Strife In Tagalog Novels & Stories

garalgal kong pakiusap at tuluyan ng bumuhos ang luha sa aking mga mata. Hindi ka p’wedeng mamatay! “Jaycee! Gumising ka! Jaycee!” hagulgol kong sigaw habang tinatapik ko ang kanyang mukha ngunit hindi niya idinidilat ang kanyang mga mata. No! This is not happening… “Stretcher!” sigaw ko. “Jaycee, ‘wag kang magbiro ng ganito. Hindi nakakatuwa.”

Chapter 5 Napa-facepalm ako ng maalala ko na naman ang sinabi kong nag-violet si sir. Naalala ko kulay pala ang violet. Nakakahiya. "Huhuhu... bwesit na 'yan. Paano kasi ang daming magkakatunog na salita sa English. Violet, Violence, Violent, Violins, and many, many more. Nagkandabali-bali na ang dila ko sa pagsalita ng English na 'yan. Nakakaintindi naman ako kaya lang, hindi nag-exercise ang dila ko sa pagsasalita ng English. Tagalog lang talaga at Ilocano ang kaya ng dila ko," maktol ko habang kausap ko ang sarili ko.

Nakita kong pinipigil nito ang kanyang galit pero kitang kita ko sa kanyang mata dahil sa talim ng tingin niya sa akin. "You.are.my.business. dahil sa ayaw at sa gusto mo, ang last name ko ang dadalhin mo! Forget about that man Struve because he's not a man, he left!" mariing saad nito. "Shit Miguel! Huwag mong isali sali dito si Struve dahil wala kang alam sa mga pinagdaanan namin! malayong malayo siya sayo!" galit kong sigaw. Ang sakit sakit sa dibdib ko na marinig sa ibang tao na hindi na ako babalikan ni Struve, na hindi niya pinahalagahan ang pagkakaibigan namin. Marahas niyang hinawakan ang dalawang braso ko at mariing hinuli ang tingin ko.

tawag ng estranghero sa dilim kaya napaatras ako, at hindi ko na pinansin ang paglalakad ng mas mabilis. "Bakit ka tumatakbo? I just wanna talk to with you" sigaw ng estranghero. "Leave me alone, please" sigaw ko pabalik at mas binilisan ang lakad ko. "Don't let me get you" galit na galit na sigaw ng estranghero. Agad akong humarap sa aking takong. "Fuck" narinig kong nagmura ng malakas ang estranghero bago ako hinabol.

napatingin ako kay Seth na tinawag ang aking pangalan, maya-maya lang ay kakanta na kami at nagsisimula na ngang magdatingan ang mga runaway na tao. "Bakit?" "Kapag mahal mo ang isang tao kailangan bang ipaglaban?" "Waah! Tinatanong pa ba 'yan? Syempre naman. Kailangan mong ipaglaban lalo na kung mahal mo." napaisip tuloy ako. Hindi ako ipinaglaban ni Angelo laban kay stranger. Sumuko agad siya, he let me go agad-agad. Kung sa bagay, bakit ba naman ako aasang ipaglalaban niya ako e hindi naman niya ako mahal.

Kaya't napagdesisyunan niya na bisitahin ang dalaga. “Nakaka-insulto naman ata ang sinabi mo. Bakit, ano ka ba ni Vernice? At bakit mo siya sinasaktan?" nakita ni Raffy ang bahid ng dugo sa labi ni Vernice. “Anong ginawa mo sa kanya?" kapansin-pansin ang panlalambot at itsura ni Vernice. Umiiyak pa din ito. Hindi mapigilan ang paglandas ng luha sa mata niya na patuloy lang sa pagdaloy at pagbagsak.

) Pinagtitinginan na sila ng ibang tao malapit sa kanilang table pero hindi sila nagpapigil at nagpatuloy parin. "No estoy mintiendo." (I am not lying) "Me estas volviendo enojado," (You're making me mad) "No me importa." (I don't care) Sabay silang natigilan nang marinig ang malakas na pagbagsak ng tray sa kanilang mesa. "Pueden ustedes dos alejarse el uno del otro? Tus caras están demasiado cerca." (Can you two get away from each other? Your faces are too close)

Hinngi kong saklolo. "Babe, bitawan ninyo si'ya! Subukan n'yo lang na masaktan ang mahal ko, papatayin ko kayong lahat! Galit na galit na sigaw ni Rage. Hawak nila ang dalawa, hindi nagawang manlaban si Rage dahil nakatutok ang mga baril sa mga kaibigan nila.

Vin “B-blood? What? There’s a blood coming out to mommy’s mouth?? What the doctor said? Is she have a serious diseases? Sh-“ “Kalma baby boy, dugo lang yon, tsaka look strong pa si mommy oh” Nakatingin lang kami kay miss ganda kong pano niya pinapakalma si storm “It’s not only a blood mommy! It dangerous!! “ kuntra pa ni storm, tama naman si storm delikado nga iyon pero parang wala lang kay miss ganda

Ang kanyang boses, ang mga salita na lumabas sa kanyang bibig ang siyang aking kalakasan. “Nais ko sanang magpakalayo-layo muna sa kanila, nais ko munang lumayo sa aming lupain” saad ko kay Selestina. Napansin kong napatingin siya sa akin, kahit na nasa harap ang aking pangingin, “Lilisanin mo ang inyong tribo?” nagtataka niyang tanong. Tribo? Barangay ang tawag sa amin. Yun ang aking pagkakaalam. “Gusto ko munang lumayo sa aming lupain, malayo sa aking mga kalahi” tugon ko ulit sa kanya. “Kalahi? Hindi lang isang pamilya ang nasa inyong lupain?” nagtataka niyang tanong. Napatingin ako sa kanya, at natandaan kong isa pala siyang Kastila, na marunong magsalita ng aming lenggwahe.