Novel & Cerita Stranger Tagalog

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

Halata ang nang-gagalaiting mukha mula sa nag-iigting nitong mga panga. How did he find me? Paano niya nalaman dito? May nagsabi ba? Atsaka, bakit ganito asta niya? Dapat umaasta siyang di ako kilala kasi wala namang nakakaalam na magkakilala kami! "Why are you here?" mahina at mariing tanong sakin ni Fiandro. "Sinama ako ng pinsan mo dito!" mahinang sagot ko pero mariin din ang pagkakasabi ko.

Para lang itong naglalahad ng paninda nitong kakanin sa kanya. "What?! Strangers aren't allowed inside—" Inagaw nito ang sinasabi niya, "I'm Adam Sebastian Castillo, so I am not longer a stranger to you. Puwede na?" "You're still stranger to me. Ni hindi kita kilala... well, I mean personally." She walked forward. "Kung 'yan lang pala ang problema mo, puwede naman tayong mag-date to know me better. Just to inform you, mabait ako at maginoo—"

Sinalubong siya nito para ibigay ang indoor sleeper niya. H umalik naman ito sa pisngi niya. “Big boy na ako po, Mommy. Hindi natin kailangan iyong Mister Stranger.” “Mister Estranger?” kunot-noong ulit niya. “Iyon pong Daddy ko. Mister Stranger na siya hindi na Mister Daddy. Ayaw ko sa kanya po.”

"Hindi ako sumasama sa mga estranghero o hindi ko kilala." Napangisi ito. "Mukha ba akong masamang tao? Fine. If you feel I'm a stranger to you, then let me introduce myself." Inilahad nito ang isang kamay, "David Palacio. But you can call me, Dave." "Babe!" Napatingin ang dalawa sa pinanggalingan ng tinig. Isang nakangiting babae ang nakita nilang patungo sa kanilang direksiyon.

"Why me? Madami namang iba d'yan." He laughed. "I don't know. You're just... Interesting." Umirap akong muli. Para siyang boomerang sa Instagram na paulit-ulit. "Bakit hindi ka magpatulong sa mga kaibigan mo? I'm just a complete stranger to you," pilit ko pa. "Wala akong kaibigan," he cut me off. I pressed my lips together and looked away. Oops. "Ikaw lang," he added. My eyes widened as I looked at him in disbelief. "Kailan pa tayo naging magkaibigan?"

"Hindi mo naman ako kilala e----" "Then! I dont talk to strangers" singhal ko bago kinuha yung bag ko at aalis na sana pero humarang sya sa harap kaya napahinto ako. "Youre jayler right? Then im shiontal delafuente!" Nakangiting sambit nya. "Then?" "Were not a stranger anymore! Can we now talk?----" "Still no!" Singhal ko at nagpatuloy sa paglalakad pero sinusundan nya parin ako.

Pareho silang marunong kumain mag-isa kaya naman hindi na ako masyadong namomroblema pagdating sa pagpapakain. "Opo," sabay na sagot nila sa slang na Tagalog. Natigilan ako ng ilang segundo sa pagta-Tagalog nila. Simula nang lumaki ang kambal at natutong magsalita, kailanman ay hindi ko sila narining ng gano'n. Kahit pa paminsan-minsan ko silang kinakausap sa Tagalog na lenggwahe ay panay ang Ingles nila sa akin. Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao.

Kabanata 16 Murderer Kumakalabog ang puso ko habang tinatahak namin ng estranghero'ng 'to ang daan papunta sa San Isidro. I don't know if I'm going to be excited or scared. What if they're mad at me and they don't want me back? "Saan ka ba galing, miss?" Saka ko lang pinasadahan ang lalaking nasa tabi ko

Here’s a Tagalog translation of the text: “Walang mas malupit pa sa kanya!” “Khate, bakit ka nagkukunwaring estranghero sa harap ko?” Hinigpitan ni Anthony ang lakas ng kanyang mga kamay. Nakaramdam ng sakit si Khate, kumunot ang noo at lumingon upang salubungin ang kanyang tingin, ang kanyang mga mata ay puno ng paglaban.