Novel & Cerita Submerged In Tagalog

“P-po?” “Sugata o kesu.” Hindi ako masyado magaling umunawa ng mga salita ng Japanese pero ang binanggit niya ay mas lalong nakapagpataas ng kilay ko. Sugata o kesu means to disappear. Anong ibig niyang sabihin? Sinong nawala? My eyebrows furrowed as I look at her. “A-ano po yon?” muli kong tanong dahil hindi ko siya maintindihan.

Kaagad din naman akong tumango "Ang kotse mo ay naubusan ng gas. Mabuti na lang at na rescue kita bago pa tumaas ang tubig.----" wika niya "Ano ang ibig mong sabihin?" kunot noo kong tanong "Balita ko, masyadong mataas ang baha sa lugar na dinaanan mo kahapon. So I have suggestion...kung gusto mong lumuwas ng Manila sasamahan kita." nakangiting wika niya

Kabanata 54.2 Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa gitna ng kagubatan. Napayuko sina Noemi, Cindy, Fajardo at Sevi. “NOEMI!” Nanlaki ang mga mata ni Cindy. “Kilala ko ang boses na ‘yon!”

sunod-sunod na halinghing nito na lihim n'yang ikinangisi. "My pleasure baby! My pleasure!" mariin na sagot n'ya rito at mabilis na iginalaw ang kanilang mga katawan. Hindi alintana ang malakas na pagbagsak ng tubig sa kanilang mga balat. Ang kanilang atensyon ay nasa ginagawa nila at pareho silang walang pakialam sa paligid.

Kian Halos mapadaing ako sa mga suntok at sipa na binibigay sa akin. Lumabas ang pulang likido sa bunganga ko habang nakahiga ako. Nanghihina at wala akong lakas. Hiniwalayan na ako ni Via kaya wala na akong rason para mabuhay pa. Siya nalang ang natitirang pag-asa at rason ko kung bakit patuloy akong lumalaban ngayon. Kung bakit nandito pa ako.

"Ano'ng meron kay Daddy?" "Bumagsak ang eroplanong sinakyan niya." Bigla itong lumuhod. "Sorry, ma'am, wala na po ang daddy mo. Wala na po si CEO Christopher." *** Nasa isang island kami kung saan ay siyam na oras ang biyahe mula sa Manila. Nakaupo ako sa buhanginan habang nakatulala sa alon ng tubig. Maingay ang paligid dahil maraming search-and-rescue team at pulis na nag-iimbestiga. Pahirapang makilala ang mga bangkay dahil sunog na ang mga ito at lumobo pa ang katawan dahil sa tubig.

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”

“Where were we?” May ilang estudyante ang nagkatinginan. Hindi ito katulad niya. Napansin niya iyon. At mas lalo siyang kinabahan. “Okay, um get your materials,” dagdag niya, medyo magulo ang instruction niya. “We’ll do a simple activity.”