Exist In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Aloha Kinabukasan ay nakita ko si tatay na pumasok sa loob NG opisina niya. Tay... tawag ko Kay tatay. Anong ginagawa rito Aloha...?tanong ni tatay Napag-isipan niyo na ba Ang sinabi ko sa Inyo? Saad ko Kay tatay. Tungkol saan? tanong pa ni tatay Sa kompanya Saad ko dito...

Damn it! ---- Meanwhile; in the Philippines... Tahimik na nakaupo sa isang parte ng sofa ang dalawang magkaibigan na sina Kheed at Lucas, nakikinig sa mga kwento ng nakababatang kapatid ni Samantha. " Why are you in a hurry? You could have just wait for them to come back." Malumanay na tanong dito ni Señora Silvana. " Hindi po pwede. Nasa panganib ang ate ko." Sagot ng batang lalaki.

May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.” Naikuyom ni Danica ang mga palad, hindi niya akalain na darating ang pagkakataon na muli niyang makikita ang lalake. Maraming beses niyang inisip ang mga pwedeng mangyari at ang mga salitang una niyang sasabihin pag nangyari ang ganoong pagkakataon.

galit kong utos. "Adik ka? Sa tingin mo kaya ko? At puwede ba tawagin mo akong Timothy." "Ha?!" "Ano? I'm just discovering some part of your mind, at sa unconscious mind mo gusto mo akong tawagin sa first name ko. It's in your mind, don't be annoyed, it's just a dream remember?" Laglag ang panga ko sa sinabi niya. Lord bakit ba siya nag-exist sa mundong to?! Pati ba naman character sa panaginip ko inaanalyze ang nasa isip ko. Baliw na talaga ako.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Hindi ko kayang mahalin ka,' she told him through a letter she left through Kellen. "D*mn it!" He cursed. Si Rain na naman? That person didn't even exist! Pinaglalaruan siya ni Hope. Rain didn't die dahil walang Rain in the first place. Patunay doon ang magkaibang sagot nina Myca at Hope kung paano ito namatay.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)