang tono ay halatang hindi nagbibiro o hindi sinabi lang para mang-asar. Felicity used to think Stephan was introverted and slower to express his feelings than Jago, not straightforward enough, so he lost in the love game in Felicity's previous life. Now, why does he sound like he's dropping bombs? Bakit parang ang bilis na magdesisyon ni Stephan? Hindi nagpapahuli. “Can you stop talking nonsense?!”

Randall’s POV Hawak-hawak ni Tito Damien ang singsing na napili ko para kay Stella. Simple pero elegant. Gusto ko iyon para sa kanya kasi ayaw ko ng sobra. Gusto ko lang ng bagay na tatatak sa kanya bilang simula ng plano kong future. Habang iniikot ni Tito ang singsing sa daliri niya, nakita ko ang pagluha niya. “Hijo…” mahina niyang sabi. “Ang ganda nito. Bagay na bagay sa anak ko.”

″ naiyak kong tanong sa kanya. ″Hindi ako bato para hindi makaramdam ng sakit Stephen Cyrus! Bakit kailang mong magtanong saken ng bagay na hindi mo kayang gawin? Bakit patuloy kang humihingi ng tawad kahit paulit ulit din naman nang yayari?″ ″Stephen, just be yourself, don't show the fake you! Cold, demon, bad words from your mouth, that was you are! Don't make a show that you'll making me hurt.″

Ngunit, ang gulo hindi ko ma sigurado kung tama. Nanlaki na lang din ang aking mga mata, nang marinig kong anak niya si, Stephen. Ibig sabihin, diro na rin ba sila titira fahil may mga bagahe silang dala. Pero, bakit ganun, wala man lang sinabi sa akin si, Stephen. Nakakahiya pa naman sa loob dahil hindi ko pa na gawang magligpit. "Why your not talking? Nakikinig ba kayo?" Dagdag pa niya.

I asked him and she just nodded "Do you want me to sing for you?" i said and I took my guitar "So the song i will sing is a song by Stephen Sanchez." i said and she just smile at me "Georgia, wrap me up in all your-" "I want you in my arms." "Oh, let me hold you." "I'll never let you go again like I did." "Oh, I used to say." when I looked at her she was smiling with his eyes closed. "I would never fall in love again until I found her"

“Kailangan nating mag-usap.” “About what?” tumaas ang kilay niya, kunwari clueless. “Your… ah… little drama at the lobby yesterday? Or maybe the rumors? You and the stepdaughter—” “Magsalita ka uli tungkol kay Liza,” mariin kong putol, hindi ko sinisigawan pero mas mabigat kaysa sigaw, “at hinding hindi ka na makakatapak dito.” Napatahimik ko siya.