Tapilok Sa Paa Novels & Stories

Mabagal s'yang tumatakbo at umiikot -ikot sa ilalim ng papalapit na takipsilim. Sobrang saya n'yang tingnan. Mababakas sa mukha n'ya ang matinding kagalakan ng mga sandaling 'yon. Hindi ko lubos akalain na sa kabila ng masasaya niyang ngiti ay ang isang malubhang sakit na kan'yang pinagdaraanan. "Uupo ka lang ba d'yan? Hindi mo ba ako sasamahan na mag-tampisaw?" sigaw n'ya sa'kin.

Tinatapik nito ang balikat niya na parang isang bata. “Magiging ok din ang lahat,” bulong ng dalaga habang ang kanyang ulo ay nakasandal sa balikat nito. Hindi niya alam na malaki pala ang nagagawa na mayroong isang tao ang magsasabi sa’yo na magiging ok din ang lahat. Na ang isang tapik pala sa balikat niya ay nagagawa nitong pagaanin ang kanyang nararamdaman na matagal nang bumabagabag sa kanya. Na ang isang yakap pala ay marami ang sinasabi kahit hindi nagsasalita.

Bagay na hindi ko dapat ginawa dahil naramdaman kong madulas ang kaliwang paa ko. Babagsak ako sa tiles ng C.R! "Ahhh!" Isa pang matinis na d***g ang ginawa ko habang naka pikit ang mata. Inaasahan kong sa matigas na tiles ako babagsak pero ibang matigas yata ang binagsakan ko. "What an epic way to see you again, My Hope." At tuluyan na ngang nanlambot ang buong katawan ko.

Tinitigan ko siya hanggang sa ilang beses na kumurap ang mata niya kasabay ng pagkunot ng noo nito. "W-what the fuck!?" pagpalatak niya kasabay ng pagpadyak ng mga paa. "Yung milktea ko! Amputcha naman, oh!" Talagang milktea ang piniproblema niya ngayon!? Gaano na siya kaadik roon!? "Hoy!" pagkuha ko sa atensiyon niya. At aba! Sinamaan ako ng tingin!? "Ano?" asik ko rito.

Tapos ay tiningnan nito nang masama si Baron, "Ikaw ang nagbigay nung gamot sa sakit ng ulo, 'di ba? Nilason mo ba ako?" Nagsalubong ang mga kilay ni Baron at umarte sa harap ni Neo. "Gago ka ba? Hindi 'no. Pareho lang tayo ng ininom na gamot kasi humingi ka sa 'kin. Kung nahihilo ka tapos ako hindi, ikaw lang talaga ang may problema."

Binaba niya ang dalang paper bag sa isang sofa sa tanggapan. Kahit ako ay gusto na ring madaliin ito. Lalo pa nang makatapak ako sa bahay nila. Parang gusto kong umatras at umuwi na lang. Sa pag-apak pa lang ng sahig ay nahihiya na akong ilapag ang mga paa ko. "Nasa hapag sila, hijo. Kumakain para sa pananghalian. Kumain na rin muna kayo roon."

Anong nakakatawa? Ang tingin niya papunta kay Jin sa akin ... saka tatawa ng walang tunog. Parang pinipigilan humalagapak sa pagtawa. Habang abala yung katulong na ipagserve siya. Sige tawa pa. Babatukan na kita. Nang susubo na sana si Dino... Nang maibaba niya ang kutsara... saka tumayo. Nagsiyukuan ang mga katulong...

Kinamot ko pa ang aking ulo para magmukha akong problemado. "Ako pa rin ang magluluto. Nasugat lang ang daliri ko pero hindi pa naman naputol ang aking kamay." Katwiran pa nito. "Hmm...sabagay! Oh, ayan tapos na!" Sinamaan muna ako nito ng tingin bago ako iniwan at muli ng ipinagpatuloy ang ginagawa. "Simoune!" sigaw nito,dahilan upang kumaripas ako ng takbo palapit sa kanya.

Naiiyak na ako, nandiyan na siya, malapit na! Hinawakan niya ng mahigpit ang dalawa kong paa, hindi na ako maka-kilos. Tumingin ako sa kaniya, sa pagkakatong ito may ulo na siya. Duguan, tadtad ng sugat— si Papa. Naupo ako, umiiyak siya at tila nanghihingi ng tulong. "P-Papa." napahagulgol ako.

Napangiti siya nang makitang bumagay ito sa mga paa nito. "Now that you're wearing my shoes, you should wear that with your head hold up high and as for these old shoes..." Pinulot niya ang lumang sapatos at naka paang lumapit sa tulalang mga bruha na tila hindi makapaniwala sa mga nangyayari,