Stephen Speaks Songs Novels & Stories

Mariin niyang pinagdiinan ang bawat salita, na para bang pinipiga niya iyon mula sa pagitan ng kanyang mga ngipin. “Sabihin mo ang lahat ng nakita mo sampung taon na ang nakalipas! Walang dapat maiwan! Sabihin mo sa kanya kung anong klaseng tao talaga si Evander Hudson!” Sa isang iglap, tila napahinto si Stephen, ngunit hindi siya agad makapagsalita. Mahigpit lang niyang pinisil ang labi niya. Iniwas niya ang tingin sa nakakapanindig-balahibong titig ni Leon. Kumilos ang kanyang mga labi, ngunit halatang hirap na hirap siyang magsalita.

Ngunit sa sobrang tagal na no’n ay baka nakalimutan na siya ng binata. “Hey,” tawag nito kay Casper. “Can we talk?” Napatingin silang apat sa kaniya nang ngumiti si Peter nang nakakaloko. “Oh, nice one, kuya Casper.” Agad siyang sinaway ang pinsan. “Tumigil ka, Peter.” Tumayo siya at lumapit kay Stephanie. “Long time no see, Steph. Kumusta?”

mahabang paliwanag ko! "Shut up! Huwag mo nang bilugin pa ang ulo ko dahil kahit na ano ang gawin mo, hinding hindi ako maniniwala sa iyo! Useless lang ang pag-uusap na ito! We're just wasting our time kaya Mom, Dad, gusto kong hingin ang inyong basbas ngayung araw! Gusto ko nang divorce" seryosong bigkas ni Stephen! Pakiramdam ko bigla akong pinagsakluban ng langit at lupa! Ganoon na lang ba kadali sa kanya para bitawan ako? Ni hindi man lang siya nag-imbistiga kung ano ang totoo at basta niya na lang akong hinusgahan?

Tanging ako na lang ang natira. "Tep-tep!" malakas kong sigaw. Pero napakurap na lang ako nang makita ang gulat na ekspresyon nina Stephen. "W-What did you just say?" hindi makapaniwalang tanong ni Stepnen. Unti-unti namang nawala ang sakit ng ulo ko at naguguluhang napatingin sa kanya. Who the hell is that Tep-tep?

dagdag pa nito. Tipid namang ngumiti si Stephanie rito. May gusto pa sana siyang sabihin kaso walang lumalabas ma salita sa bibig niya kapag sinusubokan niyang ibuka iyon. Parang nag kakanda buhol-buhol na parang sinulid ang dila niya at hindi niya ma bigkas bigkas ang gusto niyang sabihin. ***

“Dapat hindi ka niya iniiwang mag-isa rito lalo na ‘t napakagan---” Hindi na natapos ang sasabihin nito nang may tumawag dito. “Insan! Mabuti at nakarating ka?” si Stephany na palapit na sa direksyon nila. B****o rito si Stephany katulad nang ginawa nito kanina kay Jacob. “Oo naman. Hindi ako pwedeng hindi sumipot dito dahil alam mo naman…” sinadya nitong bitinin ang sinasabi.

Ang silid, na dating puno ng mga pangarap at mga plano, ngayon ay tila naging isang libingan ng kanilang mga kasinungalingan. "Kung sana lang, Pa," napagod na wika ni Stephan habang ipinagpapatuloy ang pagpapakpak ng isang maleta, "kung sana lang, hindi ko pinansin ang mga sinabi mo... Kung sana lang..."

Malakas Ang kutob niyang may nangyari at Hindi niya nagugustuhan Ang pakiramdam na iyon. "I'm in love with her!" At Lalo pa ngang humagulgol si Elle sa harapan ni Oli. Habang Ang huli ay tila nawala sa Mundo at napunta sa ibang Lugar. Napahawak si Oli sa kanyang dibdib. Naninikip ito na para bang mapapatid Ang kanyang pag hinga. "I'm in love with my step mom." mahina na halos bulong na lang ito pero tila binasag nito Hindi lang eardrum ni Oli kundi Ang buong puso niya.

Hindi pamilyar ang numero kaya agad kong inilagay ito sa speaker. “River, speaking,” matatag na sagot ko. [Oh, darling, ang sexy ng boses mo.] Umagos sa linya ang tinig ni Stephanie. [Tell me, namiss mo ba ako?] Kumulo ang dugo ko. “Nasaan ka?”

Pumapalakpak talaga ang mga tenga ng mga ito kapag tsismis na ang pinag-uusapan. "O e di nagsuntukan kayo? Anong nangyari pagkatapos?" ani Stephen na nanghula lang naman out of the blue. "Anong suntukan ang pinagsasabi mo dyan? Tsk. As if I will waste my energy just for him." Depensa naman ni Grayson sa sarili niya. "Weh? Talaga ba? E sa init ng dugo mo don sa best friend mo na kaibigan natin, malamang, kung pwede mo lang iyong suntukin ay nasuntok mo na."