Way Back In Tagalog Novels & Stories

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Mommy took Gunner and Killian’s hands at magkasabay na kaming pumasok sa bahay. I smiled at Mom. Alam ko ang reason why she kept talking to me using the Tagalog language; she wanted me to remember. Mula nang dumating kami ng mga bata rito sa California ay lagi nang Tagalog ang gamit ni Mommy makipag-usap sa akin. No one knows I am faking my memory loss. I can’t entrust my secret to anyone. It’s better if I am the only one who knows my game.

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

Tanong ko "Dahil maraming alaala dito ang ayaw ko ng balikan kaya hanggat kaya kung bumalik dito babalik parin ako pero hindi katulad noon na masaya ako" saad muli nito pero naguguluhan parin ako

sigaw pa niya. "Akala ko ba ay sasama siya?" Baling ko sa lalaking katabi na may malaking ngiti. "Ayaw ko ng istorbo," sagot niya. "Teka nga saan ba talaga tayo pupunta?" Nawawalan na ako ng pasensiya. "Makakarating din tayo roon," nakangiti pa rin niyang sagot. Ayoko ng makipagtalo. Hindi rin naman ako mananalo kahit awayin ko pa siya ng awayin. Hindi rin puwedeng tumalon ako sa dagat at lalangoy pabalik sa piyer.

Kakaiba talaga ang panahong ito ang daming ibang salita na di ko kailanman narinig sa taong 1897 kung saan ako nanggaling. Kayanin ko kayang mabuhay rito? Ganung di ko alam kung paano ako babalik sa aking taon. To be continued..

Naaasiwa siya at nako-conscious siya sa mga titig nito. "What?" wika nito at tumawa. Pero kalaunan ay sumeryoso rin. "Ano bang nangyari sa iyo kanina?" Binasa niya ang mga labi. "I just wanted to ask this question. Iyong three words mo, may verb ba? Kung may verb, past, present or future tense?" "For Pete's sake, Gracie! Why are you so into my secret? Ano bang kinalaman ko diyan sa bumabagabag sa iyo?"

How I miss this girl so much. "Nagmature lang mukha mo ng kaunti Ana ha? Sabi sa'yo babalik ako eh," anas ko kahit wala naman talaga akong intensyon dati pa na bumalik dahil sa mga mapapait na memorya ko rito. "Nang-aasar ka pa! Na-miss kita sobra ang tagal mo ng nawala," sabi niya habang nakayakap sa'kin. "Hindi na ako makahinga sa yakap mo sakin, A- ana."