Stephen Speaks Songs Novels & Stories

Para akong chismosa nito, nakikinig sakanilang nag-uusap. "Grapes." Simpleng sagot nito at uminom ng kaunting alak na natira sa baso niya. "Wow, talaga? Paborito ko rin iyon, pareho pala tayo." Natutuwa nitong sabi at tinapik-tapik pa ang braso ni Stephen. Alam nyo ba yong malanding tapik, like mahina pero may kasamang pa-simpleng pisil sa braso.

Gayunpaman ay hinayaan niya nalang itong tangayin siya sa bulwagan. Nauna na si Tim sa kanila na ngayon ay may kasayaw nang mga kababaihan. Nag-umpisang sumabay sa beat ng tugtog ang ulo ni Stephen habang siya ay nananatili lang na nakatayo. Una sa lahat ay hindi siya marunong sumayaw. At hindi rin siya mahilig. "Come on, subukan mo lang umindak. Wala namang manghuhusga sa'yo." pangungumbinsi nito.

“Exact date lang ang maari kong sabihin sa inyo, hindi puwede ang ibang mga detalye.” Lumapit si Stephen sa tainga ni Hector at bumulong. “Hindi ko talaga siya kayang kasama. Kung hindi lang siya maganda, baka sinusuka ko na siya sa sama ng asta at yabang niya! Marami na akong nakikitang mayayabang pero iba ang level ng hangin nitong si Farrah.” Mahabang paliwanag nitong si Stephen.

Namilog ang mga mata nito na tumingin sa kanya, dahil sa kanyang sinabi. "Ako nalang, dahil alam ko na kung ano ang nasa isip mo." Iling na wika nito, habang may ngiti ito sa labi. Nailing naman siya rito, dahil sa narinig niya. "Ano naman ang masama, kung gusto ko ulit?" Mapang-akit na tanong niya, habang hinalik-halikan ang labi niya. "Masakit pa kasi ang p********e ko Stephen.." Hindi napigilan ni Stephen ang matawa, dahil sa narinig niya mula rito.

Nawala bigla ang takot sa dibdib ko, napalitan ng tuwa at galak dahil masayang-masaya ang kambal namin sa pagkanta. Kumaway-kaway pa silang dalawa sa gawi namin ni Harisson. Kumaway naman si Harisson pabalik sa mga bata. Ngumiti lang rin ako sa kanila. Naglalakad na papalapit sa mga bata si Stephen habang kumakanta. "Sana'y magliwanag ang iyong pagmamahalan. Nawa'y ang tibok ng inyong mga puso na dalawa ay iisa.

Lalo sa isang tao na ngayon niya palang nakikilala. "Nahihiya ako, eh. At saka, medyo mahaba iyon. Baka masayang lang ang oras mo. Next time na lang kaya?" sagot ni Zyra kaya naman natawa na lang si Stephen. "Zyra, ano ka ba? Hindi ba mas okay nga iyon? Maikekwento mo sa taong hindi mo kilala ang lahat ng nangyari sa buhay mo. Dali na, nandito lang ako, handang makinig," sabay ngiti ni Stephen.

Hindi ko alam pero ang bilis ng t*bok ng puso ko. "Baby baka pwede naman natin pag-usapan 'yan. Baka mamatay ako kapag tinamaan ako niyan. Gusto mo ba 'yon wala ka ng asawa at wala na rin daddy ang mga anak natin," pagdadrama ko sa kanya. "F*ck you kuya. Nakikipag negosasyon ka. Tapos kami pinabayaan mo," sabi sa akin ni Stephen na pinsan ko. Tumawa naman ang mga tao sa paligid.

Kung ipinanganak si Helen sa ganitong uri ng pamilya, hindi niya ito sayangin tulad ni Chloe. Gayunpaman, hindi na si Stephen ang madaling matukso tulad ng dati. Naglabas siya ng matigas at mapanlait na tawa, na may ngiti sa kanyang mga labi. "Hindi mo matututuhan ang leksyon mo hanggang sa harapin mo ang kamatayan, hindi ba? Sinumang nakakakilala sa akin ay alam na hindi ako kasing-pasensyoso ng iniisip mo."