Novel & Cerita Tagalog Wedding Vows To Make Him Cry

Labis-labis ang emosyon na nararamdaman niya sa mga oras na ‘yon, sobrang saya niya… kulang ang salita para ipaliwanag ‘yon. “Ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan ay pumapatak na at paulit-ulit niyang pinupunasan, wala ng pakialam kung kumalat ang make up na suot kahit waterproof pa ‘yon. Sobrang saya niya para maging asawa hindi lang sa papel, kundi sa harap ng diyos at harap ng mga taong importante sa buhay nila. “I now pronounce you, husband and wife… you may now kiss your bride—”

"I am always a doubtful and emotional woman. Pati ang sarili ko ay tinaguan ko. I even tried to close my heart to everything, but you never failed to find the key to open it again. I want to thank you for loving me wholeheartedly and staying by my side. Thank you for always finding me whenever I ran away. Noong may nangyaring hindi inaasahan na bumago sa buhay nating dalawa, natakot ako nang lubusan dahil hindi ko kailanman pinangarap na magkaroon tayo ng ganitong klaseng relasyon. But now that I'm standing here, wearing a wedding gown to marry you, I can say that risking our friendship to have a romantic relationship with you is worth it. Our love probably started with an unwanted night, bu

"Aren't you going to cry, Van?" "And why the fuck I will cry?" Pinapatawa niya ba ako? Bakit ako iiyak? "Because you already saw your bride. Your wife. The love of your life. Every groom cries when they see their girl walking down the aisle---" "At sinong lalaki naman ang iiyak kung siya ang mapapangasawa? Sige nga?"

Magkaharap kami ngayon sa Altar habang sinasabi ang wedding vows namin sa isa’t-isa. “Wala naman na akong mahihiling pa sa yugto ng buhay ko na ‘to dahil tinupad Niya na. Noong nasa bingit ako ng kamatayan doon ko lang napagtanto na sobrang hirap at sobrang lungkot pala ng ganong pakiramdam kaya naiintindihan ko na ngayon kung bakit pilit na lumalayo sa akin si Manika noon. Ayaw niya akong masaktan, hindi siya makasarili at kahit na may karamdaman siya ay ako pa rin ang inaalala niya. Ganon pala ang pakiramdam kapag nagmamahal ka, you’re willing to give it all kahit wala ng matira sayo kaya sobrang swerte ko! Sobra! Sobrang swerte ko sa babaeng ‘to na ngayon ay nasa harapan ninyo. At isa iyo

Nicollai is holding her hand tightly at panay ang pahid nito ng mata, dahil sa walang tigil na pag agos ng luha ng kasiyahan. "It's turn for your vows to your bride Adam!" utos ng pari. Bumuga muna ng hangin ang asawa at puno ng pagmamahal na tumingin sa kan'yang mga mata bago inumpisahan ang inihandang wedding vows nito. "I Adam Nicollai Evans vows to love you with my whole heart with a passion that can't be expressed in words, only in kisses, glances, and years of adventure by your side. I promise to be your honest, faithful, and loving husband for the rest of my days.

"I, Anya Margarette, today, surrounded by all of your loved ones, I choose you to be my husband. I am proud to be your wife and to join my life with yours. I vow to support you, inspire you, and love you always. For as long as we both shall live, I will be by your side–for better or worse, in sickness and health, for richer or poorer. You are my one and only today and every day.” Halos naririnig ang pag hikbi ko habang nagsasalita. Nang matapos namin ang pag vow sa isat-isa at ma isuot ang sing-sing ay nag announced na si Father that we are now husband and wife. "You may now kiss the Bride." Narinig ko pa ang malakas na sigawan nila na para bang tuwang tuwa ang mga nanonood sa narinig nilang

After the vow, the priest says, “You are now husband and wife. . . sa mata ng tao. . . batas at Panginoong Maykapal. You may now kiss the bride.” Dahan-dahang itinaas ni Dad ang belo ni Tita at isang maalab na halik ang aming nasaksihan. Hindi lang basta smack, huh! Kun’di, alam niyo na! “Hay, sana ganito rin ang maging kasal ko,” nagde-daydreaming kong sabi sa sarili. Then I just figured that somebody pushed me! Konti lang naman, para siguro magising ako? I hate that.

Si Alison naman ay lumuluha na rin, maging ang mga saksi sa kanilang kasal ay nahawa na rin sa kanila iyon at umiiyak na rin ang mga ito. "I vow to make you h-happy, t-to make laugh, and to always be there for you. I v-vow to make my life forever yours and build my d-dreams around you. I p-promise to look into your eyes just like i d-do now, with love and soulful amazed. I can't wait to spend the rest of my life with you... I.... I give you this... this...." muli nanaman siyang natigil. Tumingala siya para sana pigilan ang luhang nagbabadya nanamang pumatak pero wala ring nagawa iyon. Tuloy-tuloy sa pag-agos ang kanyang luha.

Hindi rin nagtagal ay nagsimula na wedding ceremony at naging masaya naman ito hanggang sa tumungo na kami sa palitan ng Wedding Vows. “Alexander Monte Verde, una sa lahat hindi ko inasahang mararanasan ko ang mga ganitong bagay at nagpapasalamat ako dahil pinaranas mo sa akin ito, pinapangako ko na nandito lang ako sa tabi mo kahit anong mangyari at ako ang unang taong magiging masaya para sa lahat ng achievements mo at ako rin ang unang tao na dadamay sayo kapag may problema ka, pinapangako ko na hindi ako magbabago at mamahalin kita habang buhay, I love you.” seryosong sabi ko sa kaniya habang magkatitig kami sa isa't isa.

She knows what and who I want to forgot. I heard her signed. "Sabi ko naman kasi sayo hiwalayan mo na iyang hayop mong asawa. Hindi ka magiging masaya sa piling niya. Magdudusa ka lang sa mga kamay niya. I know, it's hard at first lalo na at mahal muna siya pero stop torturing yourself. He is not even worth it," may inis sa boses nitong wika sa kabilang linya.