Tagalog Banats Novels & Stories

We immediately returned to our hotel room. Actually, there is a restaurant inside the hotel but Kalvis said that the food at the front restaurant is better so he took me there. It's almost afternoon but Ester hasn't called us yet. I will do a research about our next stop. General Santos City is one of the progressive cities of the Philippines. This is the Tuna Capital of the country. There are also beautiful resorts in the place and the people there are kind. The Filipino Specialty "pastil" is also very famous there.

Ang mga monitors ay puno ng mga errors. ​"Dad! Mommy! Naririnig niyo ba ako?!" sigaw ni Liam sa kanyang comms, pero puro static lang ang sumasagot. "Valerie, ang Batanes... nawala sila sa radar. Hindi lang basta signal jam, ang buong isla ay parang binura sa mapa ng pisika!"

[TATSULOK by Bamboo] Hindi pula't dilaw, tunay na magkalaban Ang kulay at tatak ay 'di siyang dahilan Hangga't marami ang lugmok sa kahirapan At ang hustisya ay para lang sa mayaman Habang may tatsulok at sila ang nasa tuktok 'Di matatapos itong gulo

“Miss byutipol, ‘wag ka maniwala ha iya. Ay sa kanya.” Natawa ‘ko nang mahina sa broken Tagalog nito. Ginugulo ko ang buhok nito nang maramdamang may isang butlto ang tumabi sa ’kin. I know it's him without even sparing him a glance. The tingle on my arms and the butterflies on my stomach are the giveaways. “Boys, hala. Pag liwan na kamo. Stop na hit pang-gagarbo. Bata pa kamo ngan dire ini hiya available, intiende?”

How dare him! "Fierra, where do you wanna go?" From being stern, his voice became soft. I almost rolled my eyes when I heard it. Batanes is not for kids! These are all about beaches, hiking, and lighthouses! Did Mom think that Batanes is the Disney land of the Philippines? I heard Fierra's cheerful voice behind us. "I want to eat first! I want to drink milk and eat some biscuits...or, hmm...donuts?"

Promblema nito? I smell something's Fishy! "Ahhh nagpapahangin lang bakit ikaw?Mukhang may pupuntahan ka ah?"Tatawa tawa ko pang sambit para hindi ako mahalata. "A-Ahh sa a-ano lang boss sa a-ano dyan lang sa may damuhan mag-iisip isip rin."Kamot ulo nyang tugin sakin pero parang hindi naman talaga yun ang gagawin nya hmm?!

"B-batis?" "At, at alam mo ba, may nakilala akong pogi–no–gwapo!" namimilog ang mga matang hinarap niya ang babae. "Siya na siguro ang pinakagwapong lalaki na nakilala ko sa tanang buhay ko." "A-ano ang... pangalan niya, Señorita?" "Diego. Juan Diego Velez, iyon ang pagpapakilala niya. Kilala mo ba siya?"

singhal nito. "That is one of the beke language na ang ibig sabihin ay tomboy or lesbian." Paliwanag ko sa kanya. "Hoy, umayos ka huh! Don't tell me na namamakla ka na!" "Tsk...pasmado na naman 'yang bibig mo. Narinig ko lang 'yan huh!" Natawa na lang ito at kapagkuwa'y biglang nalungkot.

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."

Nang mahimasmasan kami’y sinimulan na niyang magturo at kagyat nakinig ang mga kaklase ko. “Ano nga ba ang Baybayin?” pang-unang salita niya. Ni isa sa amin ay walang nagsalita kaya’t ipinagpatuloy na niya ang buong buhay na pagtuturo. “Sa Korea ay may Hangul. Sa Japan ay may Kanji, Katakana at Hiragana na bilang sa panulat. Siyempre, sa ating inang bansa ay mayroon ding sariling bersiyon ng pagsusulat at ito ang tinatawag na Baybayin.” Isinusulat niya ang itsura ng mga ito sa blackboard.