Novel & Cerita Way Back In Tagalog

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

“I’m just… just don’t know what we are, Trace.” “Tao tayo, Chloe… Pero bagay tayo.” Tangina! Anong kakornihan ang sinabi ko. Pero sabagay at tanga ito sa Tagalog minsan, sure na hindi na naman niya naintindihan. “Ba-gay?” She grinned. “It comes from you.” She giggled. Tangina! Naintindihan niya ‘yon? Langya! “Kinilig ka naman…” Hindi na siya nagsalita. Natatawa na lang na tumingin sa grupo ng mga babae na tinuro ko kanina.

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

Tanong ko "Dahil maraming alaala dito ang ayaw ko ng balikan kaya hanggat kaya kung bumalik dito babalik parin ako pero hindi katulad noon na masaya ako" saad muli nito pero naguguluhan parin ako

Gayung mas maganda ang ganito, nagkakilala kayo, may nangyari sa kama, then the following day ay pareho na kayong estranghero. I was twenty years old nang pinilit ako ni Mommy na bumalik sa Pilipinas, partikular sa kanyang hometown ang Sta. Elena. I refused to go to college kaya ipinatapon niya ako sa Pilipinas. Wala akong nagawa kaya kahit napipilitan ay umuwi na lang ako. Seeing plenty of beautiful ladies on this island ay nag-enroll ako sa isang community college. Nagsawa na siguro ako sa mga blond na babae kaya nanibago ako sa nakikita sa lugar na ito.

Kakaiba talaga ang panahong ito ang daming ibang salita na di ko kailanman narinig sa taong 1897 kung saan ako nanggaling. Kayanin ko kayang mabuhay rito? Ganung di ko alam kung paano ako babalik sa aking taon. To be continued..

Naaasiwa siya at nako-conscious siya sa mga titig nito. "What?" wika nito at tumawa. Pero kalaunan ay sumeryoso rin. "Ano bang nangyari sa iyo kanina?" Binasa niya ang mga labi. "I just wanted to ask this question. Iyong three words mo, may verb ba? Kung may verb, past, present or future tense?" "For Pete's sake, Gracie! Why are you so into my secret? Ano bang kinalaman ko diyan sa bumabagabag sa iyo?"

How I miss this girl so much. "Nagmature lang mukha mo ng kaunti Ana ha? Sabi sa'yo babalik ako eh," anas ko kahit wala naman talaga akong intensyon dati pa na bumalik dahil sa mga mapapait na memorya ko rito. "Nang-aasar ka pa! Na-miss kita sobra ang tagal mo ng nawala," sabi niya habang nakayakap sa'kin. "Hindi na ako makahinga sa yakap mo sakin, A- ana."

Bagay na sobrang nagpasaya sa akin. "I will never give up on you, Lanche. Hihintayin ko ang araw na bumalik tayo sa dati," sabi ko at hinalikan muli siya. Agad naman niyabakong hinalikan. Nawala ang lahat ng pag-aalinlangan ko sa puso. *******