Novel & Cerita Tagalog Of Origin

Pagkababa namin sa eroplano, na pravite plane ng mga Madrid. Wow, yaman ng Boss Luis ko talaga, ang sarap ng hangin! Di ko nga lang alam ang kinain ni Sir Hiro kung bakit hinila niya ang bagahe ko. Namiss ko ang lugar na ito. Almost seven years old ako nung naalala ko na pumunta kami dito. Ito lang naman kung saan galing si Mama. Sabi nila Bikolanos are Oragon. Oragon means, magaling. Minsan mamimiss-heard mo na mayabang. Sabagay sa kasungitan ni Mama, bikolano talaga siya. Matapang at magaling!

Nagawa pang pagtawanan ang sitwasyon ko kanina eh nasa peligro na nga ang buhay ko! "Ikaw," inis na tawag ko sa kanya. "Kaibigan ba talaga kita 'ha? Siguro kung matagpuan mo akong ISANG TAE na nga lang ng mga halimaw na iyon baka pagtatawanan mo lang ako!" inis na singhal ko sa kanya. "Alangan namang umiyak ako kapag nakakita ako ng tae, diba?" tugon nito. "Hindi naman yata normal iyon."

"Nice, pero saang lugar ako pinanganak?" I opened my mouth to reply but then I stuttered, "Uhm.." kasi wala akong idea kung saan siya pinanganak. Pero who cares! "Eh paki ko ba kung san ka pinanganak? Malamang dito sa Pilipinas!" Umiling siya na parang disappointed.

Ayaw kong makita nila ang pamumula ng mukha ko dahil sa mga paru-paro na kumikiliti sa tiyan ko. "What, mama?" Napalingon sa akin si Alu at bahagyang niyugyog ang manggas ng damit ko. Napalingon tuloy ako sa kanila. Sana ay hindi na namumula ang mukha ko. "Nothing, son. I said your papa is gago. Gago in tagalog means, handsome." Sumulyap ako sa kanya. Nagpipigil ito ng tawa. Bakit hindi man lang siya mapikon? Dapat mapikon siya! Hindi pa ako nakakaganti!

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

“Why would you sacrifice all your birthright for me?” “Kailangan,” I used Tagalog words this time. Iyon lang ang lenggwahe namin ni Althea na hindi maiintindihan ng mga tao ko. At kahit may tiwala ako kay Samuel na driver namin ngayon ay mas mabuti pa rin may mga bagay na para sa amin ni Thea lang.

tanong ng lalaking nasa harapan ko ngayon na kanina lang ay gusto ata akong patayin. “Celeste. Celeste San Pedro. Mula ako sa Tokyo, Japan at hindi ko alam kung paano ako napadpad rito,” pag-amin ko. “Anong hindi mo alam kung paano? Napadpad ka rito kaya alam mo ang dahilan kung bakit ka narito sa lugar namin,” naiinis niyang sambit kaya napakamot ako sa ulo. Ako rin man ay sobrang naguguluhan pero mas nalilito ako kung paano ko ipapaliwanag sa kanila mula umpisa hanggang sa puntong narito na ako sa harap nila. Would they even believe me if I say, something has brought me here because there are voices calling me Hera?

Tila ba ito ang unang pagkakataon na nakakita siya ng ganoong bagay, at halatang nag-aalangan ang kaniyang mga kamay na tanggapin iyon. Napairap ako sa kawalan at nagpakawala ng isang sarkastikong singhal. "Duh? Huwag ka ngang magpainosente diyan, Yaya. Akala mo ba hindi ko alam na nagpapatira ka rin naman sa driver natin sa likod ng quarters?"

Bakit napatawag 'to? "Ano kailangan mo?" inis kong tanong. "Hindi kaba talaga tinuruan ng mga magulang mo ng tamang asal?" Straight na tagalog nito. Napaikot naman ang mata ko. "For more information sabado at hindi kita boss ngayon. So, basically hindi kita kailangan galangin...so ano nga kailangan mo? Paki bilisan inaantok na ako," bagot kong sabi.

anito gamit ang lenguwaheng tagalog. "Istorbo naman ito sa tulog," reklamo ni Gerlie sa inaantok pang diwa. "Aray!" Sapo ang ulo na naumpog sa bubong dahil balak niyang tumayo sana. Nakalimutan na nasa sasakyan pala siya.