Pantakip Sa Sugat Novels & Stories

Sinipat sipat niya pa ito na waring may hinahanap. "Kahapon pa sumasakit ang nata ko. Mas masakit pa nga sa kasalukuyang nararamdaman ng aking siko" Maagap kong pahayag na mas lalong nabakas sa mukha niya ang labis na pagtataka.

"Okay nga lang kasi ako Zykiel." Natigilan siya ng ilang sandali tapos ay pinahiga niya ako sa sofa. Gusto ko pa sanang magprotesta pero sumakit yung sugat ko kaya nagpatianod nalang ako. Tinaas niya ng bahagya yung laylayan ng damit ko at tiningnan ang sugat ko. He muttered a curse bago siya nagsimulang gamutin ang sugat ko. Pinikit ko nalang yung mata ko habang abala siya sa paglalagay ng alcohol sa gilid ng sugat ko para sa malinisan tapos pinahiran ng betadine yung sugat ko. "Sabihin mo lang pag masyadong mahapdi." sabi niya at tumango lang ako.

sabi ko habang pinipigilan ko ang aking luha na tumulo mula sa aking mga mata. "Hindi pwede! Kasi babae ka at ang babae ay mahina! Kapag nasasaktan ay umiiyak!" singhal ni Nate na pinsan ko. Tumawa sila pagkatapos. Pinagtatawanan nila ako na parang isang pusa na kawawa sa paningin nila. Ayaw nila sa babae kasi mahina ako.

Napahawak ako sa dibdib ko para pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng puso ko. "I'm sorry. Does it hurt? Come with me and I'll treat your wound." Napalitan ng pag-aalala ang mukha nitong kanina lang ay hindi maipinta. Hindi ko mapigilang mapaikot ng mga mata. "Ang OA ha? Hindi naman nasugatan. Namula lang pero mawawala din iyan mamaya." "But still, we should atleast put an ointment." Giit nito. "Hindi na nga. Ang kulit naman. Diyan ka na nga at may gagawin pa ako." Sambit ko ng bumalik na sa normal ang tibok ng puso ko.

Before everything happens in the right place at the right time but now, they can't even do simple things for each other especially now in front of all these people. Paulit-ulit siyang huminga ng malalim at pasimpleng umihip ng hangin dahil pakiramdam niya nangingilid na ang luha niya. Napansin niya ring napabuntong-hininga na lang din ito at piniling manahimik. "Are you ok Sweety?" nagulat pa siya nang may pumisil sa braso niya na bahagyang nakapagpapitlag sa kanya.

Inilagay ko ang kamay ko kung nasaan ang huli at napakalaking sugat niya sa bandang tagiliran. Humugot ito nang napakalalim na hininga bago pilit na pinahid ang mga luha sa pisngi ko. Pilit kong pinigil ang paghikbi habang nakatitig sa sugat niya na unti-unti nang sumasara. "Akio.." tawag nito. Hinintay ko na lamang na sumara ng tuluyan ang sugat saka ko siya tiningnan.

CHAPTER 27: Ignore “Kaya mong maglakad?” tanong ni Jeo kaya naman tumango ako habang hindi siya tinitignan. Sinubukan kong tumayo at hindi humawak sa braso niyang nilapit sa ‘kin. Pero napangiwi na lang ako dahil sobrang sakit ng sugat ko. Ngayong nakatahan na ako ay parang naiiyak na naman ako dahil sa mga buhangin na pumapasok sa tsinelas ko at sa sugat ko.

Ano nga ba ang ginagawa ko upang magkaroon ng lakas ng loob? Heh. Okay, last na talaga to then I will remember my manners hehe. Pampa-wala lang ng kaba at pampalakas loob. Basta! Tiwala lang. Pikit ang mga mata at hinga ng malalim. Okay, this is it. Le'z go!

sabi nya at base sa mukha nya ang irita Sasagot sana ako pero pinigilan nya ako, "Ako muna, pwede?" Wala akong nagawa kundi tumango "Nung una, kaya ko tiisin ka. Pero nung makita kong kaya mo akong hindi pansinin din, at nakita kong masaya ka sa iba. Damn! Ang sakit isipin! That should be me!" Irita nyang sabi Wala akong nagawa kundi ang yakapin nalang sya

Operation NAPAPANGITI siya habang naglalakad patungo sa bakuran ng kanilang harap bahay. Masaya siya dahil sa may naibenta siyang maraming beauty products ng araw lang na iyon, at isa pa sa nagpapangiti sa kanya dahil sa ang mayari ng pinagkukuhanan niyang produkto ay isinama siya sa isang ka business meeting nito.