Tuwing nakakaranas ako ng matitinding pagsubok, lagi akong bumabalik sa simpleng kasabihan na nagbigay sa akin ng lakas: 'Pagkatapos ng bagyo, may bahaghari.' Hindi ito puro palabas na optimism lang para sa akin — may praktikal na aral ito. Natutunan kong kapag tumitibay ka sa gitna ng unos, mas malaki ang tsansa mong makita ang kulay pagkatapos ng dilim. Madalas kong inuulit sa sarili kapag pagod na akong lumaban: kung may tiyaga, may nilaga; hindi man agad, darating din ang oras ng ginhawa.
Minsan, kapag sobrang bigat ng pinagdadaanan ko, sinusulat ko ang mga maliliit na tagumpay: nakaraos ako ng isang araw, nakapagluto ng pagkain, nakipag-usap nang matiwasay sa isang mahal. Ang mga maliliit na gawaing iyon ang nagsisilbing daan para maniwala ulit na kakayanin ko. May mga araw na kailangan mo lang ng isang maliit na tanda ng pag-asa para magpatuloy.
Masaya ako na may mga kasabihang tulad nito na pwedeng sabihin sa sarili o ipamana sa iba. Hindi laging madali, pero kapag nanaig ang tiyaga at pananampalataya sa bukas, nagiging mas magaan ang paglalakbay ko.