Novel & Cerita Stranger Tagalog

Mabaho nga talaga, bakit ba hindi ko to naamoy kanina Nakakasuka "Let's go" saad niya pa sabay lakad paalis "Umm what do you mean let's go. Hello you're a stranger to me. Kaya bakit ako sasama sa'yo" saad ko naman sa kaniya kasi parang ang bilis ng mga pangyayari Huminto naman siya sa paglalakad at bumalik sa pwesto kung saan ako nakatayo

bulong naman nito saaken "what the heck! agad ko naman itong sinampal at umalis naman agad ako. »»» "may sinabe bakung halikan niya ko. e kaya ko namang sumagot na wala pakung first kiss maliban sa mommy ko. pero ngayon siya ang first kiss ko. "nevermind laro lang naman yun. it's not a big deal "hey pretty girl. second meet saad nung lalaking medyo familiar saken

Tumayo na ako at hindi man ako nakakuha ng kahit isang salita sa kaniya. Hindi ko alam kung anong meron sa kaniya. He change a lot! Para kaming stranger sa isa't isa. "It was nice seeing you again," baritonong sabi niya. Natigil ako sa paghakbang ko nang magsalita siya. Muling nag-ring ang phone ko kaya sinagot ko ito at lumabas na ng cafe. This is not the perfect timming, I guess.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

tugon ko, "Tara sumama ka sa akin-" "Huh? Saan tayo pupunta? Ang sabi sa akin ni nanay ay huwag daw akong sasama sa mga stranger, eh. Hindi naman kita kilala, Ate." Grabe! Mukha pa talaga akong stranger sa ganda kong ito? Napairap na lamang ako. "Tawagin mo na lang akong Tana. Hindi ko na sasahihin ng buo pangalan ko dahil baka matulad ka sa lolo ko!"

Pero siya, di-hamak na stranger lang siya sa buhay ng best friend ko. Di bale, stranger din naman ako noong inagaw niya ako kay Sandro sa party. Siguro nga, nasa dugo lang talaga niya ang pagiging matulungin. Impressive. "Van, ano'ng masakit?" tanong ko. Nakahiga pa rin siya at walang tigil sa pag-iyak. Nanginginig na ako. Hindi ko alam kung kinakabahan ba ako o nilalamig lang.

Sino ba to? Me: 0956******* Sorry, but I don't talk to strangers. From unknown: 0951******* Nope. I'm not a stranger. I really miss you, sweetheart. Sweetheart? Luh? 'Di ko nga siya kilala, eh. Pero but sabi niya 'di raw siya stranger. Wala naman akong ibang kilala bukod sa mga kaibigan at mga magulang ko. Me: 0956*******

tanong ko sa babae "ay hindi po sir taga alaga lang po ako." sagot naman nito sakin. "Anthony lagot na naman tayo sa mommy mo! diba sabi niya don't talk to strangers." pagpupumilit nito sa bata. pero hindi pa rin ito umaalis ng pagkapit sakin

" Hindi ka man lang nag-aalangan na patirahin ang isang estranghero sa tapat mismo ng kwarto mo? " " You're not a stranger. Kilala naman na kita, ah. " " Wala pa namang isang linggo simula noong nagkakilala tayo. " Seryosong turan ni Pablo. " Hindi rin magandang tignan na 'yong kuwarto ng isang dalaga at iyong kuwarto ng isang lalaki ay—"

"Gcash? what's that? I told you, I only had a card. I'll pay you when I get some cash, okay? mister?" Pota, english! pesteng yawa 'to! Maduguang usapan pala sa babaeng 'to! "Duda ako sa'yo..." kinuha ko ang hawak-hawak niyang starbucks kasi panigurado ako itatapon niya rin ito, aksayado 'tong babaeng 'to kitang ang daming naghihirap sa pinas eh! "Wala akong tiwala sa mga strangers." dagdag kong tugon.