Submerged In Tagalog Novels & Stories

Chapter 7: ZIO Jack's Perspective Kinabukasan... Isang napakagandang araw muli ang umaga ko ngayon, bakit? Hehe, ano pa nga ba? Syempre excited akong makita si Angel, pero bigla kong naalala si Zio, kaya naman nagdahan-dahan ako sa pagpasok sa school, hinarangan ko na din ang mukha ko ng bag ko, at dahan-dahan akong umupo sa upuan ko.

Ano ba kase ang nangyari sa paligid ko? Ngunit sa kabila ng mga katanungang iyon, ang aking kasalukuyang kaligayahan at excitement para sa aming pamilya ay hindi nawala. Kasama si Thav, naramdaman kong walang pagsubok ang hindi namin malalampasan. Sa kabila ng mga lihim at mga panganib na bumabalot sa aming buhay, kami ay magkasama at handang harapin ang anuman ang darating. Lalim nun pwede na ako gumawa ng tula. Napagtanto ko rin na gumagaling ako sa wikang Tagalog yung medyo malalim siya. Sanaol diba? Ganito pala ako kapag buntis.

Sabay iling. "TABI!" Bago pa ako makagawa ng Isang hakbang ay napalingon ulit ako sa tumatakbo na siyang papunta na sa direksyon ko habang sumisigaw. Gusto kong tingnan ang susunod na gagawin nito. Tumabling kaya 'to? O mag-floating ng walang tubig o lumipad gaya ni superman? Bakit? Walang imposible sa mga adik.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

All I can feel is shiver and goosebumps by Mourge sudden outburst. Literally mic drop... Teka nga, sino ba ang kaaway nito? OCEAN_TEN

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Tila ba'y pati ang aking kabuuan ay hindi kampi sa'kin! Marahas kong pinahid ang luha na kasing bilis at bigat ng agos ng tubig na dumadaloy at nahuhulog mula sa rumaragasang tubig ng isang talon. Mariin akong pumikit at pilit kong hinila ang aking mga nag yelong paa upang umalis sa aking kinatatayuan. Ngunit bago pa man ako maka alis ay narinig kong tinawag ako ni Salem.

[The Final Verdict] Ang loob ng submersible ay maliit, madilim, at may amoy ng metal at takot. Ang bawat mahinang dagundong ng makina ay tila tibok ng pusong malapit nang sumabog. Sa gitna ng makipot na espasyo, nakatayo si Ryella, ang dulo ng kutsilyo ay nakadiin sa kanyang sariling balat—eksakto sa ibabaw ng biometric chip na naglalaman ng lahat ng kasalanan ng mundo.