Tagalog Of Origin 소설 & 이야기

kundi dahil marunong na pala siyang magtagalog ngayon, ngunit medyo slang pa rin naman ang pagkakabigkas niya ng mga salita. "Wait... you know how to speak tagalog?" Gulat na tanong ko sa kanya na ikinatawa niya ng mahina. "Yes. My Filipino boyfriend is teaching me how to speak tagalog." Sabi niya na mas ikinagulat ko. Wow! Ang sabi niya pa sa akin no'n ay ayaw niya sa pinoy, tapos sa pinoy naman pala siya bumagsak ngayon HAHAHAHA kinain niya lang din ang sinabi niya.

wika ko Dito at agad ko namang niyaya Ang anak ko na mag meryenda. “Mom, Ano po Ang pinag uusapan niyo ni Tito Dad?” nakangiti Naman ako ng mag Tagalog Ang anak ko, it's rare na maririnig ko siya na mag Tagalog dahil usually she speak English. “Aalis na Tayo Dito at maninirahan na muna Tayo sa pilipinas” nanlaki Naman Ang kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung Anong nasa isip ng anak ko ngayon.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

"Makanda ka." Ano raw? "Dude, it's 'maganda'" Nagulat ako bigla dahil nakakatuwang kahit medyo may accent ang tagalog nya ay may alam pala syang tagalog word! Parang batang nanggigilalas na tiningnan ko sila. "You know that word?" "Yes. It means beautiful, right?" "Yes it is!" "We've been learning Tagalog since yesterday because we think your language is interesting."

Mas mabuting solusyunan kong mag-isa kung paano ako uuwi. Bayan ng Tagdan. Iyon ang nakita ko sa isang arkong nalagpasan ko kanina. Mukhang nasa Luzon lang rin kami dahil tagalog din naman ang salita ng mga tao. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at pagmamasid sa paligid. “Mama, hungry.” Saka ko lamang naisipan na kamustahin ang aking anak nang magsalita siya.

pagtatakang tanong niya sa akin habang abala sa pagtitig sa aking mga litrato. "Ah salamat. Um, actually ako lang mag-isa dito sa bahay. Nasa Laguna ang parents ko, may bahay din kami roon. Sa katunayan ay tubong Laguna talaga ako. Napadpad lang ako rito sa Gen. San ay dahil nandito ang trabaho ko o dito ako nakapagtrabaho," wika ko pa habang nagpapainit ng tubig sa heater. "Ikaw lang mag-isa dito? Wala kang kasama o katulong sa bahay na ito?" palakas na boses na pagsabi niya sabay tingin na tela napapaisip.

“Anong language ‘to? Bakit hindi ko maintindihan?” Hindi ko kasi mabasa ang nakasulat. Kung totoo ang sinasabi ng babae hindi ba dapat nakasulat ‘yun sa tagalog? Pero bakit ibang lengwahe? Ibig sabihin siya talaga ang unang may-ari nitong island at gusto niyang tulungan ko siya?! Tulungan tungkol san e hindi ko naman ito maintindihan!

“Ivy Shane Bartolome, tinatangi kita.” I stilled. Hindi ko alam kung paanong biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa salitang tagalog na binigkas niya. This is the very first time I heard him talked in that language. In that specific word. Kaya naman mariin kong kinagat ang aking ibabang labi.

Sinadya na naman mag-Tagalog dahil alam niyang bihira ko lang gamitin ang lenggwaheng 'yon makipag-usap. Sabihin nang nasanay ako sa Tagalog dahil iyon ang gamit ni mama makipag-usap sa akin kapag nagagalit siya kay papa. Iyon din ang gamit naming lengguwahe noong bata pa ako kapag may plano si mama na umalis kami ng Brazil na hindi nagpapaalam kay papa.

“Tagalog.” “Tagalog na kanta… medyo mahirap hulaan, boss. Pakantahin ko na lang sila nang kung ano ang kinakanta nila kanina. Tagalog din ‘yon.” “Ano bang kinakanta nila kanina?” “Hindi ko rin alam, boss. Basta may…” tumigil ito sabay buwelo para kumanta. “Ibon mang may layang lumipad…. Kulungin mo ay umiiyak… bayan pa kayang sad—”