Tagalog Stories Novels & Stories

Maikling Kwento ng Buhay ni Heneral Cleo: Ulilang lubos si Heneral Cleo simula pagkabata. Naninirahan ang kanyang dating pamilya sa isang maliit na bayan malapit sa Siana. Tinatawag nila itong Batan. Noong bata pa si Heneral Cleo, ang karaniwang tawag sa kaniya ng mga tao roon ay Cleos. Ito ang palayaw niya ngunit ang buo niya talagang pangalan ay Cleo Tadeo. Isang guwardiya sibil ang kaniyang ama habang ang kaniyang ina ay ang nakatoka sa pag-aalaga at pagbabantay ng kanilang bahay.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

anito gamit ang lenguwaheng tagalog. "Istorbo naman ito sa tulog," reklamo ni Gerlie sa inaantok pang diwa. "Aray!" Sapo ang ulo na naumpog sa bubong dahil balak niyang tumayo sana. Nakalimutan na nasa sasakyan pala siya.

Sabi ni Dan. Nanatili kaming lahat na nakatingin kay Tata Dodong. Hinihintay na simulan niya ang kwento. "Ang mahabang kwento ay gagawin ko na lang na maikli." Pagsisimula nito. "Alam niyo ba, nung una, ang pangit ng simula namin? May mga bagay na gusto kong sabihin sa inyo pero alam kong hindi niyo kayang paniwalaan dahil pati ako nung una'y hindi rin makapaniwala. Nung nangyari nga sa akin yon, napasabi ako na 'Bakit ako pa?' pero sa huli, parang mas pinili ko na maging ganoon na lamang habambuhay."

He watched his grandfather's weathered fingers show him the rhythm of looping, pulling, securing, as if they were weaving more than just a net—like they were stitching a stubborn piece of the old world onto the new one. "Naalala ko dati," his tatay began, as he always did, "Gigising kami ng erpat ko nang sobrang aga. Simple lang ang pamumuhay noon. Tinutulungan ko siyang mangisda noon para may makain kami sa araw-araw." His gaze drifted past the gym walls, as if he could see through them, straight to the shoreline. "Ang alat man ng simoy amoy ng hangin sa barrio namin, sariwang sariwa naman iyon dahil sa dami ng puno."

Simula't sapol kasi ay NPA kami o no permanent address kaya hindi na bago sa amin ang mapaalis sa tinitirahang bahay. "Dating bahay ito ng mga magulang ng kaibigan" sagot niya. "Mabuti nga at nagkita kami sa palengke noong isang araw at naisip niyang patirahin tayo dito tutal wala na naman daw tumitira" Bahagya akong tumango tango sa kwento ni inay saka ako humiga katabi ng mga kapatid ko. "Matulog na tayo" sabi niya saka humiga at hinipan ang kandila.

"I mean, sagana ang lugar na ito at hindi mo na kailangang umalis para pagurin ang sarili mo sa ibang bagay, dito pa lang maayos na buhay ninyo at si Din Edwardo." Tumingin ito sa kanya. "For some reason, simula ng mawala ang aking ina. I was broken into piece like my dad." seryoso nitong wika. "I'm sorry, huwag mo na ituloy ang kwento. Pasensiya na sa kapangahasan ko." napatungo siya. "No, it's okay. Time past and we all healed after ten years." ngumiti ito. "And, I promise myself na babalik ako dito kapag~"

Hangos pa ako, at halos hindi pa rin maka-recover sa banggaan ko kanina sa babaeng ‘yon. "Hmm, mukhang may chika ka na naman ha. Ay, naku, Asia, sinasabi ko sa’yo, ibang level ang mga tao dito sa hotel na ’to. Alam mo ba si Ma’am Liza? Ayun, nakipaghiwalay daw sa boyfriend kasi na-fall daw sa guest natin na foreigner. Ewan ko ba, puro love story ang mga nangyayari dito."

Nag-angat naman ito ng tingin saka tumango. Ngumiti naman ako sa galak saka mabilis na umayos ng upo na parang bata na babasahan ng kwento ng magulang, bago matulog. "Ang dami mo kasing favorite dati. Tulad na lamang ng Filipino style spaghetti, egg tart, nilagang baboy, sinigang, tinola, adobo, fruit salad, sa prutas naman favorite mo ang apple, orange, at grapes. Favorite mo rin ang kutsinta at kahit anong luto sa kamoteng Kahoy"